ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Οχτακόσια περίπου χρόνια προ Χριστού ο θεόπνευστος προφήτης Ησαΐας στέκεται με δέος μπροστά στο θείο δράμα και περιγράφει λεπτομέρειες του θείου Πάθους, για τις οποίες μένουμε κατάπληκτοι.

Καθώς βρισκόμαστε όλοι συγκεντρωμένοι στο Ναό και ατενίζουμε με συνοχή καρδιάς και κατάνυξη τον Εσταυρωμένο, ακούμε τη συγκλονιστική και αποκαλυπτική φωνή του Προφήτου: «Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται» (Ησ. νγ΄ 4).

«Ούτος»! Αυτός που είναι προσηλωμένος επάνω στο Σταυρό, είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Θεάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Αυτός που υπήρχε προ πάντων των αιώνων και έγινε εν χρόνω άνθρωπος. Ήλθε στη γη και παρέμεινε με πολλή οικειότητα μεταξύ μας ως ένας από εμάς (Ιω. α΄ 2, 14).

Είναι Αυτός για τον Οποίο ακούστηκε από τους ουρανούς την ώρα της Βαπτίσεώς του στον Ιορδάνη ποταμό η φωνή του Θεού Πατρός, που έλεγε ότι Αυτός είναι «ο Υιός μου ο αγαπημένος στον οποίο ιδιαίτερα έχω ευαρεστηθεί. Τον γέννησα αϊδίως και είναι ως Θεός μονάκριβός μου Υιός, ως άνθρωπος δε απολύτως αναμάρτητος» (Ματθ. γ΄ 17). Παρόμοια μαρτύρια έδωσε ο ουράνιος Πατήρ και κατά τη θεία Μεταμόρφωση και μας κάλεσε να υπακούμε σ’ Αυτόν: «Ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα. αυτός έστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. ιζ΄ 5).

«Ούτος… περί ημών οδυνάται».

«Οδυνάται», διότι ένας μαθητής του, ο Ιούδας, Τον προδίδει. Άλλος μαθητής του, ο φλογερός Πέτρος, στις κρίσιμες ώρες της δοκιμασίας του Τον αρνείται. Διότι μετά τη σύλληψή του στη Γεσθημανή εγκαταλείπεται από όλους τους μαθητές του, και διότι ο λαός που τόσο αγάπησε και ευεργέτησε, Τον αποδοκιμάζει ενώπιον του Πιλάτου.

«Οδυνάται» όταν οι στρατιώτες Τον εμπαίζουν και Τον κολαφίζουν και Τον μαστιγώνουν. Όταν εμπαικτικά Τον ενδύουν με κόκκινη χλαμύδα, και αντί βασιλικού στέμματος βάζουν επάνω στην ιερά κεφαλή του το ακάνθινο στεφάνι (Ματθ. κζ΄ 29).

Και το αποκορύφωμα της οδύνης: η εγκατάλειψή του επάνω στο Σταυρό και από αυτόν τον ουράνιο Πατέρα του, ώστε να αναφωνήσει τον ακατάληπτο σε μας λόγο του: «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνατί με εγκατέλιπες;» (Ματθ. κζ΄ 46).

Οδυνάται διότι, ενώ είναι αθώος, φορτώνεται τις αμαρτίες όλων μας. Δεν βρέθηκε δόλος ποτέ στο στόμα του (Α΄ Πετρ. β΄ 22). Στον ουράνιο Πατέρα του είχε κατ’ εξοχήν ευαρεστήσει. Ήταν ο απεσταλμένος του, στον Οποίο η ψυχή του είχε ευαρεστηθεί (Ματθ. ιβ΄ 18). Προς όλους δε τους ανθρώπους συμπεριφέρθηκε με απέραντη στοργή ανιδιοτελή αγάπη και «διήλθε ευεργετών» τους πάντας (Πραξ. ι΄ 38). Και όμως «οδυνάται». Γιατί;

Οδυνάται ο αθώος και αναμάρτητος Κύριός μας Ιησούς Χριστός κυρίως για τις δικές μου και τις δικές σου αμαρτίες, αδελφέ μου. Δεν ήμασταν και δεν είμαστε εμείς οι άνθρωποι απλώς αμαρτωλοί, αλλά και προδότες και αποστάτες από τον Θεό. Και έρχεται τώρα αυτός ο Ίδιος να βαστάσει τις αμαρτίες μας και να προσφέρει τον Εαυτό του θυσία γι’ αυτές στο Σταυρό. «Τας αμαρτίας ημών αυτός ανήνεγκεν εν τω σώματι αυτού επί το ξύλον…» (Α΄ Πετρ. β΄ 24). Και ο απόστολος Παύλος επισημαίνει: «Συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ υμών απέθανε» (Ρωμ. ε΄ 8). Ο Θεός λέγει περίτρανα την από τα βάθη του αγάπη προς εμάς, διότι, όταν ακόμη ήμασταν γεμάτοι αμαρτίες, ο Χριστός πέθανε για μας.

Μεγάλη Παρασκευή. Θα σταθούμε όλοι οι πιστοί Χριστιανοί με δέος για μια ακόμη φορά μπροστά στον εσταυρωμένο Σωτήρα και Λυτρωτή Κύριό μας Ιησού Χριστό. Οι οφθαλμοί του, που περιέβαλαν με στοργή και αγάπη τους, ταλαιπωρημένους ανθρώπους, και μάλιστα τους αμαρτωλούς, είναι σβησμένοι. Το άγιο και γλυκύφθογγο στόμα του από τα χείλη του οποίου εξήρχοντο λόγια σωτήρια γεμάτα με χάρη, έχει σιγήσει. Θα Τον αντικρίσουμε με μορφή αλλοιωμένη, χωρίς να φαίνεται η μορφή και η ωραιότητά του. «Και είδομεν αυτόν, και ουκ είχεν ουδέ κάλλος» (Ησ. νγ΄ 2). Ο «ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων» είχε καταντήσει«σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπων και εξουθένημα λαού» (Ψαλμ. μδ΄ 3, κα΄ 7). Συνεχίζει όμως και από το ύψος του Σταυρού να ακτινοβολεί αγάπη. γι’ αυτό και «περί ημών οδυνάται».

Ευγνώμονες και εμείς προς τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας να πάρουμε αμετάκλητη την απόφαση «ίνα ταις αμαρτίαις απογενόμενοι τη δικαιοσύνη ζήσωμεν» (Α΄ Πετρ. β΄ 24). Να ελευθερωθούμε και να αποξενωθούμε από τις αμαρτίες μας και να ζήσουμε στο εξής για τη δικαιοσύνη και την αρετή. Να μη ζούμε πλέον για τον εαυτό μας αλλά για Εκείνον, ο οποίος πέθανε και αναστήθηκε για μας, αγωνιζόμενοι να πράττουμε πάντοτε τα αρεστά σ’ Αυτόν (Β΄ Κορ. ε΄ 15). Να πλένουμε δε και να λευκαίνουμε τη στολή της ψυχής μας «εν τω αίματι του αρνίου» (Αποκ. ζ΄ 14). Εκείνου που είναι «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. α΄ 29), με τη βαθιά και ειλικρινή μετάνοιά μας. Αυτή θα είναι η καλύτερη ανταπόκριση στην αγάπη του Εσταυρωμένου, ο Οποίος «τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται».