ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ...

Κύριε, μένω έκπληκτος μπροστά στα θαύματα της χάριτός Σου! Πράγματι «αυτή η αλλοίωσις, της δεξιάς» «Ψαλμ. οστ΄ 11) της δικής Σου. Πώς αλλιώς να εξηγηθούν τα ανεξήγητα; Και είναι, αλήθεια, ασύλληπτο για την ανθρώπινη σκέψη αυτό που συνέβη πάνω στο λόφο του Γολγοθά, πλάι στο Σταυρό του Μονογενούς Σου Υιού.

Δεν είναι μονάχα που σώζεται ένας ληστής πάνω στο σταυρό.

Ένας ληστής που μπαίνει πρώτος στον Παράδεισο. Είναι και κάτι άλλο που βομβαρδίζει τη σκέψη μ’ ένα σωρό θαυμαστά ερωτήματα. Είναι ότι ένας ληστής χρησιμοποιεί το σταυρό για άμβωνα, απ’ όπου θ’ αντηχήσει, στην κρισιμότερη στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας, το πιο εύγλωττο και συμπυκνωμένο μήνυμα της θεϊκής αγάπης.

Ένας ληστής γίνεται φλογερός κήρυκας, της λυτρωτικής θυσία του Υιού Σου, ο θαρραλέος ομολογητής της πίστεως!

Ένας ληστής κατανοεί τη Βίβλο πιο καλά απ’ όλους τους σοφούς διδασκάλους του Ισραήλ!

Αυτοί έσκυβαν πάνω στις Γραφές και τις μελετούσαν, τις σπούδαζαν και τις έκαναν έργο ζωής τους. Και όμως ύστερα απ’ την τόση σπουδή των νόμων Σου απαντούσαν, ότι «τούτον ουκ οίδαμεν πόθεν εστίν» (Ιω. θ΄ 29). Δεν γνώριζαν τον Υιό Σου και Θεό. Γιατί ο εγωισμός και η εμπάθεια «τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς» (Ιω. ιβ΄ 40).

Και ο ληστής πού μελέτησε την Βίβλο; Πάνω στα βουνά και τ’ άγρια φαράγγια που καιροφυλακτούσε για θαύματα; Πότε σπούδασε σε τέτοιο βαθμό τους Προφήτες; Όταν αγριωπός λήστευε τους ανθρώπους; Αυτά που δεν έμαθαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι χρόνια τώρα στα σπουδαστήριά τους και στις Συναγωγές, τα έμαθε αυτός μέσα στην άγρια φύση;

Αλήθεια ποιος του δίδαξε το 53ο κεφάλαιο του Ησαΐα; Ποιος «διήνοιξεν αυτού τον νουν του συνιέναι τας Γραφάς»; (Λουκ. κδ΄ 45). Από ποιόν άκουσε, ότι ο Υιός Σου «τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται» και ότι « αυτός ετραυματίσθη δια τας αμαρτίας ημών»; (Ησ. νγ΄ 4,5).

Και μετά. Ποιος τον όπλισε με την ακαταμάχητη δύναμη της ομολογίας; Όταν και αυτοί οι μαθητές κλονισμένοι είχαν διασκορπισθεί και το σαράκι της αμφιβολίας κατέτρωγε την ψυχή τους, πού εύρισκε αυτός το θάρρος να διακηρύττει την πίστη του;

Όταν ο Πέτρος, η πέτρα της πίστεως, γινόταν χίλια κομμάτια με την άρνηση μπροστά σε μια παιδίσκη, πώς συνέβη ένας ληστής να ομολογεί ενώπιον όλων, από το ύψος του σταυρού, μέσα στους αφόρητους πόνους του μαρτυρίου του, την θεότητα του Υιού Σου, το βασιλικό αξίωμα του Συνάναρχου λόγου Σου;

Ναι, από τα χείλη ενός ληστή θα ακουσθούν τα λόγια της πιο μεγάλης και θαυμαστής ομολογίας: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου» (Λουκ. κγ΄ 42). Θα ονομάσει τον Υιόν Σου Κύριον. Θα τον αποκαλέσει Βασιλέα. Και ακόμα θα τον αναγνωρίσει αναμάρτητο. «Ούτος ουδέν άτοπον έπραξε» (Λουκ. κγ΄ 41).

Όχι, δεν σκανδαλίζεται αυτός από την εξωτερική Σου αδυναμία, σταυρωμένε μου Κύριε. Δεν κλονίζεται η πίστη του στη θεϊκή Σου παντοδυναμία, γιατί «το είδος Σου είναι άτιμον και εκλείπον παρά πάντας τους υιούς των ανθρώπων» (Ησ. νγ΄ 3) πάνω στο ξύλο στου Σταυρού.

Οι άλλοι έχουν μονάχα τη «γνώση» την απατηλή, που γίνεται η τύφλωση και η καταδίκη τους. Οι άλλοι ξέρουν μονάχα να λένε «οίδαμεν», αλλά αυτό που είδαν και γνώρισαν, δεν είναι ο εαυτός του ο αμαρτωλός. Είδαν ότι «αμαρτωλός» τάχα είναι ο Αναμάρτητος. Και «δίκαιοι» είναι αυτοί, οι «δικαιούντες εαυτούς» (Λουκ. ιστ΄ 15).

Ναι, Κύριε, η σωτηρία του ληστού είναι το θαύμα της αγάπης Σου, που δεν ήλθε «καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Λουκ. ε΄ 32). Είναι μια θαυμαστή αποκάλυψη της δυνάμεως που κρύβει το δώρο αυτό του απείρου ελέους Σου, η μετάνοια. Η μετάνοια του ληστού που λύνει τα τυραννικά δεσμά των παθών, διαλύει την αχλύ της αμαρτίας, ελευθερώνει την ψυχή και χαρίζει τον δικό Σου φωτισμό. Παίρνει ένα ληστή και τον κάνει άγιο. Έναν αμαρτωλό, δίκαιο. Ένα κατάδικο της φυλακής, πολίτη της βασιλείας Σου. Ένα κοινωνικό κατακάθι, ομολογητή της πίστεως!

Αυτό κάνει η μετάνοια. Αυτό που δεν κάνει η αμετανόητη καρδιά. Η μια σώζει αμαρτωλούς. Η άλλη καταδικάζει τους αυτοαποκαλούμενους «δικαίους». Γιατί η πρώτη προσφέρει το «μνήσθητι», ενώ η δεύτερη το «ουά» (Μαρκ. ιε΄ 29).

Τί τρομερό, Θεέ μου! Οι έσχατοι να γίνονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι! Οι αμαρτωλοί να κερδίζουν τον Παράδεισο και οι «ενάρετοι» την αιώνια καταδίκη! Ο ληστής να γίνεται πνευματικός διδάσκαλος και οι διδάσκαλοι ληστές του πνεύματος! Ώ Κύριε, Σταυρωμένε μου Λυτρωτή, που για χάρη μου έχυσες το τίμιό Σου αίμα, θερμά Σε ικετεύω: Φύλαξέ με από την τύφλωση και τον σκοτισμό της σκληρής και αμετανόητης φαρισαϊκής καρδιάς. Και χάρισέ μου την ειλικρινή και αναπλαστική δύναμη της μετανοίας του ληστού. Χάρισέ την σε μένα και σ’ όλα τα παιδιά Σου.