ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΜΕΡΟΣ Β)

Όταν ο Άγιος Δημήτριος συνάντησε τον Άγιο Αχίλλειος

Τον καιρό κατα τον οποίο έμελλε να κυριευθεί η Θεσσαλονίκη από τους Αγαρηνούς, πορευομένοι κάποιοι ευλαβείς χριστιανοί προς την Θεσσαλονίκη, για την εορτή του Αγίου, έφθασαν στη βασιλική οδό, η οποία είναι εις το Βαρδάριον.

Εκεί είδαν οφθαλμοφανώς κάποιον ως στρατιώτη, ο οποίος ερχόταν από την Θεσσαλονίκη και άλλον ως Αρχιερέα, ο οποίος ερχόταν από τον δρόμο της Λαρίσης. Όταν συναντήθηκαν, ο στρατιώτης απετάθη προς τον Αρχιερέα και είπε: «Χαίρε, Αρχιερεύ του Θεού Αχίλλειε». Είπε και ο Αρχιερεύς: «Χαίρε και συ στρατιώτα του Χριστού Δημήτριε»

Μόλις άκουσαν οι χριστιανοί αυτά τα ονόματα, σταμάτησαν φοβισμένοι εκεί κοντά για να δουν το τέλος. Λέγει πάλι ο στρατιώτης: «Από που έρχεσαι, Αρχιερέα του Θεού Αχίλλειε και που πηγαίνεις;» Τότε δάκρυσε ο Άγιος Αχίλλειος και είπε προς αυτόν: «Για τις αμαρτίες και τις ανομίες του κόσμου πρόσταξε ο Θεός να εξέλθω από την Λάρισα την οποία φυλάσσω, διότι θα παραδοθεί στα χέρια Αγαρηνών. Και ιδού εξήλθα και πηγαίνω όπου με προστάξει. Και εσύ λοιπόν από που έρχεσαι; Πες μου σε παρακαλώ!»

Τότε δάκρυσε ο Άγιος Δημήτριος και λέγει προς αυτόν: « Και εγώ το ίδιο έπαθα, Αρχιερεύ Αχίλλειε. Πολλές φορές βοήθησα τους Θεσσαλονικείς και τους λύτρωσα από αιχμαλωσίες και θανατικό και από ασθένεια. Πλήν τώρα, από τις πολλές τους αμαρτίες και ανομίες απομακρύνθηκε ο Θεός απ'αυτούς και με πρόσταξε να τους αφήσω να παραδοθούν στα χέρια των Αγαρηνών. Δια τούτο υπήκουσα στην διαταγή του και εξήλθα και πηγαίνω όπου με προστάζει». Αυτά είπαν και οι δύο, έσκυψαν τα κεφάλια τους κάτω στην γη και έκλαψαν.

Έπειτα από πολλή ώρα εφίληθησαν και αποχαιρετίσθηκαν και αμέσως έγιναν άφαντοι. Αυτό το θαύμα είδαν οι Χριστιανοί και δεν τόλμησαν να πάνε στην Θεσσαλονίκη, αλλά γύρισαν πίσω, διηγούμενοι το όραμα. Δεν πέρασε μήνας και η Θεσσαλονίκη κυριεύθηκε και λεηλατήθηκε από τους Τούρκους, όπως και η Λάρισα.