ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ... ΑΣ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Οι ταπεινοί άνθρωποι είναι δυσεύρετοι. Η εποχή μας δεν προσφέρεται γι'αυτούς. Μόνο οι υπερήφανοι εμφανίζονται και ρυθμίζουν τις τύχες των κοινωνιών. Γι'αυτό και δεν έχουμε ουσιαστική πρόοδο και ποιότητα ζωής. Όταν οι ταπεινοί είναι εκτοπισμένοι, πως να διατηρηθεί το φως; Και πως να υπάρχουν προσπάθειες βελτιώσεως της κοινωνίας και των επαγγελματικών χώρων. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι ολόκληρη η ζωή του Χριστού μας παιδαγωγεί και μας οδηγεί στην ταπείνωση. Πολλοί όμως υποστηρίζουν ότι οι ταπεινοί άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνία. Κάνουν λάθος, ωστόσο, γιατί στην ιστορία βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο. Ο ταπεινός Χριστός και οι ταπεινοί Μαθητές του προσέφεραν τόσα πολλά στην κοινωνία. Αυτό είναι το κορυφαίο παράδειγμα, όχι όμως και το μοναδικό. Ο Άγιος μας, μιλώντας για την ταπεινοφροσύνη, μας προτρέπει να προσέξουμε την ταπεινή ζωή του Χριστού για να εκτιμήσουμε την αξία της υψοποιού ταπείνωσης.

Αναφέρει: «Ενώ ήταν βρέφος, δεν τον έβαλαν σε κρεβάτι, αλλά στο σπήλαιο και στο παχνί. Πέρασε την ζωή του στο σπίτι του ξυλουργού και της φτωχής μητέρας, υπακούοντας στις υποδείξεις και των δύο. Διδασκόταν και άκουγε πράγματα, τα οποία δεν είχε ανάγκη να ακούσει. Ρωτούσε και θαύμαζαν την σοφία του. Υποτάχτηκε στον Ιωάννη και παρόλο που ήταν Δεσπότης, δέχτηκε το βάπτισμα από τον δούλο. Δεν αντιστεκόταν σε κανέναν από τους αντιπάλους του, ούτε προέβαλλε την απερίγραπτη εξουσία που είχε, αλλά υποχωρούσε σαν να ήταν άλλοι δυνατότεροι και επέτρεπε στην πρόσκαιρη εξουσία να φανερώνει τη δύναμη της. Μπροστά στους αρχιερείς στεκόταν σε στάση δικαζομένου. Στον ηγεμόνα παρουσιαζόταν και υπέμεινε τη δίκη και μολονότι μπορούσε να αποδείξει ότι ψεύδονται οι συκοφάντες του, υπέμενε δια της σιωπής τη συκοφαντία τους. Οι δούλοι και οι τιποτένιοι υπηρέτες τον έφτυσαν. Παραδόθηκε στον θάνατο και μάλιστα στον πιο αισχρό για τους ανθρώπους θάνατο. Έτσι πέρασε όλα τα στάδια ως άνθρωπος από τη γέννηση μέχρι το τέλος της ζωής. Και ύστερα από αυτή την ταπείνωση φανέρωσε τη δόξα και μαζί με τον εαυτό του δόξασε και αυτούς, που μαζί του έγιναν άδοξοι. Από αυτούς πρώτοι ήταν οι μακάριοι μαθητές, αυτοί που φτωχοί και γυμνοί διέτρεξαν ολόκληρη την οικουμένη, χωρίς να έχουν τη σοφία του λόγου, χωρίς να συνοδεύονται από πλήθος υπηρετών, αλλά μοναχοί περιφερόμενοι και έρημοι διέτρεξαν την ξηρά και τη θάλασσα. Μαστιγώθηκαν, λιθοβολήθηκαν, διώχτηκαν και φονεύτηκαν. Αυτά είναι για μας πατρικά και θεία διδάγματα. Αυτούς ας μιμηθούμε για να ανατείλει σε μας από την ταπείνωση αιώνια δόξα, η τέλεια και αληθινή δωρεά του Χριστού» .

Κείμενο από το βιβλίο: « Πνευματικά Άνθη Μεγάλου Βασίλειου»

του Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση.