Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τις ημέρες αυτές της Κοιμήσεώς της, η Εκκλησία μας, μας τοποθετεί στο τέρμα της γήινης τροχιάς της Παναγίας μας και μας λέει: Προσηλώστε το βλέμμα σας στη μορφή της. Εμπνευστείτε από το μεγαλειώδες παράδειγμά της, από την ασύγκριτη αγιότητά της.

Η Παναγία μητέρα δεν μας σκεπάζει μόνο με την αγάπη της. Ανοίγει και δρόμους με τα βήματά της. Το ιερό πρόσωπό της ακτινοβολεί την ήρεμη αλλά και δυναμική αρετή της.

Δεν ήταν μία η αρετή της. Δεν ήταν ένα άνθος. Ήταν ένας ολάνθιστος κήπος. Ένας αληθινός παράδεισος που έκανε να ευωδιάσει την οικουμένη με το υπερκόσμιο άρωμά της.

Ποίες από τις αρετές της να πρωτοθαυμάσει κανείς; Ταπεινή στο μεγαλείο της. Ανεπηρέαστη στη δόξα της. Ολόλευκο κρίνο αγνότητος στο βούρκο της αμαρτωλής Ναζαρέτ. Σε εποχή αποστασίας ζούσε με απίστευτη πιστότητα και υπακοή στο θέλημα του Θεού.

Θα άξιζε να σταθούμε σήμερα σε μια από τις πολλές αρετές της που συνήθως ούτε καν την σκεφτόμαστε. Και όμως θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε από την πιο αντιπροσωπευτική της. Την συνόδευε μέχρι το τέλος της ζωής της. Θα σταθούμε στο ηρωισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ηρωίδα η Παναγία μας; Ναι, όσο και να διερωτώνται μερικοί, η Παναγία υπήρξε η μεγάλη ηρωίδα. Ο ηρωισμός της απαράμιλλος. Χωρίς να είναι σαν του άλλους, ξεπέρασε όλους τους άλλους.

Νομίζουν μερικοί, πως ο ηρωισμός δείχνεται μονάχα στα πεδία της μάχης ή στις δύσκολες περιστάσεις. Προνόμιο για τους ριψοκίνδυνους και αποφασιστικούς. Αλλά ο ηρωισμός είναι μόνιμη κατάσταση της γενναίας και εξαγνισμένης ψυχής. Ήρεμος, αποφασιστικός, συνεχής αλύγιστος και αταλάντευτος. Εκδηλώνεται σε κάθε στιγμή του σκληρού πνευματικού αγώνα που καλείται ο άνθρωπος να μείνει σταθερός στο πρόσταγμα του ουρανού, έστω και αν έχει αντιπαλέψει με όλο τον ορατό και αόρατο κόσμο. Η πρόθυμη υπακοή και υποταγή στο θέλημα του Θεού, όταν ξεπερνάει και αυτή την ανθρώπινη λογική και εισέρχεται στον χώρο του θαύματος απαιτεί ηρωισμό ασύλληπτο. Αυτόν τον ηρωισμό μας έδειξε, με το φωτεινό παράδειγμά της, η Παναγία μας σε ολόκληρη τη ζωή της.

Ηρωική μπροστά στο Αρχάγγελο που της φέρνει το πρωτάκουστο μήνυμα του ουρανού. Μια νέα κόρη δέχεται μια τόση υψηλή κλήση και αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει μια τόσο δύσκολη και πρωτάκουστη αποστολή. Να γίνει μητέρα του Θεού. Τι βάρος πέφτει στους νεανικούς ώμους της! Καταλαβαίνει τι θα της κοστίσει. Αναλαμβάνει ένα βάρος, τιμητικό βέβαια, αλλά και τόσο δυσβάστακτο, μια ευθύνη μοναδική στην ιστορία του κόσμου. Και η απάντησή της : « ’Ιδού ή δούλη Κυρίου· γένοιτό  μοι κατά τό  ρη̃μα σου» (Λουκά α´38).

Το ίδιο ηρωική και στη φάτνη της Βηθλεέμ. Η μητέρα του Θεού πιο φτωχή από τους φτωχούς. Για όλους υπήρχε μια φτωχή γωνιά.  Γι’ αυτήν «ούκ ήν τόπος έν τω̃ καταλυματι» (Λουκά β΄7). Δεν υπήρχε τόπος στο πανδοχείο, για να φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Και βρέθηκε μονάχα μία καταφρονεμένη φάτνη, προορισμένη για τα ζώα. Και σε λίγο ο δρόμος της προσφυγιάς στην Αίγυπτο. Εδώ οι απορίες και τα ερωτηματικά κορυφώνονται. Τη λύση της φυγής, της βιαστικής και μέσα στη νύχτα, διαλέγει ο Θεός, για να προστατεύσει την Αγία Οικογένεια από την φονική μανία του Ηρώδη.

Και το κορύφωμα του ηρωισμού φάνηκε στο σταυρικό πάθος. Να βλέπει το αγαπημένο παιδί της, τον αναμάρτητο Κύριο, που πέρασε ολόκληρη την ζωή Του ευεργετώντας τους ανθρώπους, να συναντάει τόση κακότητα και τόση αχαριστία. Ο άγγελος της είχε πει ότι θα βασιλεύσει στους αιώνες και τώρα τον βλέπει να τερματίζει τη ζωή Του μέσα στις αποδοκιμασίες σαν ο τελευταίος κακούργος πάνω στον Σταυρό. Η προφητική ρομφαία του Συμεών, που θα διαπερνούσε την καρδιά της, είχε εκπληρωθεί με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πόσος πόνος, αλλά και πόσος ηρωισμός χρειαζόταν, για να λυγίσει η μητρική καρδιά της!