ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΑΝΑΠΑΥΕΙ, ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΝ ΑΝΑΠΑΥΕΙ;

Ο Άγιος Παΐσιος μέσα του είχε κάνει “ ένα εργοστάσιο που έβγαζε καλούς λογισμούς” κατα την έκφρασή του. Πίστευε ότι “ ένας καλός λογισμός έχει μεγαλύτερη δύναμη και από την πιο δύσκολη άσκηση. Οι λογισμοί μας δείχνουν την πνευματική μας κατάσταση” . Έλεγε για τα στάδια των λογισμών: “ Ένας που κάνει δουλειά στον εαυτό του, δεν βλέπει σφάλματα στους άλλους. Ο πνευματικός άνθρωπος τα βλέπει όλα καθαρά, καλά. Στην αρχή αγωνίζεται κανείς να μην κατακρίνει. Στο δεύτερο στάδιο προσπαθεί να φέρει καλό λογισμό έναντι στον λογισμό της κατακρίσεως και στο τρίτο στάδιο τα ερμηνεύει όλα καλά. Μπαίνει η αγάπη και η ταπείνωση. Όταν η ψυχή εξαγνισθεί, τότε όχι μόνο δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει δεξιούς λογισμούς αλλά ούτε καν της έρχονται αριστεροί, δηλαδή αυτά που φαίνονται κατακριτέα αυτή τα βλέπει καλά.”

“Σε προσβολές λογισμών” έλεγε “ η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η περιφρόνηση, να μην του δώσει κανείς σημασία. Η συζήτηση με τον λογισμό είναι επικίνδυνη, γιατί και εκατό δικηγόροι να μαζευτούν, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με ένα μικρό ταγκαλάκι”.

Κάποτε τον ρώτησαν οι τελειόφοιτοι της Αθωνιάδος τι να προσέξουν περισσότερο στην ζωή τους και απάντησε: “ Προσέξτε στην ζωή σας τα καθημερινά μικρά γεγονότα. Κάθεστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα και σκέφτεστε ότι δεν είναι κακό ή αμαρτία αυτό, λέτε δεν ¨πειράζει¨ . Δεν πειράζει να φάτε λίγο παραπάνω ή να ζητάτε το καλό φαγητό. Δεν πειράζει να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω. Δεν πειράζει που μίλησα λίγο απότομα στους γονείς ή σε κάποιον άλλον. Δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο... Όλα τα βλέπομε μικρά σφάλματα και τα δικαιολογούμε. Μην προσέχοντας όμως στα μικρά θα κάνουμε και μεγάλα σφάλματα και πάλι θα λέμε δεν ¨πειράζει¨. Να μην αφήνουμε το σώμα χαλαρό γιατί επηρεάζει το πνεύμα. Να υπάρχει εγρήγορσή.”

Ο Άγιος  Παΐσιος τόνιζε ιδιαίτερα: “ Άμα δεν πιάσουμε (παρακολουθούμε και καταδικάζουμε) τον εαυτό μας, ούτε να διορθωθούμε πρόκειται ποτέ και χίλια χρόνια να ζήσουμε, αλλά και ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας θα σχηματίσουμε, ώστε την ημέρα της Κρίσεως να έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό.”

“Για κάθε ενέργεια μας πρέπει να ρωτάμε τον εαυτό μας : “ Καλά , εμένα αυτό με αναπαύει , τον Θεό τον αναπαύει;” Εάν ξεχνάμε να κάνουμε αυτό , ξεχνάμε και τον Θεό μετά.

Ας στρέψουμε όλον τον εαυτό μας προς τον Χριστό και η κάθε πράξη μας και η παραμικρή κίνηση ας είναι πως θα το δει ο Χριστός και όχι πως θα φανεί στους ανθρώπους.”

(ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑ'Ι΄ΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ του ιερομόναχου ΙΣΑΑΚ)