Ο Άγιος Πορφύριος συμβουλεύοντας για την αληθινή ταπείνωση, έλεγε:

Δαιμόνιο είναι επίσης και η λάθος ταπείνωση. Το λένε αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ούτε σκέφτεται συνέχεια «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων...». Ο αληθινά ταπεινός φοβάται να λέει τέτοια λόγια, γιατί λέγοντας τέτοια μπορεί να πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει σε μια τέτοια ταπείνωση. Αντίθετα, η χάρις του Θεού βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει η αληθινή ταπείνωση, που είναι η τέλεια εμπιστοσύνη στον Θεό, το να εναποθέτουμε εξ ολοκλήρου τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού. « Όλη μας τη ζωή και κάθε μας ελπίδα». Αυτή είναι η αληθινή ταπείνωση!

ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

"Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία.

Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ΄ όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής.

ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ

Έλεγε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος: “Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία.

ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ

Ἀμφέβαλλα ἂν εἶχα τηρήσει σωστὴ στάση σ᾿ ἕνα περιστατικὸ καὶ τοῦ τὸ ἀνέφερα.

Τοῦ εἶπα: «Γέροντα, μιὰ Κυριακὴ πρωί, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, βρισκόμουν προσκεκλημένος σὲ σπίτι πνευματικοῦ ἀδελφοῦ. Εἶχαν στήσει ψησταριὰ στὴν αὐλὴ καὶ ἕψηναν κρέας. Κάποια στιγμή, ἀνέλαβα κι ἐγὼ νὰ βοηθήσω κι ἐνῶ τακτοποιοῦσα τὰ ἀναμμένα κάρβουνα, ὁ γιός τους, μαθητὴς Λυκείου, ποὺ τὴν ὥρα ἐκείνη πότιζε λουλούδια, ἔστρεψε τὸ λάστιχο πάνω στὴ φωτιά, Δὲν ξέρω γιατί τὸ ἔκανε: Ἀπὸ λάθος, ἀπὸ φιλοπαίγμονα διάθεση, ἀπὸ ἐπίδειξη προκλητικῆς ἐπαναστατικότητας; Ἄγνωστο.

ΟΤΑΝ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΑΣ ΣΦΑΛΛΕΙ