Η ΕΝΩΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ο Θεός είναι φως, και δίνει τη λαμπρότητά Του σ΄ εκείνους που καθαρίζουν τη σβησμένη λαμπάδα της ψυχής τους κι ενώνονται με το «Θείον πυρ».

Θαύμα παράδοξο! Ο άνθρωπος να ενώνεται με τον Θεό όχι μόνο πνευματικά, αλλά και σωματικά. Άνθρωπος και Θεός να γίνονται ένα, όπως ένα είναι και το ζωντανό ανθρώπινο σώμα με την ψυχή. Με την ένωση αυτή ο άνθρωπος γίνεται «κατά χάριν Θεός», όπως λέει ο ψαλμωδός Δαβίδ: «Ἐγώ εἶπα, θεοὶ ἐστε καὶ υἱοί Ὑψίστου πάντες».

Ο Χριστός βεβαίωσε: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὸν καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι. Μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν».

Πως όμως μένουμε εμείς στον Χριστό κι Αυτός σε μας;

Την απάντηση μας την έδωσε ο Ίδιος, όταν, λίγο πριν από το πάθος Του, προσευχήθηκε στον Πατέρα: «Σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοί ἐν ἡμῖν ὦσιν…κἀγώ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν…».

Αλλά και στους μαθητές Του με σαφήνεια είπε: «Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί … ἐγώ ἐν τῷ πατρί μου καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν ὑμῖν».

Εναργέστατα είναι τα θεϊκά κι αλάθητα λόγια του Κυρίου.

Όπως ο Πατέρας είναι ενωμένος με τον Υιό Του, έτσι κι εμείς είμαστε ενωμένοι με τον Θεό. Και όπως ο Πατέρας μένει «κατὰ φύσιν ἐν τῷ Υἱῷ», έτσι και όσοι πίστεψαν στον Χριστό και αναγεννήθηκαν «διά Πνεύματος Ἁγίου», μένουν «κατά χάριν ἐν τῷ Θεῷ» και ο Θεός μένει σ’ αυτούς ως «κατὰ χάριν υἱούς» Του.

Τι θαυμαστή, θεανθρώπινη ένωση!

Η ένωση όμως Πατέρα και Υιού δεν είναι παρά ένωση άπειρης και άφατης αγάπης. Και η αγάπη του Υιού προς τον Πατέρα φανερώνεται με την «ἐν ἄκρᾳ ταπεινώσῃ» άρνηση του θελήματός Του και την εκπλήρωση του θελήματος του πατρός.

Αυτό ακριβώς χαρακτηρίζει πρωταρχικά την Θεία Ένωση.

Αυτό όμως πρέπει να χαρακτηρίζει και τη δική μας αγαπητική ένωση με τον Χριστό, για να είναι γνήσια: η ταπεινή εκπλήρωση του αγίου θελήματός Του, δηλαδή η τήρηση των εντολών Του. Το είπε ο ίδιος: «Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τά ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε… Ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστὶν ὁ ἀγαπῶν με… Ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ Πατήρ μου ἀγαπήσῃ αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ’ αὐτῷ ποιήσωμεν».

Ο Θεός έρχεται και «ποιεῖ μονήν παρ’ ἡμῖν», -με άλλα λόγια: ενώνεται μαζί μας- μόνον αν Τον αγαπάμε έμπρακτα, τηρώντας το νόμο Του. Τότε ζούμε την παρουσία Του μέσα μας. Τότε πραγματοποιείται ο λόγος Του: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι». Τότε προγευόμαστε τη μυστική και απερίγραπτη γλυκύτητα της βασιλείας Του, την άρρητη από το φθαρτό σώμα. Γιατί, όπως βεβαιώνει ο ίδιος, «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι ‘Κύριε, Κύριε’ εἰσελεύσεται εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».

Με όλα όσα είπαμε ως τώρα, δείξαμε τον ένα τρόπο ενώσεως μας με τον Θεό: την τήρηση των εντολών Του. Υπάρχει όμως και άλλος, παράλληλος, που συμπληρώνει και ενισχύει τον πρώτο. Αυτός είναι η συχνή συμμετοχή μας στο μυστικό δείπνο Του, η μετάληψη των αχράντων μυστηρίων Του.

Ο ίδιος ο Χριστός πάλι είπε: «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα, ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ… Ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσει εἰς τόν αἰώνα… Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, κἀγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρα».

Για να είμαστε λοιπόν ενωμένοι με τον Κύριο και να έχουμε ζωή αιώνια, πρέπει να κοινωνούμε συχνά το Σώμα και το Αίμα Εκείνου, που είναι η Πηγή της ζωής. Αλλιώς, όχι μόνον είμαστε χωρισμένοι απ’ Αύτόν, αλλά και νεκροί: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε Αὐτοῦ τό αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς».

Ας προσέξουμε όμως, να μην κοινωνούμε χωρίς βαθειά μετάνοια, συντριβή καρδιάς, καθαρή ζωή και πνευματική προετοιμασία, γιατί τότε η Θεία Κοινωνία όχι μόνο δεν συντελεί στην ένωσή μας με τον Χριστό, αλλά, αντίθετα, μας καταδικάζει και μας κατακαίει. «Ὁ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως», λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «κρίμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει». Γι’ αυτό «δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν, καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω».

Ας φυλάξουμε λοιπόν με προθυμία και επιμέλεια τις εντολές του Χριστού, και ας προσερχόμαστε με συναίσθηση και ακατάκριτη συνείδηση στα πανάγια μυστήριά Του, για να ενωθούμε μαζί Του· για να κληρονομήσουμε την αιώνια βασιλεία Του· για να μην υποστούμε στην παρούσα ζωή ότι λέει ο Τίμιος Πρόδρομος: «Ὁ ἀπειθών τῷ Υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωήν, ἀλλ’ ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ’ αὐτόν». Για να μην ακούσουμε στην άλλη ζωή τον φοβερό λόγο του Κυρίου: «Ἀπέλθετε ἀπ’ ἐμοῦ… Οὐκ οἷδα ὑμᾶς!…». Για να δεχθούμε, τέλος, την πανευφρόσυνη πρόσκληση: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου».

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου