ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει, τιμά και πανηγυρίζει  σήμερα τη μνήμη ενός μεγάλου και λαοφιλούς Αγίου, ενός Αγίου που το όνομα του σημαίνει τη νίκη του λαού, τη νίκη του ανθρώπου, τη δική μας νίκη, διότι Νικόλαος σημαίνει ακριβώς αυτό, νίκη του λαού του Θεού. Και η νίκη του λαού αγαπητοί μου είναι η αγιότητα του Αγίου Νικολάου και αυτή η αγιότητα δεν ανήκει κατ' αποκλειστικότητα στον Άγιο, αλλά ξεχύνεται και χαρίζεται σε όλους μας, στον κάθε άνθρωπο και αυτό διότι ο Άγιος είναι Επίσκοπος της Εκκλησίας, είναι μέλος της Εκκλησίας και η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού και η υγεία των επιμέρους κυττάρων αυτού του σώματος είναι η υγεία ολόκληρου αυτού του σώματος.



Ο κάθε Άγιος είναι ένας δικός μας θησαυρός, ένας θησαυρός όλης της Εκκλησίας, ένας διαχρονικός θησαυρός, αυτό δε το δείχνει η τιμή και η ευλάβεια των ανθρώπων στον Άγιο Νικόλαο. Τον θεωρούμε έναν διαρκή θησαυρό μας γι' αυτό και το όνομα του φέρει πολύς κόσμος αλλά και αρκετές στιγμές της ζωής μας ζητάμε να πρεσβεύει για μας πρός στον πανάγαθο Κύριο μας αλλά και να φωτίζει το σκότος του νοός μας.

Στο σημείο αυτό όμως προκύπτει ένα βασικό ερώτημα: Τι μπορεί να σημαίνει ο Άγιος Νικόλαος ένας Επίσκοπος της Εκκλησίας  για τον εαυτό του, για την Εκκλησία και για τον Θεό, τότε που ζούσε επί της γής αλλά και τώρα, σήμερα που βρίσκεται στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, στη Βασιλεία των Ουρανών. Την απάντηση την αντλούμαι απο το τροπάριο του.


''Κανόνα Πίστεως'' τον χαρακτηρίζει ο ιερός υμνογράφος. Τι είναι όμως αυτή η ''Πίστη''; Η Πίστη είναι σχέση, σχέση προσώπων, σχέση Θεού και ανθρώπου και αυτή η σχέση δεν είναι διανοητική, ο Θεός δεν ζητάει απο μας, ούτε περιμένει αναγνώριση απο μας, δεν μας έχει ανάγκη, υπήρχε πρίν τη δημιουργία του ανθρώπου και θα μπορούσε να υπάρχει και πάλι χωρίς αυτόν. Το αίσθημα της ανάγκης το έχει ο άνθρωπος ως μια κτιστή υπόσταση και οντότητα που υπάρχει χάρη στη δημιουργία του απο την άκτιστη Υπόσταση. Άρα λοιπόν ''Πίστη'' είναι η εμπιστοσύνη του ανθρώπου προς τον Θεό.

Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στην πνευματική ζωή, λέγει στην πρός Εβραίους του επιστολή ότι η αρχή της υποστάσεως του ανθρώπου είναι η ζωντανή πίστη στην Αλήθεια και ποιά είναι η Αλήθεια; Ο ίδιος ο Χριστός. Λέει χαρακτηριστικά ο Απόστολος των Εθνών: ''γάρ γεγόναμεν του Χριστού (της Αλήθειας) εάνπερ την αρχήν της υποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν'', δηλαδή θα έχουμε συμμετοχήν εις τον Χριστόν, εάν πραγματικά διατηρήσουμε σταθερή μέχρι τέλους την πίστη με την οποία λάβαμε την πραγματική μας υπόσταση. Και αυτό διότι, καθώς αναφέρει και πάλι ο ίδιος ο Απόστολος, χωρίς την πίστη είναι αδύνατο να γίνουμε ευάρεστοι στο Θεό. ''Χωρίς δε πίστεως αδύνατον ευαρεστήσαι'' και κατά συνέπεια δεν υπάρχει σωτηρία, διότι η Χάρις του Θεού επισκιάζει τους έχοντας εμπιστοσύνη στο Θεό.

Ο Λόγος του Θεού αδελφοί μου είναι η Αλήθεια, εκείνη η Αλήθεια η οποία ελευθερώνει τον άνθρωπο, τον αγιάζει και του ανοίγει το δρόμο πρός τη ζωή, όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

''Δει πάντως πίστεως μεν, και προ γε των άλλων ορθής'' λέγει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Ναι! Οπωσδήποτε χρειάζεται η πίστη, αλλά ποιά πίστη; Η ορθή πίστη, η πίστη όχι σε μια αφηρημένη έννοια, σε μια ιδεολογία, σε μια ανώτερη απρόσωπη δύναμη, όπως αρκετοί αντιλαμβάνονται και κατανοούν τη πίστη στο Θεό, αλλά πίστη στο πρόσωπο του Χριστού ο οποίος έλαβε ανθρωπίνη μορφή για να θεώσει τον άνθρωπο, όπως μας αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μέγας Αθανάσιος στο έργο του ''περί ενανθρωπήσεως''. ''Ο Λόγος ενηνθρώπησε ίνα ημείς Θεοποιηθώμεν''.

Η πίστη εκτίθεται μπροστά στους ανθρώπους και γίνεται ομολογία. Αυτό έκανε ο Θεός για μας. Ο Θεός Λόγος ήταν κρυμμένος και αποκαλύφθηκε, φανερώθηκε και μίλησε : '' Ο Λόγος σάρξ εγένετο'' αναφέρει και πάλι ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Ο Κύριος μας ήλθε επάνω στη γή, δίδαξε, κήρυξε παρρησία, δημόσια δίδαξε ότι δεν είναι δυνατόν να σωθούμε εάν δεν πιστέψουμε και δεν ομολογήσουμε.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όταν κάνει λόγο για την πίστη, μιλά για την ενυπόστατον πίστη, δια τον λόγον του Θεού ο οποίος έχει σαρκωθεί μέσα μας, για ένα γεγονός το οποίο φανερώνεται σε ολόκληρη τη ζωή μας: ''ταις εντολαίς σωματούμενος''. Αυτό ήθελε να πει και ο Απόστολος Παύλος, όταν διεκήρυττε, χωρίς δισταγμό, ότι έχει παύσει πλέον να ζει ο ίδιος και μέσα του έχει σαρκωθεί και ζεί ο Χριστός: ''Ζώ δε ουκέτι εγώ, ζει εν εμοί Χριστός''.

Με ποιόν όμως τρόπο θα σαρκωθεί μέσα μας ο Χριστός;

Την απάντηση μας την έδωσε ο ίδιος όταν συνάντησε την Σαμαρείτιδα και της είπε ''Εκείνος ο οποίος θα πιεί απο το νερό το οποίο εγω θα του δώσω, δεν θα διψάσει ποτέ, αλλά το νερό το οποίο θα του δώσω θα γίνει μαι εσωτερική πηγή νερού η οποία θα αναβλύζει εις ζωήν αιώνιον'' . Και ποιό είναι το νερό αυτό; Η σαρκωμένη Αλήθεια, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και η πίστη σε αυτόν, στο πρόσωπο του Χριστού το οποίο έχει λάβει υπόσταση μέσα μας.

Αυτή τη πίστη στην σαρκωμένη Αλήθεια έκανε κανόνα στη ζωή του και ο Άγιος Νικόλαος. Εμπιστεύθηκε τον Χριστό, εμπιστεύθηκε το λόγο του και αυτή τη ζωντανή σχέση την υπερασπίστηκε. Αυτός ο πράος Άγιος, ο γλυκύς Άγιος, ο Άγιος ο γεμάτος αγάπη δεν δίστασε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο να χαστουκίσει τον Άρειο για τα όσα αιρετικά δίδασκε. Γιατί; Διότι η πίστη δεν είναι μια προσωπική υπόθεση, όπως πολλοί ανοήτως διακηρύσουν σήμερα. Δεν ζείς με το μυαλό σου, αλλά με τη ζωή σου, ή ζείς ή πεθαίνεις. Αυτό ήξερε ο Άγιος Νικόλαος. Αυτή τη ζωή των ανθρώπων υπερασπιζότανε γιατί αυτο είναι ακριβώς η σχέση με το Θεό. Είναι η σχέση που πηγάζει η ζωή, που πηγάζει το φώς, που πηγάζει η αλήθεια. Δέν είναι μια υποκειμενική άποψη το γεγονός ότι υπάρχει ο ήλιος, είτε είναι αρεστώ στους ανθρώπους είτε όχι, ο ήλιος υπάρχει. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο υπάρχει και ο Θεός. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όποιος δεν την αποδέχεται εθελοτυφλεί. Αυτή την πίστη υπερασπίστηκε ο Άγιος. Και ποιό το περιεχόμενο αυτής της πίστης;Το αναφέραμε παραπάνω. Αυτό που θα εορτάσουμε σε λίγες ημέρες: ''Μέγα εστί το της ευσεβείας Μυστήριο'' ποιό; ''ο Θεός εφανερώθει εν σαρκί''.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, γίνεται αυτό που δεν ήταν πρίν. Αυτό είναι Πίστη! Είναι η σχέση με έναν Θεό που μας πλησιάζει, γίνεται ένα με εμάς, κάθεται απέναντι και διαλέγεται μαζί μας και επιπλέον γίνεται και υπηρέτης μας, υπηρετεί τη σωτηρία μας, υπηρετεί τη ζωή που νικάει το θάνατο. Αυτή είναι η σχέση που είχε ο Άγιος Νικόλαος με το Θεό.

Πέρα όμως απο την ορθή Πίστη, ο Άγιος ήταν ''πράος'' και ''εγκρατής''. ''Εικόνα πραότητος'' και ''εγκρατείας διδάσκαλος'' τον χαρακτηρίζει το απολυτίκιο του.

Πραότητα  είναι ο αγώνας του ανθρώπου, ο αγώνας που έχει ως βάση τη σχέση με το Θεό. Η πραότητα δεν είναι εξωτερική ηρεμία των νεύρων μας, αλλά είναι καρπός Αγίου Πνεύματος και ο Άγιος γι' αυτό ήταν πράος και τον Άρειο όταν τον χαστούκισε πράος ήταν, δεν ήταν κίνηση θυμού, ούτε κίνηση απο αίσθημα τιμωρίας, αλλά ήταν κίνηση προειδοποίησης και συναίσθησης γι' αυτά που έλεγε χωρίς να συνειδητοποιεί τι λέγει εκείνη τη στιγμή.

Η εγκράτεια απο την άλλη είναι ο έλεγχος του εαυτού μας. Αυτές τις ημέρες της νηστείας και της προσμονής της ''μητροπόλεως των εορτών'', της εορτής των Χριστουγέννων, θα πρέπει να προβούμε σε μια εσωτερική αναζήτηση, σε έναν διάλογο με τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε επιτέλους ποιός μας κυβερνάει, τα ζωώδη ενστικτά μας ή ο Θεός της αγάπης, της υπομονής, του ελέους και της διακρίσεως; Η εγκράτεια είναι θείο δώρο και μέσω αυτή πλησιάζουμε ακόμα περισσότερο το Θεό ο οποίος βλέποντας την καθαρή, από το ρύπος της αμαρτίας, καρδιά, εισέρχεται και εγκαθίσταται εκεί. Αυτό συμβαίνει διότι το καλό, το αγαθό, το ωραίο, δεν μπορεί να συνυπάρχει με το κακό, το αμαρτωλό και βρώμικο. Είναι εκ φύσεως αδύνατο.

Η πραότητα, η εγκράτεια, η καλοσύνη είναι αρετές και η κατάκτηση των αρετών έχει δρόμο ανηφορικό τον οποίο πρέπει ο άνθρωπος να βαδίσει εάν θέλει να κατακτήσει την αιώνια ζωή.

Ο Άγιος βάδισε αυτόν τον ανηφορικό δρόμο με επιτυχία. Κέρδισε! Εμπιστεύτηκε το λόγο του Θεού και αγωνίστηκε να καρποφορήσει τις αρετές του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του και ο πρώτος καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη. Αυτή την αγάπη είχε ο Άγιος Νικόλαος και αυτή η αγάπη δεν τον έκανε παρά να νοιάζεται, να νοιάζεται για όλους, να νοιάζεται για όλους τους ανθρώπους, για τα προβλήματα τούς, αλλά και για να μην πληγωθούν οι ψυχές τους.

Την αγάπη ο Άγιος Νικόλαος, την σκόρπισε απλά και αθόρυβα και αυτή η αγάπη τον έφερε σε σύγκρουση με τον Αυτοκράτορα όταν έμαθε ότι τρείς άνθρωποι έχουν συκοφαντηθεί και είναι άδικα στη φυλακή και επρόκειτο να εκτελεστούν. Την αδικία ο Άγιος δεν την ανέχεται και στρέφεται ενάντια στον Αυτοκράτορα και συγκρούεται μαζί του, τον απειλεί ευθέως πως εαν δεν αφήσει ελεύθερους τους αθώους ανθρώπους θα προσευχηθεί στο Θεό εναντίον του και ήταν τέτοια η δύναμη της προσευχής του Αγίου που αναγκάζει τον Αυτοκράτορα να επαναφέρει την δικαιοσύνη και την τάξη.

Αυτός είναι ο Άγιος της αγάπης που φροντίζει και ειρηνεύει το λαο του Θεού!

Αγαπητοί μου εάν θέλουμε και εμείς να ακούσουμε εκείνη την γλυκιά φωνή που θα μας λέγει: ''είσελθε δούλε εις την χαρά του Κυρίου σου'' θα πρέπει να γίνουμε μιμητές του Αγίου Νικολάου αλλά και όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας, άλλωστε κάτι τέτοιο μας παροτρύνει και ο Απόστολος Παύλος να κάνουμε, μας συμβουλεύει και μας παρακαλεί να γίνουμε μιμητές του όπως και εκείνος έγινε μιμητής του Χριστού.
 

Είθε ο Τριαδικός και Πανάγαθος Θεός δια των πρεσβειών του Αγίου Νκολάου να μας ενδυναμώνει στις δοκιμασίες τις οποίες υπόκειται η πατρίδα μας αλλά και εμείς οι ίδιοι.

ΓΕΝΟΙΤΟ