Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην του δίνουν χαρά οι ευχές των άλλων. Που να μην τις περιμένει και να μην τις αποδέχεται ευχαρίστως. Την ημέρα της ονομαστικής εορτής μας η σε κάποια άλλη σημαντική για τη ζωή μας επέτειο. Την ημέρα της ορκωμοσίας και λήψεως του πτυχίου μας. Την ημέρα της κατατάξεώς μας στον στρατό ή της αποστρατεύσεώς μας για τους άνδρες. Την ημέρα των αρραβώνων μας και του γάμου μας. Πόσες και πόσες αφορμές και σταθμοί στη ζωή μας δεν γίνονται αφορμή να μας ευχηθούν οι δικοί μας άνθρωποι και να γεμίσουμε έτσι από χαρά.

Μέσα στα τόσα πρόσωπα ωστόσο που μας εύχονται συγγενικά και μη, φιλικά, συναδελφικά και άλλα, υπάρχουν και κάποια που οι ευχές τους έχουν άλλη βαρύτητα για εμάς. Η ευχή του πατέρα και της μάνας! Η ευχή του παππού και της γιαγιάς μας! Βγαλμένες με περισσή αγάπη, προσδοκία και ελπίδα. Θα ‘λεγε κανείς ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και ειλικρινέστερες ευχές απ’ αυτές. Γι’ αυτό και ο λαός μας διέδωσε τα παροιμιώδη λόγια : «Ευχή γονιού αγόραζε και στο βουνό περπάτα».

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΑΣ

Δεν είναι λίγοι. Τελευταία όλο και πληθαίνουν! Οι άνθρωποι που τα αδιέξοδα του βίου τους συμπνίγουν. Που οι αντιξοότητες της ζωής κυ­ριολεκτικά τους τσακίζουν. Που ο πόνος τους κατατρώγει. Ανεργία, ανέχεια οικο­νομική, αρρώστιες ανίατες και βασανι­στικές, κι όλα αυτά κάποτε όλα μαζί. Και κάτι ακόμη πιο εξοντωτικό: να μην είσαι έστω μόνος σου αλλά να εξαρτώνται και να περιμένουν και άλλοι από σένα: γυναίκα, παιδιά, γονείς!

ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΖΩΗ

Πολλοί άνθρωποι μιλούν και περιγράφουν με τα πιο μελανά χρώματα την δυσάρεστη κατάσταση της ψυχής τους που πνίγεται μέσα στη θλίψη.Ατμόσφαιρα βαρειά μέσα τους, αφόρητη, ένα αίσθημα αποτυχίας, όλα σκοτεινά, όλα δυσάρεστα και δύσκολα, τίποτε καλό, καμιά ελπίδα, πουθενά φως.Ποιος δεν πέρασε στη ζωή του τέτοιες καταστάσεις;

Ποιος δεν έζησε κάποτε τις σκοτεινές ώρες μιάς αναπάντεχης αποτυχίας, μιάς βαθειάς απογοητεύσεως, κάποιας σκληρής αδικίας, βαρειάς ασθένειας, οικονομικής στενότητος ή άλλης δοκιμασίας, που βύθισε την ψυχή του στα μαύρα σκοτάδια ενός πόνου και μιάς θλίψεως που δεν έπαιρνε παρηγοριά; Ποιος δεν πέρασε κάποτε μέσα από τέτοιες δύσκολες ψυχικές καταστάσεις;

Α, η ψυχή μας, η ταλαίπωρη ψυχή του ανθρώπου! Πόσο συχνά περνά από σκοτεινές κοιλάδες, από δρόμους δύσβατους και έρημους τόπους, και αγωνιά και αγκομαχά στην πορεία της και καταθλίβεται!

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΟΤΟ

«Άκουε, ουρανέ, άνοιξε τ’ αυτιά σου, γη, διότι ο Κύριος ο παντοκράτωρ άνοιξε το στόμα του και ωμίλησε». Έτσι αρχίζει το βιβλίο του ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας. Βιβλίον που τον αποδεικνύει όντως στόμα Θεού. Ωμίλησε ο Θεός και τι είπε; Τι λέει, διότι ο λόγος του είναι διαχρονικός. Δεν είναι ο λόγος για μία περίσταση και για ένα καιρό, αλλά για κάθε περίστασιν και κάθε καιρό, πάντοτε επίκαιρος, πάντοτε ζωντανός, πάντοτε δημιουργικός, λόγος Θεού. Ο λόγος του είναι παράπονο. να τον προσέξουμε. Υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί όμως με αρνήθηκαν. Δεν με θέλουν για πατέρα!

Βέβαια τα λόγια αυτά, που παρουσιάζουν τον ισραηλιτικό λαό αυθάδη, αχάριστο, ανίκανο να διακρίνει τα πράγματα και να διαπιστώνει την αλήθεια, ίσχυαν για την εποχή του Ησαΐου. Αυτά ίσχυαν δια τους παλαιούς Εβραίους, τους οποίους ο Θεός με συνέχεια θαυμάτων, με προστασία παραδειγματική τους πήρε και με εκλεκτούς δούλους του, τον Μωυσήν, τους Κριτάς, έπειτα και τον Δαβίδ, τους έκανε λαό ελεύθερο, αυτεξούσιο κα πολιτισμένο.

ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΤΕΡΑ