ΙΕΡΑΙ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ

-Σοφός είναι ο άνθρωπός, ο οποίος πιστεύει, αγαπά τον Θεόν και υπομένει.

-Να προσπαθείς να προοδεύεις στα πνευματικά, τα οποία δίδουν χαρά και δύναμη. Είναι όμορφη η πνευματική ζωή. Όταν λίγο την γευθείς, θα σ’ αρέσει πολύ και τότε δεν θα βρίσκεις ευχαρίστηση σε άλλα, όπως πριν. Αν δεν πάρουμε απόφαση θανάτου, το πνευματικό μέρος δεν εκτελείται. Απόφαση και ζήλος χρειάζεται.

-Απολαύστε την πνευματική ζωή. Δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερον απ’αυτή. Ο αγών είναι σκληρός, είναι γλυκείς όμως οι στέφανοι. «Δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο Παράδεισος»! Πρέπει να αγωνισθούμε, γιατί χωρίς αγώνα δεν αποκτούμε αρετή, ούτε χαρίσματα, ούτε πνευματικές άγιες γεύσεις. Χρειάζεται προσπάθεια, επιμέλεια και ζήλος. Και να ξεύρετε, αν εύκολα αποκτήσετε, εύκολα θα χάσετε. Ενώ, αν με κόπο και αγώνα αποκτήσετε, δύσκολα θα χάσετε.

-Αγάπησε πολύ τον Χριστόν μας. Αγάπα και τους ανθρώπους, αλλά με προσοχή, ώστε η αγάπη αυτή να μη θίξει και να μη λιγοστεύει την αγάπη σου προς τον Θεόν.

-Φόβο Θεού να έχεις και φόβο θανάτου. Αυτά τα δύο αν έχεις, από πολλά θα σε σώσουν. Μελέτα το τέλος του βίου. Μελέτα την ματαιότητα και το σύντομο της εδώ ζωής. Τόσα χρόνια που έζησες, είναι σαν ένα λεπτό.

-Η αμαρτία είναι θάνατος της ψυχής και φθορά της σαρκός. Όπου και να πας, υπάρχει και το φως υπάρχει και το σκότος. Από σένα εξαρτάται τι θα διαλέξεις, τι θα ακολουθήσεις. Μη δίνεις σημασία σε ότι βλάπτει, ακολούθησε ότι ωφελεί πνευματικά. Διάκριση χρειάζεται δι’ όλα.

-Ο πόλεμος του πονηρού δεν έρχεται μόνος του, δηλαδή αν δεν δώσουμε εμείς αιτία. Φταίνε τα πάθη μας, που τα αφήνουμε και δεν τα πολεμάμε. Αφού δεν αποφεύγουμε τις αιτίες, θα έρθει πόλεμος.

-Προσπάθησε να είσαι απαθής. Κανένα μη λυπήσεις, για τίποτα μη λυπηθείς.

-Το σπίτι έχει παράθυρα, πόρτες κ.λ.π. Δια ν’ ασφαλίσθούμε, τα κλείνουμε. Έτσι, λοιπόν, για να διατηρήσουμε την υγεία της ψυχής, πρέπει να προσέχουμε τις αισθήσεις. Ο νους σου τι μελετάει; Ηδυνήθης να καθαρίσεις το νου από τα κοσμικά; Τα μάτια σου, τα αυτιά σου να τα προσέχεις. Άσχημα να μην βλέπουν, άσχημα να μην ακούν.

-Πρόσεχε πολύ το νου σου. Μην τον βαρύνεις με λύπη ή άσκοπα προβλήματα και άλλα πολλά. Το παν ξεκινά από τους λογισμούς και την καρδιά. Πρόσεξε να αποκτήσεις την παρθενία των λογισμών σου. Μην σκέπτεσαι τίποτα, που θα σου αποσπά το νου από τον Θεόν. Πρέπει να κάμεις το παν να τον κατευθύνεις εκεί που πρέπει. Να λέμε: « Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησε μας» και Εκείνος θα βοηθήσει.

-Πρέπει να μαθαίνεις τις πανουργίες του πειρασμού, για να γλιτώνεις και να μη δύναται να σε βλάψει. Και προσοχή: Όταν δεν ημπορεί να μας ρίξει στις πράξεις, μας ρίχνει με τους λογισμούς. Προσπαθεί να ρίχνει τον άνθρωπο σε αμαρτία και μετά του φέρνει ελεγκτικούς λογισμούς, για να τον ρίξει στην απελπισία. Ποτέ, το τονίζω, να μην απελπισθείς για τίποτε.

-Ο Θεός δεν δείχνει μόνο πολλή αγάπη αλλά και μεγάλη στοργή. Με λίγη καλή προαίρεση που δείχνουμε, μας συντρέχει, μας βοηθά. Με λίγη μετάνοια και συντριβή μας συγχωρεί πολλά αμαρτήματα. Ποταμός το έλεος Του! Να λες στο Χριστό μας:« Σ’ αγαπώ Κύριε διότι είσαι αγάπη».

-Είτε έχεις ζήλο, είτε όχι δεν θα κόβεις την προσευχή, ούτε θα αμελείς. Επιμένετε και αυξάνετε την προσευχή.

-Να κάνετε την προσευχή που ορίζει η Εκκλησία (εξάψαλμο, απόδειπνο, παράκληση κ.α.) και μετά μιλήστε από την καρδιά σας στον Χριστόν σαν να Τον βλέπατε μπροστά σας: « Πατέρα μου, έσφαλα, δεν πέρασα τη μέρα μου πνευματικά αλλά κοσμικά. Κατέκρινα, μίλησα πολύ, γέλασα, έφαγα πολύ, είχα τόσες αδυναμίες και πτώσεις, προσευχή δεν έκανα. Συγχώρεσε με Κύριε».

-Να παρακαλείς με δάκρυα και να λέγεις: « Χριστέ μου, μη με εγκαταλείπεις μόνον, Χριστέ μου Γλυκύτατε, μη πάρεις την ψυχή μου, αν δεν γίνω όλος ιδικός Σου»!

-Πρόσεχε μη αποκτήσεις συνήθεια κακή, διότι η συνήθεια γίνεται δευτέρα φύσις.

-Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και όταν σας έλθει κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά, γιατί είναι Θείον δώρον, μήπως και το χάσετε!

-Χαιρέτησε την Χάριν! Όταν αισθάνεσαι κατάνυξη, σε επισκέπτεται η Χάρις του Θεού! Αγκάλιασέ την, δηλαδή εκείνην την ώρα ζήσε την επίσκεψη της στοργής του Θεού και ταπεινά ευχαρίστησε τον Θεόν για το δώρο αυτό και παρακάλεσε Τον να μην σε εγκαταλείψει ποτέ!

-Δια να έλθει το δάκρυ, πρέπει να περνάς πνευματικά την ημέρα και η καρδιά και ο νους να είναι καθαρά, χωρίς ξένους διαλογισμούς.

-Μη λέγετε πολλά. Κρατήστε τη γλώσσα. Αγαπήστε τη σιωπή. Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλείτε. Τόσον είναι όμορφη η σιωπή!

-Αγάπησε την ησυχία και τη σιωπή. Ν’αποφεύγεις κατά το δυνατόν τους ανθρώπους. Όλους ν’αγαπάς, αλλά με κανένα να μη δένεται ο νους σου παρά μόνο με τον Χριστόν.

-Ταπείνωση και καθαρή καρδιά να έχεις. Οι ταπεινοί άνθρωποι έχουν χάριν, καρποφορία και ευλογία.

-Στη σκέψη μας να υπάρχει συνέχεια ότι « η ανομία μου ενώπιον μου εστί δια παντός» (50ος Ψαλμός) και να ζητούμε συνεχώς το έλεος του Θεού.

-Μην επιθυμείς να σε επαινούν ή να σε αγαπούν. Εγώ πολύ θα ήθελα όλοι να με πατούν, κανείς να μην με προσέχει, κανείς να μην με αγαπά, μόνον τον Θεόν να αγαπώ, μόνον Εκείνος να με αγαπά και να μη με εγκαταλείψει.

-Η κάθε μέρα να προσέχετε πως θα περάσει. Το μέλλον σας αναθέσατέ το στην Πρόνοια του Θεού! Θα βοηθήσει ο Θεός! Ότι είναι θέλημα Θεού για την σωτηρία μας θα γίνει. Μη βάζετε στο νους σας βάρος για το μέλλον.

-Μέρα που πέρασε και δεν έννοιωσες τον Χριστόν μας στην καρδιά σου δια της προσευχής, αναγνώσεως Ψαλτηρίου, Ευαγγελίου κλπ., να την θεωρείς χαμένη μέρα.

-Ο Σόλομών ζήτησε σοφία από τον Θεόν και όμως ξέπεσε. Εσύ μη ζηλέψεις αυτή, αλλά ζήτησε από τον Χριστόν μας Πίστη και αγάπη σε Εκείνον.

-Να μη θυμώνετε. Να γλυκαίνετε με τη ζάχαρη σας, δηλαδή με τον καλόν σας λόγον, τον άλλον.

-Η σάρκα δεν φταίει. Εσύ φταις! Θέλεις και γίνεται, δεν θέλεις, δεν γίνεται. Θέλω πρώτα και έπειτα λαμβάνω όργανο τη σάρκα. Το παν είναι η θέληση!

-Όχι μανίκια κοντά και άσεμνα, διότι σκανδαλίζονται, σκοτώνονται ψυχές, και «ουαί εκείνω, δι’ ου το σκάνδαλον έρχεται». Η μητέρα μου δεν άφησε ποτέ να δούμε το χέρι ή το πόδι της αδελφής μας (τι θα έλεγε για σήμερα;).

-Αγαπήστε την καθαριότητα και την αγνότητα, « πας ο έχων την ελπίδα ταύτην επ’ Αυτώ αγνίζει εαυτόν, καθώς Εκείνος αγνός εστί» (Α΄ Ιωάν. Γ΄ 3).

-Να είμαστε πρόθυμοι να υποφέρουμε. Να αγαπούμε και την κακοπέραση: λίγο φαγητό, λίγο ύπνο κλπ. Εγώ πολλά πέρασα και πείνασα και στα δέντρα κοιμήθηκα. Δόξα τω Θεώ για όλα αυτά λύπη δεν είχα.

-Οι δοκιμασίες κάνουν καλό. Μη φοβηθείς ποτέ, μόνον αγάπα τον Χριστόν μας. Ο Χριστός σαράντα μέρες αγωνίσθηκε στη έρημο, αλλά έπειτα Άγγελοι τον υπηρετούσαν. Είναι πολύ στοργικός ο Χριστός μας. Συχνά, για ωφέλεια μας, επιτρέπει και δυνατή λύπη. Για λίγο νοιώθουμε πως μας εγκατέλειψε, αλλά μετά, επειδή μας αγαπά, λυπάται, μας πνίγει το έλεος Του, η στοργή Του!!!

-Τον σταυρόν μην το φοράτε για στολίδι. Και ή να έχει τον Εσταυρωμένο επάνω, δηλαδή Σώμα Χριστού μας ή να γράφει: ΙC ΧC ΝΙ ΚΑ, διότι και άλλοι σταυρώθηκαν.

-Θα κάμεις ότι μπορείς για τις ψυχές των παιδιών σου, διότι στην άλλη ζωή ο Χριστός μας θα σου ζητήσει ή τα παιδιά σου σεσωσμένα ή τις πληγές στα γόνατά σου από την πολλή σου προσευχή. Δεν γνωρίζουν, δυστυχώς, οι γονείς την ευθύνη, την οποία έχουν για τα τέκνα των.

-Αυτό που λείπει σήμερα γενικά, είναι η γνώση, η λογική, η ευσέβεια. Ο κόσμος σήμερα είναι ξετρελαμένος. Δεν γνωρίζει τι κάνει και τι θέλει. Σήμερα ένας φαίνεται καλός, αύριο πίπτει, χαλάει, δεν αναγνωρίζει και ο ίδιος τον εαυτό του. Δύσκολα να βρεις άνθρωπον αμετάβλητο. Άλλοι πάλι τρέχουν παντού, για να βρουν χαρά και ηρεμία, μόνον εις τον Χριστόν μας δεν τρέχουν. Πάντως, βέβαια, λέγουν οι Πατέρες, μηδένα προ του τέλους μακάριζε αλλά και μηδένα προ του τέλους απέλπιζε! Να παρακαλέσουμε τον Θεόν να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.  

Όσιος Ιερώνυμος Αιγίνης