ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ

Το θέμα που θα ήθελα να μοιρασθώ μαζί σας είναι «ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ».

Σπεύδω να σας πώ ότι θα σας μιλήσω από αυτά που άκουσα και είδα στην ζωή μου από ανθρώπους που πράγματι εκζητούν τον Κύριο – και όχι από αυτά που έχω βιώσει ή ζήσει. Είναι λόγια ουσιαστικά «κλεμμένα» από ενάρετους ανθρώπους, από αγίους ανθρώπους, που ο Καλός Θεός μου έκανε την χάρη να γνωρίσω και να ακούσω.

Ο Θεός είναι πανάγαθος, παντεπόπτης, ζωή, φώς, πηγή του αγαθού. Εχει, όμως, ας μου επιτραπεί, μια αδυναμία. Δεν πιέζει και δεν βιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Θεός μας δεν είναι πιεστικός, βιαστικός, εκβιαστικός, θεληματάρης. Είναι Θεός σεβόμενος τελείως την ελευθερία του ανθρώπου, Θεός σεβαστικός στο πλάσμα του, γενναιόδωρος, αριστοκρατικός, αναμένων την κίνηση του ανθρώπου για να γίνει η ευλογημένη συνάντηση Θεού και ανθρώπου.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο υπέροχο στην ζωή μας από το να καταφέρουμε να πετύχουμε συνάντηση με τον Θεό μας, τον Δημιουργό μας. Είναι μιά συνάντηση που άπαξ και συμβεί σφραγίζει τον άνθρωπο οριστικά και αμετάκλητα. Τον μεταμορφώνει εσωτερικά (πολλές φορές και εξωτερικά). Του δίνει διαβατήριο για τον Παράδεισο.

Για να γίνει, όμως, αυτή η συνάντηση χρειάζεται κίνηση από τον άνθρωπο, χρειάζεται μετακίνηση από την ζωή της αμαρτίας, τίναγμα από την κατάσταση της απουσίας και της αγνωσίας του Θεού.

Για να μετακινηθούμε, όμως, αδελφοί μας χρειάζεται να ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ να ΕΚΖΗΤΗΣΟΥΜΕ τον Θεό. Αλλωστε τι μπορούμε να κάνουμε στην ζωή μας χωρίς να το ζητήσουμε, ή να το επιδιώξουμε, να το επιθυμήσουμε να το προσπαθήσουμε ? Τίποτα.

Ο πιστός, λοιπόν, που θέλει να γνωρίσει τον Θεό, να συναντηθεί μαζί Του, να απολαύσει τις ηδονές της πνευματικής ζωής, να συγκατοικήσει με τους Αγίους, πρέπει πριν από όλα να γίνει ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Κυρίου. Αμα δεν βάλουμε μπροστά τη μηχανή της ελευθερίας μας, δεν ζεστάνουμε τα κρύα λάδια της βουλήσεως μας, θα μένουμε διαρκώς στην θέση μας, κουρασμένοι και αχαμογέλαστοι άνθρωποι. Αυτό ατυχώς δείχνει η εμπειρία.

Εύλογα, όμως, θα ρωτήσει κάποιος, Τι πρέπει να κάνουμε για να ΕΚΖΗΤΗΣΟΥΜΕ τον Κύριο ? Υπάρχουν οδηγίες, κανόνες, συγκεκριμένες συμβουλές ?

Νομίζω ότι αυτό που υπάρχει είναι η εμπειρία της εκκλησίας, ο πλούτος της παράδοσης της και η χάρις των μυστηρίων, που θα μας καθοδηγήσει με ασφάλεια στην ευλογημένη διαδικασία της ΕΚΖΗΤΗΣΗΣ του Θεού μας και της συνάντησης μαζί Του.

Ας δούμε μαζί μερικά βασικά στάδια αυτής της ΕΚΖΗΤΗΣΗΣ.

Πρώτον.

Αυτός που ζητάει είναι προφανές ότι ψάχνει να μάθει. Και για να μάθεις θα πρέπει να συναντήσεις ανθρώπους, δασκάλους, που θα μπορούν να απαντήσουν στις επιθυμίες της καρδιάς σου. Για να ΕΚΖΗΤΗΣΕΙΣ θα πρέπει στο ψάξιμο σου να σκιρτήσει η καρδιά σου, να πείς «βρε κάτι υπάρχει εδώ», «να το ψάξω», « σαν καλό μου φαίνεται». Αμα το νοιώσουμε αυτό να μην το υποτιμήσουμε και να μη το εγκαταλείψουμε. Είναι ευκαιρία. Είναι ένα σκούντημα που μας κάνει ο Θεός για να τον γνωρίσουμε. Και αυτό το σκούντημα μπορεί να έλθει με χίλιους δυό τρόπους. Από χαρά, από λύπη, από πόνο, από στενοχώρια, από κάποιο λόγο/ομιλία (ενός παπά, γείτονα, παππού, κλπ). Όταν βιώσουμε το σκίρτημα και αρχίσει η ΕΚΖΗΤΗΣΗ, τότε έχουμε την ανάγκη να μάθουμε περισσότερα, να γνωρίσουμε βαθύτερα, να δούμε καθαρώτερα, να χορτάσουμε, να ξεδιψάσουμε. Τότε με φυσικό τρόπο έρχεται η ανάγκη να μιλήσουμε με άνθρωπο, ο οποίος έχει εμπειρίες στην διαδικασία της ΕΚΖΗΤΗΣΗΣ. Μπορεί να είναι ένα λαικός. Τις περισσότερες φορές είναι ένα ιερέας, ένας μοναχός, μία μοναχή. Στην αρχή θα υπάρξει κουβέντα, θα υπάρξει έντονη επιθυμία να μάθουμε κάτι που το αισθανόμεθα αμυδρά αλλά δεν το συνειδοτοποιούμε, θα υπάρξει ανάγκη να πούμε τις αμφιβολίες μας, τις αντιρρήσεις μας, τις απιστίες μας. Σύντομα, όμως, αν είμαστε φιλότιμοι άνθρωποι, θα έλθει και η ώρα της εξομολόγησης. Ενας γενναίος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού με γνήσια καρδιακά σκιρτήματα θα συνδεθεί, αργά ή γρήγορα, με ένα πνευματικό και θα ανοίξει τα βάθη της ψυχής του κάτω από πετραχείλι.

Η επαφή και η σύνδεση με πνευματικό είναι βασικό στάδιο και απόδειξη της γνησιότητος της πορείας του ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΟΣ ανθρώπου.

Δεύτερον.

Όταν αρχίσει η ευλογημένη σχέση με ένα καλό πνευματικό, τότε ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού αρχίζει, προοδευτικά, να βάζει στην ζωή του, στην καθημερινότητα του, τις εντολές του Ευαγγελίου. Πολλοί από εμάς, πιθανόν και όλοι μας, θεωρούμε και βιώνουμε τις εντολές με δυσκολία και δυσφορία.. Ακόμα και η λέξη «εντολή» μας κακοφαίνεται. Όμως, ο ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού δεν το βλέπει έτσι το πράγμα. Οι εντολές του Θεού είναι δρόμοι ασφαλείς, μονοπάτια σημαδεμένα από την χάρη της εκκλησίας, διάδρομοι φωτισμένοι από την εμπειρία των Αγίων. Ακολουθώντας τις εντολές, σιγά - σιγά, χωρίς μάλιστα να το πολυκαταλαβαίνουμε, συντονίζεται η καρδιά μας με την ουσία και το βαθύ νόημα των εντολών. Κάπου λέει στο Ψαλτήρι «Ηκολούθησα την οδό των εντολών σου, ότε επλάτυνας την καρδία μου». Που σημαίνει ότι όσο ανοίγεται η καρδιά μας (πλαταίνει) τόσο πιο εύκολα, πιο άνετα, πιο ευχάριστα ακολουθούμε τις εντολές.

Τρίτον.

Ένα τρίτο στάδιο που αποδεικνύει τον γνήσιο ΕΚΖΗΤΗΤΗ του Θεού είναι η αλλαγή που εμφανίζεται στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του και στην εσωτερική του κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στα ακόλουθα. Ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού αρχίζει και περιορίζει εξαιρετικά τις τάσεις κατηγορίας, κουτσομπολιού και μνησικακίας που έχει για τους άλλους. Αυτή είναι πολλές φορές μια επίπονη διαδικασία με πολλά σκαμπανεβάσματα. Είναι σημαντικό, όμως, ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού να μπλοκάρει αυτές τις αμαρτωλές τάσεις και να αρχίζει την αντίστροφη διαδικασία δηλ. της εξόδου από τον εαυτό του και της προσφοράς και αγάπης στον συνάνθρωπο. Ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ αισθάνεται την καρδιά του όλο και πιο μαλακή και θέλει να μοιάσει στον Αγαπώμενο και γι'αυτό αρχίζει και προσφέρει ενδιαφέρον, συμπόνοια και αγάπη σε όλους και σε όλα. Η αγάπη γίνεται πλέον το οξυγόνο στα πνευμόνια του ΕΚΖΗΤΗΤΗ. Χωρίς αυτό το οξυγόνο, η πορεία του ΕΚΖΗΤΗΤΗ θα αποτύχει.

Μαζί , όμως, με την αγάπη πορεύεται και η ταπείνωση. Ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού αρχίζει προοδευτικά να γεύεται την γλύκα της ταπείνωσης. Κατά τον Αγιο Ισαάκ τον Σύρο,η ταπείνωση είναι «στολή της θεότητος». Φοράμε τα ρούχα του Θεού με την ταπείνωση. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για την ευλογημένη κατάσταση της ταπείνωσης μέσα από τα κείμενα των πατέρων. Θα πρέπει φυσικά να πούμε ότι η χριστιανική ταπείνωση δεν έχει σχέση με την ταπεινοσχημία και ταπεινολογία, που συγγενεύουν με την υποκρισία.

Η κατά Θεόν ταπείνωση είναι μία κατάσταση που εξελίσσεται συνέχεια, αρχίζει από την συνειδοτοποίηση της αμαρτωλότητος μας και καταλήγει στην κατά Θεόν αυτογνωσία. « Ω ! η εν Χριστώ ταπείνωσις, Δίνει στην ψυχή χαρά ανέκφραστη και η ψυχή λησμονεί γη και ουρανό και στρέφεται ολόκληρη προς τον Θεόν» λέγει ο Αγιος Σιλουανός.

Βασικό στάδιο λοιπόν της διαδικασίας της ΕΚΖΗΤΗΣΗΣ είναι ότι αισθανόμεθα να αρχίζουν τα σκιρτήματα και οι καρποί της αγάπης στον Θεό, και στους ανθρώπους καθώς και τα σκιρτήματα και η προοδευτική βίωση της ταπείνωσης.

Τέταρτον.

Τέταρτο στάδιο είναι ότι ο γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ επιζητεί πλέον να ζεί αυτό που λέμε μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Συντονίζει την ζωή του, την καθημερινότητα του, με τον κύκλο της εκκλησιαστικής ζωής. Εξομολογείται, κοινωνεί, προσεύχεται, καλλιεργεί τις αρετές, συμμετέχει στην ενοριακή ζωή, το κεντρικό κύτταρο της Εκκλησίας. Ο Θεός είναι πανταχού παρών αλλά αναπαύεται στην εκκλησία και γνωρίζεται στα μυστήρια. Η ενορία είναι ζωντανή φανέρωση της ζωής της Εκκλησίας. Είναι θεσμός βαθύς, σίγουρος, πνευματικά δοκιμασμένος, αναντικατάστατος. Ενας γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού είναι πάντα παρών στις δραστηριότητες της ενορίας του, γιατί στην ενορία του γνωρίζει τους αδελφούς μέσω του Χριστού και τον Χριστόν μέσω των αδελφών του. Αλλωστε στην ενορία αρχίζει η ζωή μας (με τον σαραντισμό και το βάπτισμα) και στην ενορία τελειώνει, με την εξόδιο ακολουθία.

Τα τέσσερα, λοιπόν, αυτά στάδια, που προείπαμε

  • Ο σύνδεσμός με πνευματικό καθοδηγητή

  • Η εργασία των εντολών

  • Η καλλιέργεια της αγάπης και της ταπείνωσης, και

  • Η μυστηριακή και ενοριακή ζωή

είναι σταθερές ενδείξεις ότι ένα τέτοιος άνθρωπος είναι γνήσιος ΕΚΖΗΤΗΤΗΣ του Θεού.

Ευχόμεθα όπως όλοι μας γίνουμε ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΕΣ τον Κύριο, οι οποίοι κατά το σχετικό τροπάριο της αρτοκλασίας «ουκ ελατωθήσονται παντός αγαθού».

Πιθανόν αυτός να είναι και ο τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τα σημερινά τραγικά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ν.Α

(Ομιλία εκφωνηθείσα σε ενοριακή σύναξη στις Αμύκλες της Σπάρτης – ενορία Αγίας Παρασκευής – την 9η Ιουλίου, 2012, κατόπιν προσκλήσεως του π. Ιωάννη Προφύρη)