ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΠΟΘΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ

 Το μυστικό του πόθου του Θεού είναι συγκλονιστικό και σχεδόν ανέκφραστο στην πληρότητά του. Ωστόσο, εμείς οι κοσμικοί και νήπιοι στην πνευματική ζωή παρακολουθώντας τα όσα σημειώνει ο Μέγας Βασίλειος, συγκινούμαστε και ανησυχούμε, γιατί δεν έχουμε γευθεί κάτι παρόμοιο. Δεν πρέπει όμως να απογοητευόμαστε, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. Μπορούμε από σήμερα να επιταχύνουμε τα βήματα στην πνευματική μας πορεία, βάζοντας νέους στόχους. Ας απολαύσουμε τον Άγιο μας:

«Ποιός πόθος της ψυχής είναι τόσο καυστικός και αφόρητος, όσο ο πόθος που έρχεται από το Θεό στην ψυχή εκείνη, η οποία έχει καθαριστεί από κάθε κακία και λέει με αληθινή συγκίνηση “ είμαι πληγωμένη εγώ από αγάπη”; Ανέκφραστες εντελώς και ανερμήνευτες είναι οι αστραπές του θείου κάλλους. Δεν μπορεί να τις παρουσιάσει ο λόγος, ούτε να τις δεχτεί η ακοή. Και αν αναφέρεις τις ακτίνες του αυγερινού και αν αναφέρεις τη λαμπρότητα της σελήνης και το φως του ήλιου, όλα είναι ανάξια για να απεικονίσεις τη δόξα του Θεού, υστερούν δε συγκρινόμενα με το αληθινό φως περισσότερο από όσο η βαθιά και σκυθρωπή ασέληνη νύχτα υστερεί από τη λαμπρή μεσημβρία. Αυτό το κάλλος της δόξας του Θεού είναι αόρατο στους σαρκικούς οφθαλμούς, είναι δε κατανοητό μόνο από την ψυχή και το πνεύμα.

Το Δημιουργό μας, και αν δεν γνωρίζαμε τη φύση του από την αγαθότητά του, και μόνο από το ότι έχουμε δημιουργηθεί από Αυτόν, οφείλουμε να Τον αγαπούμε εξαιρετικά και να Τον λατρεύουμε και να πέφτουμε με τη μνήμη μας συνεχώς επάνω Του, όπως πέφτουν τα νήπια επάνω στις μητέρες τους».

Κείμενο από το βιβλίο: « Πνευματικά Άνθη Μεγάλου Βασίλειου»

του Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση.