Στα χρόνια του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου (457-474 μ. Χ.) ζούσε στην Κωνσταντινούπολη ο όσιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός. Μια νύχτα που γινότανε αγρυπνία στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του Επιφάνιο, που έγινε αργότερα πατριάρχης Κων/πόλεως, είδαν την Υπεραγία Θεοτόκο οφαλμοφανώς, όχι σε όραμα, να μπαίνει από την κεντρική πύλη του ναού.

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η Μεγάλη μητέρα, η Παναγία μητέρα εκοιμήθη. Το πέρασμα της στη γη μας ήταν μια μοναδική τιμή και μία αφάνταστη ευλογία. Η φυσιογνωμία της άπλωσε φως. Η αγκαλιά της έγινε θρόνος. Τα χέρια της, χειρουβικά φτερά. Η καρδιά της, ιερό θυμιατήρι. Ήταν και είναι η μορφή με την προνομιακή θέση. Η αγία των αγίων.

Η ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Η Παναγία η Κανάλα στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης

Την νύχτα της παραμονή της καταλήψεως της Θεσσαλονίκης υπό των Ελληνικών στρατευμάτων, 25 Οκτωβρίου 1912, η νεωκόρος της Παναγίας Κανάλας η οποία ονομάζετο Χρυσώ, το βράδυ, αφού τελείωσε τα καθήκοντα της προς την εκκλησία και επήγαινε να κοιμηθεί, άκουσε μια γυναικεία φωνή να την καλεί με το όνομά της και να της λέει:

-  Χρυσώ, σήκω, το καντήλι έσβησε.

-  Ποιά είσαι και τι σου συμβαίνει;

Η φωνή όμως επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια για δεύτερη φορά και την καλεί να πάει στην εκκλησία να τακτοποιήσει το καντήλι.

-         Εγώ φεύγω, συνέχισε η φωνή, γιατί αυτή τη στιγμή τα παιδιά μας με καλούν να πάω να τους βοηθήσω.

Τότε η εκκλησάρισσα κατάλαβε ότι ήταν η φωνή της Παναγίας, πήγε στην εκκλησία βρήκε πράγματι το καντήλι σβησμένο και με πολύ τρόμο διεπίστωσε ότι η εικόνα της Παναγίας έλειπε από τη θέση της.

Με το χάραμα πήρε το ραβδί της και ξεκίνησε για την Δρυοπίδα, να ειδοποιήσει τον παπά. Ο πρώτος διαβάτης την γύρισε πίσω κι έτρεξε ο ίδιος κι έκανε γνωστό στον παπά και στους συγχωριανούς τα νέα και όλοι μαζί κατέβηκαν στην Κανάλα, η οποία απέχει μια ώρα από την Δρυοπίδα, για να ευχαριστήσουν την Παναγία.

Περί την 11ην πρωϊνήν, ενώ όλοι ευχαριστούσαν την Υπέρμαχον Στρατηγόν, επήγε τρέχοντας ο ταχυδρόμος του χωριού και έφερε την είδηση ότι επήραμε την Θεσσαλονίκη. Όπως δε επληροφορήθη από την Κύθνο πρώτη εισήλθε εις την Θεσσαλονίκην η Μεραρχία των Κυκλαδιτών, την οποία ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος είχε ονομάσει σιδηράν Μεραρχία»

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο πρώτος Αξιωματικός που εισήλθε εις την Θεσσαλονίκην ήταν ο εκ Δρυοπίδος καταγόμενος Κωστής Μανωλικίδης.

Από το βιβλίο: «Η λατρεία της Παναγίας στα Ελληνικά νησιά»

του Ν. Κεφαλληνιάδη

 

Η Παναγία Κανάλα Γιατρός

Το έτος 1960, η Νίνα Κρητικού, κάτοικος Αθηνών (οδός Φυλής) έπρεπε απαραιτήτως να υποβληθεί σε εγχείρηση εις τον δεξιό μηρό. Την παραμονή της εγχειρήσεως είδε στον ύπνο της, μια γυναίκα μαυροντυμένη, η οποία κρατούσε στο χέρι της ένα δίσκο με διάφορα χειρουργικά εργαλεία.

Η άγνωστη γυναίκα της είπε:

- Κίνησε το πόδι σου.

- Μη προς Θεού, απάντησε η ασθενής, γιατί οι γιατροί διέταξαν τελείαν ακινησία, διότι το πρωί θα εγχειριστώ.

- Δεν έχεις τίποτα, της απάντησε για δεύτερη φορά η μαυροντυμένη γυναίκα και της έλυσε τον επίδεσμο.

Η ασθενής την νόμισε για την Αγία Παρασκευή και την ρώτησε αν είναι εκείνη.

- Όχι, της είπε, είμαι η Κανάλα και το σπίτι μου είναι στα Θερμιά.

Έτσι απέφυγε την εγχείρηση και από τότε δεν έπαυσε να εορτάζει την χάρη Της, την 8ην Σεπτεμβρίου στον Ναό της Αγίας Ειρήνης Αθηνών, όπου οι εν Αθήναις Κύθνιοι εορτάζουν την μνήμη της. Ζει δε με το όνειρο να μεταβεί εις την Κύθνο και να βρέξει την θαυματουργό εικόνα με τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης»

Από το βιβλίο: «Η λατρεία της Παναγίας στα Ελληνικά νησιά»

του Ν. Κεφαλληνιάδη

 

Η διάσωση του μελλοθάνατου

Το έτος 1870, στη θέση του παλαιού χωματοσκέπους Ναού, κτίστηκε ο νέος Ναός της Παναγίας της Κανάλας. Μεταξύ των τεχνιτών που ηργάζοντο εις τον Ι.Ναό ήταν και ο Εμμανουήλ Ζογκάκης. Την 1ην Φεβρουαρίου 1870, ενώ ετοποθετούσε κεραμίδια στη στέγη του Ναού, έπεσε από τη στέγη και τραυματίστηκε βαριά. Ο επιβλέπων τις εργασίες ιερεύς Ιωάννης Μακάριος έσπευσε και έφερε από την Δρυοπίδα τον γιατρό ο οποίος διεπίστωσε ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας δια τον Ζογκάκη και γι’αυτό συνέστησε να μη μετακινηθεί γιατί μετά από λίγες ώρες θα απέθνηκε και να τον ανέβαζαν στην Δρυοπίδα νεκρό για την ταφή.

Την επομένη, το γλυκοχάραμα της αυγής της 2ας Φεβρουαρίου (εορτή της Υπαπαντής,) ο μελλοθάνατος Ζογκάκης ξύπνησε, πετάχτηκε όρθιος, τέντωσε τα χέρια του, πήρε μια βαθειά εισπνοή και σαν να μην είχε συμβεί τίποτε (οι παρευρισκόμενοι συγγενείς που ξενυχτούσαν κοντά του περιμένοντας τον θάνατον του, εσταυροκοπούντο με δέος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας) επήγε στο δισάκι του, έφαγε, και μόλις έφεξε καλά ανέβηκε πάλι στη στέγη του Ι. Ναού και συνέχισε την εργασία του.

Όταν έγινε γνωστό στη Δρυοπίδα το μεγάλο αυτό θαύμα της Παναγίας, όλοι οι χωριανοί κατέβηκαν στην Κανάλα μαζί με τους ιερείς για να αναπέμψουν δεήσεις και ευχαριστίες προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Τις ημέρες αυτές της Κοιμήσεώς της, η Εκκλησία μας, μας τοποθετεί στο τέρμα της γήινης τροχιάς της Παναγίας μας και μας λέει: Προσηλώστε το βλέμμα σας στη μορφή της. Εμπνευστείτε από το μεγαλειώδες παράδειγμά της, από την ασύγκριτη αγιότητά της.

Η Παναγία μητέρα δεν μας σκεπάζει μόνο με την αγάπη της. Ανοίγει και δρόμους με τα βήματά της. Το ιερό πρόσωπό της ακτινοβολεί την ήρεμη αλλά και δυναμική αρετή της.

Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ