ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Οι Σαράντα γυναίκες μάρτυρες ασκήτριες κατήγοντο από την Άδριανούπολιν της Θράκης και ζούσαν εκεί ως μαθήτριες του Διακόνου Αμμούν. Την εποχή εκείνην το έτος 305 μ.Χ. βασίλευε ο αυτοκράτορας Λικίνιος  στο ανατολικό μέρος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, φοβερός διώκτης των Χριστιανών. Ο Λικίνιος λοιπόν είχε δώσει διάταγμα για εξόντωση των Χριστιανών, και η τυραννική του διαταγή έφτασε σ' όλες τις πόλεις και τα χωριά, και οι Χριστιανοί πέφτανε στον ιερό αγώνα της πίστεως με αυτοθυσία, διότι δεν υπετάχθησαν στην απειλή του και δεν προσκύνησαν τα είδωλα.

Σ' αυτήν την φοβερή εποχή για τους Χριστιανούς ζήσανε και εμαρτύρησαν οι Σαράντα παρθένες ασκήτριες, μαθήτριες του Διακόνου Αμμούν, τα ονόματα των οποίων είναι τα εξής: Αδαμαντίνη, Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειώ, Θάλεια, Μαριάνθη, Ευτέρπη, Τερψιχόρη, Ουρανία, Κλεονίκη, Σαπφώ, Ερατώ, Πολύμνια, Δωδώνη, Αθηνά, Τρωάδα, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Καλλίστη, Θεονόη, Θεανώ, Ασπασία, Πολυνίκη, Διόνη, Θεοφάνη, Ερασμία, Ερμηνεία, Αφροδίτη, Μαργαρίτα, Αντιγόνη, Πανδώρα, Χάιδω, Λάμπρω, Μόσχω, Αριβοία, Θεονύμφη, Ακριβή, Μελπομένη και Ελπινίκη. Ήσαν πλασμένες με αστραφτερή ομορφιά στο σώμα και την ψυχή, και την ομορφιά τους αυτή δεν ήθελαν να την χαρίσουν στην θλιβερή ματαιότητα των υλικών αγαθών. Είχαν προορισμό για ανώτερα αγαθά, τα αγαθά του παραδείσου.

Το μαρτύριο τους

Δεν υπέκυψαν λοιπόν στις προκλήσεις του τυράννου Λικινίου να προσκυνήσουν τα είδωλα και εμαρτύρησαν με φρικτά βασανιστήρια την 1ην Σεπτεμβρίου, ημέραν κατά την οποίαν εορτάζεται και η μνήμη τους, όπως γράφεται εις το Μηναίον του Σεπτεμβρίου: «Μνήμη των αγίων Τεσσαράκοντα γυναικών μαρτύρων, παρθένων και ασκητριών και Αμμούν διακόνου και διδασκάλου αυτών». Δι' αποφάσεως του τυράννου Λικινίου, «αϊ μεν δέκα έρρίφθησαν» μέσα σε φωτιά, «αϊ δε οκτώ μετά του διδασκάλου αυτών Αμμούν άπεκεφαλίσθησαν», άλλες δέκα έτελειώθησαν με ξίφος «κατά στόμα και καρδίαν», έξι κατεκόπησαν ύπό μαχαιρών και αί λοιποί έξι «σίδηρα πυρακτωμένα κατά στόμα λαβούσαι προς Κυριον έξεδήμησαν». Τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι Σαράντα μάρτυρες παρθένες και ασκήτριες ήσαν φοβερά, όπως αναφέρουν τα επίσημα στοιχεία που βρήκαμε στο Μηναίον του Σεπτεμβρίου. Με αυτά τα βασανιστικά μαρτύρια οι σαράντα παρθένες και ο δάσκαλος τους Διάκονος Αμμούν έξεδήμησαν εις Κυριον και τώρα ακτινοβολούν εις το στερέωμα της Εκκλησίας.

Έγιναν ένδοξες μάρτυρες με την θερμή τους θέληση, και όταν εβασανίζοντο, βλέπανε ανοιχτούς τους ουρανούς και στα δεξιά τους τον Υιόν του Θεού, που και εκείνος εμαρτύρησε πριν άπ' αυτές, άπ' τους σταυρωτές του. Ο σκληρός Λικίνιος διέταξε να τις θανατώσουν και τις σαράντα με φρικτά μαρτύρια. Δεν γνώριζε όμως πως στους μάρτυρες δεν υπάρχει θάνατος, διότι όλο το είναι τους είναι γεμάτο από τον μόνον αθάνατον, Κύριον και Θεόν μας Ιησούν Χριστόν και ότι νικούν κάθε θάνατον και κάθε αμαρτίαν με την δύναμιν του Υπεραθανάτου Κυρίου μας. Ούτε αισθάνονται φόβον για τα μαρτύρια, και αυτό μας το βεβαιώνουν όλα τα Μαρτυρολόγια, που διηγούνται και εξυμνούν την δύναμιν και την αφοβίαν των Μαρτύρων ενώπιον των βασανιστηρίων.

Η πνευματικότητα τους

Είναι μεγάλο μυστήριον πως την εποχή εκείνη υπήρχε οργανωμένη η πίστη των Αγίων Παρθένων και πως φύτρωσε μέσα τους ο θείος και γόνιμος σπόρος της εγκράτειας και της αγιότητας. Στα ασκητικά τους καθήκοντα, τα όποια εμείς δεν γνωρίζουμε επί πόσα χρόνια ασκούσαν, όσο δύσκολα και αν ήσαν αυτά, υπηρετούσαν με πλήρη υποταγή. Η ενδόμυχη πνευματική αφύπνιση της πίστεως και της πνευματικότητας είχαν ανυψώσει το είναι τους στο πνευματικό και ακατάλυτο θαύμα να μπορέσουν να θυσιασθούν για τον Χριστό. Η αφοσίωση στα πνευματικά τους καθήκοντα τους έδωσε την δύναμη να διατηρήσουν την λάμψη της αγνότητας και της παρθενίας· στοιχεία απαραίτητα για κάθε γυναίκα.  Κοντά στον Διάκονο και δάσκαλο τους Αμμούν αναγεννήθηκαν και απέκτησαν την αγιότητα και την αγάπη προς τον πλησίον. Η συνείδησή τους ακουγόταν από μέσα τους σαν φωνή θεϊκής αποστολής και ήσαν έτοιμες για το μαρτύριο. Η πνευματική ζωή είναι ανύψωση πνεύματος, και οι σαράντα μάρτυρες το είχαν βάλει στην αγνή τους καρδιά για τα καλά, γι' αυτό δεν λογάριασαν πλούτη και υλικά αγαθά ούτε στολίδια και κοσμική ζωή, που τους προσέφερε ο άρχοντας της Αδριανουπόλεως. Προτίμησαν τα στολίδια της αγάπης και της πίστεως στον Λυτρωτή του κόσμου. Έμειναν ασυμβίβαστες με τους Νόμους της ειδωλολατρίας και αγωνίσθηκαν τον καλόν αγώνα της πίστεως με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος, που είχαν για οδηγό τους. Η καρδιά τους ήταν καθαρή από λογισμούς και με κατάνυξη πνευματική προσηύχοντο στον μόνο αληθινό Θεό, για να τους δώσει δύναμη να μη λυγίσουν ποτέ μπροστά στα μαρτύρια που τις περίμεναν.  Είχαν επιλέξει για επίγεια πνευματική τροφή την πνευματική αγαλλίαση και την ουράνια ευφροσύνη. Η αγάπη σ' όλους τους ανθρώπους ήταν η μοναδική. Με αυτά τα βασανιστικά μαρτύρια οι σαράντα παρθένες και ο δάσκαλος τους Διάκονος Αμμούν έξεδήμησαν εις Κύριον και τώρα ακτινοβολούν εις το στερέωμα της Εκκλησίας.             

Από το βιβλίο: Οι Άγιες Σαράντα Παρθενομάρτυρες

της Βασιλικής Σ. Βασιλοπούλου

εκδ. Αποκάλυψις