ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΥ

Πεντηκοστάριο λέγεται το λειτουργικό βιβλίο το οποίο περιέχει υμνολογικό υλικό, κυρίως του Εσπερινού και Όρθρου και χρησιμοποιείται μαζί με το Μηναίο στις Ιερές Ακολουθίες της περιόδου από Κυριακής του ΠΑΣΧΑ μέχρι Κυριακής των Αγίων Πάντων.

Έκτος όμως από το βιβλίο αυτό, Πεντηκοστάριο ονομάζεται και η αναστάσιμη περίοδος, η οποία περιλαμβάνει τις επτά εβδομάδες από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή της Πεντηκoστής,καθώς και την εβδομάδα που ακολουθεί (ως εβδομάδα του Αγίου Πνεύματος, που αποτελεί συνέχεια της εορτής της Πεντηκοστής), μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Το Πάσχα και η Πεντηκοστή των Εβραίων ήταν τύπος του ιδικού μας Χριστιανικού Πάσχα και της Χριστιανικής Πεντηκοστής.

Το Εβραϊκό Πάσχα (= διάβαση, πέρασμα) ήταν ημέρα εξόδου τους από την Αίγυπτο και αποτινάξεως του ζυγοί της δουλείας.

ΠΑΣΧΑ των Χριστιανών είναι η ημέρα εξόδου μας από τη χώρα του θανάτου και από την τυραννία του Διαβόλου και αποτινάξεως του ζυγού της αμαρτίας.

Η Εβραϊκή Πεντηκοστή είναι η ημέρα παραδόσεως στο Μωυσή των πλακών του ΜωσαϊκούΝόμου στο Σινά, (50 ημέρες μετά την Έξοδο κατά την ιουδαϊκή παράδοση).

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ των Χριστιανών είναι η ημέρα καθόδου του Αγίου Πνεύματος και επιφοιτήσεως των Απόστολων, (50 ημέρες μετά το Πάσχα) .

Η ΑΝΑΛΗΨΗ του ΚΥΡΙΟΥ εορτάζεται 40 ημέρες μετά το Πάσχα και μέχρι την ημέρα αυτή λέγεται μεταξύ των Χριστιανών ο χαιρετισμός ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ - ΑΝΕΣΤΗ, αντί καλημέρα – καλησπέρα.

Περί γονυκλισίας στην περίοδο αυτή και τις Κυριακές.

Κανόνες της Εκκλησίας μας: 20ος της Α' και 90ος της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνοδού, ο 15ος του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας και ο 91ος του Μεγ. Βασιλείου, απαγορεύουν στους πιστούς να προσεύχονται γονατιστοί τις Κυριακές και ολόκληρη την περίοδο της Πεντηκοστής. Διότι ζούμε στην Αναστάσιμη ημέρα και περίοδο κατά την οποία πρέπει να προτιμούμε στη Θεία Λατρεία την όρθια στάση για να τονίζεται η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Κάθε γονυκλισία και έγερση (που κάνουμε τις άλλες ημέρες), φανερώνει με τον πρακτικό αυτό τρόπο, ότι με την αμαρτία καταπέσαμε στη γη και με τη φιλανθρωπία του Δημιουργού μας κληθήκαμε πάλι να υψωθούμε στον ουρανό. Μπορούμε, βέβαια, εάν θέλουμε (δεν λέγω οφείλουμε), να γονατίσουμε άπλα και μόνο για να προσκυνήσουμε λατρευτικά τα Τίμια Δώρα (το Σώμα και Αίμα του Χριστού μας) ή τιμητικά το Άγιο Ευαγγέλιο, τα Άγια λείψανα των Αγίων, τις Ιερές Εικόνες κ.λπ.

Γιατί αποκυλίστηκε ο λίθος από του Μνημείου;

Ο Άγγελος αποκύλισε το λίθο για τις Μυροφόρες και τους Μαθητές του Κυρίου, οι οποίοι μετά από λίγο μπήκαν μέσα για να βεβαιωθούν για την Ανάστασή Του και όχι για τον Χριστό, ο οποίος εξήλθε εσφραγισμένου του τάφου πριν γίνει ο σεισμός. Και εξήλθε με διπλό θαύμα: Και αναστημένος και χωρίς να μετακινήσει τίποτε. Εάν δεν αποκυλιόταν ο λίθος, οι φύλακες του τάφου θα εξακολουθούσαν για πολύ να φρουρούν τον Μεγάλο Νεκρό, χωρίς να γνωρίζουν ότι αναστήθηκε, αλλά και οι Μαθητές του Κυρίου θα αμφέβαλαν για την Ανάστασή Του και δε θα μπορούσαν να ομιλούν, ούτε για κενό τάφο, ούτε για «οθόνια κείμενα μονα» (Λουκ. κδ, 12) και «το σουδάριον... ου μετά των οθονίων» (Ιω. κ', 7).

Εικονογραφία της Αναστάσεως

Επειδή κάνεις δεν είδε τον Κύριο την ώρα της Αναστάσεώς Του - γι' αυτό τα Ευαγγέλια δεν περιγράφουν το γεγονός - οι Ορθόδοξοι αγιογράφοι αποφεύγουν να εικονίζουν την Ανάσταση. Παραμένει μυστήριο, όπως η σύλληψη της Παρθένου. Παρουσιάζουν την κάθοδο του Σωτήρος στον Άδη, την απελευθέρωση του Αδάμ και της Εύας καθώς και των λοιπών δικαίων.

Η συνήθεια των Λατίνων να παρουσιάζουν τον Χριστό να βγαίνει από το μνήμα κρατώνταςμάλιστα και ένα είδος σημαίας δεν έχει θέση σ' εμάς, διότι δεν είναι σύμφωνη με το ευαγγελικό γράμμα και πνεύμα

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία ·ημέρα του Τριωδίου και η ημέρα του Αγίου Πάσχα η «κλητή αύτη και αγία ήμέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία», είναι «εορτών εορτή καιπανήγυρις πανηγύρεων». Αποτελεί την αρχή του Πεντηκοσταρίου. Της εορτής αυτής προεόρτια είναι κυρίως η Μεγ. Εβδομάδα και ιδιαίτερα η Μεγ. Παρασκευή και το Μεγ. Σάββατο. Μεθέορτα είναι ολόκληρη η περίοδος μέχρι της Αναλήψεως (39 ημέρες!) και ιδιαίτερα η 
Διακαινήσιμη Εβδομάδα.

Η Ακολουθία της Κυριακής του Πάσχα, (Όρθρος και Θ. Λειτουργία), τελείται τα μεσάνυχτα, μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, όταν επανέλθουν στο Ναό Κλήρος και Λαός. Ο Κανών της ημέρας είναι ποίημα του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού , ο οποίος «…ελάμπρυνε την Λαμπράν , ο λαμπρός μελωδός, με τας λαμπράς ρήσεις του λαμπροτάτου πανηγυριστού Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ίνα εκ λαμπρού πανηγυριστού, υπό λαμπρού μελωδού, δια λαμπρού ήχου (του α'), με λαμπράς ρήσεις, λαμπρώς, το λάμπρον της Λαμπράς ημέρας συγκροτείται μέλος ... (Αγ. Νικόδημος).

Είναι η ωραιότερη Ακολουθία του χρόνου και την απολαμβάνουν όσοι συνηθίζουν να παραμένουν στους Ι.Ναούς μετά το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας αναγιγνώσκεται και ο θαυμάσιος Κατηχητικός Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που είναι προετοιμασία για τη Θ. Κοινωνία. Γι' αυτό πολλοί Ιερείς τον αναγινώσκουν ακριβώς προ της Θείας Μεταλήψεως των πιστών, πριν από το «Μετά φόβου... » (Η «Τράπεζα», για την οποία ομιλεί ο Άγιος Ιωάννης στο λόγο του αυτόν, δεν είναι του σπιτιού μας, με τα πολλά καλούδια, αλλά η Αγία Τράπεζα, το Ιερό Θυσιαστήριο. Ο «Μόσχος», είναι ο Κύριός μας, που θυσιάστηκε για μας. Οι «μη νηστεύσαντες», είναι όσοι δεν μπόρεσαν να νηστεύσουν, π .χ. οι ασθενείς και όχι όσοι δεν θέλησαν να νηστεύσουν).

Από σήμερα σταματάμε να λέμε στις προσευχές μας, το Άγιος ο Θεός... στην αρχή των ακολουθιών (και των προσευχών μας) και το Δι' ευχών... και τα αντικαθιστούμε με το Χριστός Ανέστη ... μέχρι την Απόδοση της εορτής του Πάσχα (επί 39 ήμέρες). Δε λέμε επίσης το, Βασιλεύ ουράνιε (μέχρι την Πεντηκοστή) και το Δεύτε προσκυνήσωμεν (μέχρι και την απόδοση τού Πάσχα). Τέλος, στη Διακαινήσιμη μόνον εβδομάδα αντί Μεσονυκτικού (δηλ. πρωινής προσευχής), Ενάτης και Αποδείπνου, λέμε την Πασχάλιο Ημερονύκτιο Ακολουθία.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελείται «Ο Εσπερινός της Αγάπης» (παλαιοτέρα ανταλλάσσανε μεταξύ τους οι Χριστιανοί ασπασμό αγάπης). Στην Ακολουθία αυτή που λέγεται και «Δευτέρα Ανάστασις» αναγιγνώσκεται το Ευαγγέλιο σε διάφορες Γλώσσες (σύμφωνα με παλιό έθιμο). Έτσι υπερτονίζεται ο κοσμοϊστορικός και παγκόσμιος χαρακτήρας του γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΣ

 

Είναι η Εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή τουΠάσχα και τελειώνει το Σάββατο προ της Κυριακής του Θωμά. Θεωρείται ολόκληρη η εβδομάδα σαν μία ημέρα. Λέγεται έτσι, διότι οι Κατηχούμενοι που βαπτίζονταν (παλαιά) το Μεγ. Σάββατο, ήταν την εβδομάδα αυτή ανακαινισμένοι, δηλ. αναγεννημένοι και ανανεωμένοι. Επειδή δε οι βαπτιζόμενοι φορούσαν όλη την εβδομάδα λευκά φορέματα, ονομαζόταν και «Λευκή Εβδομάς».

Βάσει του 660υ Κανόνα της ΣΤ Οικ. Συνόδου, η εβδομάδα αυτή πρέπει να εορτάζεται όχι με χορούς και διασκεδάσεις, αλλά με συνεχή συμμετοχή στη Λατρεία και καθημερινή Θεία Κοινωνία,η οποία μπορεί να πραγματοποιείται από αυτούς που τηρούν τις νηστείες του έτους με άδεια του Εξομολόγου. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, συνιστάται να τρώμε Πασχαλινά πρωί και μεσημέρι και το βράδυ λίγο φαγητό, λιτό, ευκολοχώνευτο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

Την ημέρα αυτή εορτάζονται τα εγκαίνια του μεγάλου Ι. Ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, που κτίστηκε στην Κων/πολη τον Ε' αιώνα. Επίσης θυμόμαστε τα υπερφυή θαύματα - ιάσεις και θεραπείες νόσων - που έγιναν κατά διαστήματα από τη Θεομήτορα με τα νερά της πηγής που έτρεχαν δίπλα από το ναό της.

Μετά την πτώση της Πόλης, ο ναός αυτός κατεδαφίστηκε και τα υλικά χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή τεμένους. Παρέμενε μόνο ένα παρεκκλήσιο το οποίο στις αρχές του 19ου αιώνα κατεδαφίστηκε κι' αυτό και το αγίασμα έγινε άφαντο. Στην περίοδο ηγεμονίας του σουλτάνου Μαχμούτ, το 1833, οι Χριστιανοί εζήτησαν άδεια για να ξανακτίσουν το παρεκκλήσιο. Στις ανασκαφές βρέθηκαν τα 
θεμέλια του αρχαίου ναού, επεκτάθηκε η άδεια και στις 2/2/1835 επί Πατριαρχίας Κωνσταντίνου του Β' τελέσθηκαν τα εγκαίνια του νέου μεγαλοπρεπούς ναού, μετά του παρεκκλησίου του, προς δόξα της Θεομήτορος και καύχημα του γένους μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Η δεύτερη Κυριακή του Πάσχα λέγεται Κυριακή του Θωμά, διότι αυτή την ημέρα εορτάζεται η εμφάνιση του Κυρίου στο Θωμά, που αρνιόταν να πιστεύει αυτά που του ανέφεραν οι άλλοι Απόστολοι για την Ανάσταση του Κυρίου και την εμφάνισή Του σ' αυτούς κατά την ώρα τηςσυμπτωματικής απουσίας του. Με κλεισμένες τις πόρτες ήλθε ο Χριστός, μας χαιρέτισε με το «Ειρήνη υμίν» και μας έδειξε τα χέρια, τα ποδιά και την πλευρά Του. Έφαγε μάλιστα ψάρι και κηρομέλι και πεισθήκαμε για την Ανάστασή Του.

Ο Θωμάς όμως δεν επίστευσε και είπε: «Αν δε δω και ψηλαφίσω τα τρυπημένα Του χέρια και τη λογχισμένη Του πλευρά, δεν θα πιστεύσω ». Μετά οχτώ ημέρες σανσήμερα εμφανίζεται πάλι οΙησούς και καλεί το Θωμά ναπραγματοποιήσει την επιθυμία του. Όποτε αυτόςαφού είδε καιψηλάφισε τα χέρια και την πλευρά του Δεσπότου, ανεβόησε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!» (Ίω. χ', 28). Αυτή η εκδοχή περί Ψηλαφήσεως είναι πιθανότερη,1 σ' αντίθεση με την άλλη, πουλέει ότι ο Θωμάς μόλις είδε τον Κύριο, χωρίς να τον ψηλαφίσει, επίστευσε.

1. Ο ΕυαγγελιστήςΙωάννης αναφέρει: «... ό εωράκαμεν... όεθεασάμεθα και αί χείρες ημών εψηλάφησαν...» (Α' Ιω. α', 1), (που δηλώνει, πιθανώς, την ψηλάφηση από το Θωμά). Ομοίως και η υμνολογία της 'Εκκλησίας μας, η οποία ομιλεί γι' αυτήν (… ο δέ ψηλαφήσας καιιδών, ομολόγησεσε», «...ο δέ Θωμάς των δαχτύλων ώς ήψατο...»).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Η τρίτη Κυριακή του Πάσχα είναι αφιερωμένη στα πρόσωπα τα οποία συνήργησαν στην ταφή και διάδοση του μηνύματος της Αναστάσεως (επιτελούμε «σύναξη» αυτών): Τις Μυροφόρες,2 που ήταν ευεργετημένες γυναίκες από τον Χριστό και γι’ αυτό ακολούθησαν και υπηρετούσαν Αυτόν και τους Αποστόλους. Επίσης τους κρυφούς Μαθητές του Σωτήρος: Ιωσήφ, τον ευσχήμονα βουλευτή και Νικόδημο, το νομομαθή Φαρισαίο, οι οποίο τόλμησαν και ζήτησαν από τον Πιλάτο άδεια, για να πάρουν το Σώμα του Ιησού από το Σταυρό.

52. Τα γνωστά ονόματα είναι: Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η του Ιακώβου και Ιωσή μητέρα, που και Μαρία του Κλωπά λέγεται, Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, επιτρόπου Ηρώδου του Αντίπα,Σαλώμη η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου και Σωσάννα. Των λοιπών Μυροφόρων ταονόματααποσιωπήθηκαν.Μεταξύ αυτών είναι οπωσδήποτε και ηΠαναγία, στην οποία, κατά τους Πατέρες,το πρώτον εμφανίσθηκε ο Υιός της.

Οι τολμηρές και θαυμαστές Μυροφόρες, «λίαν πρωί της μιας Σαββάτων», τόλμησαν ναμεταβούν στον τάφο, παρά την ύπαρξη της κουστωδίας πουτον φρουρούσε και παρά το βάρος τουλίθου που τον κάλυπτε, γιανα αλείψουν το σώμα του Δεσπότου με μύρα (γι' αυτό ονομάστηκαν Μυροφόρες). Και ο Κύριος την τόλμη καιτην ανδρεία3αυτή των Μυροφόρων γυναικών την αντάμειψε πλουσίως: Παρουσιάστηκε σ' αυτές αναστημένος πρώτα απ' όλους και πρώτες αυτές μετέφεραν το μήνυμα της Αναστάσεως. Όταν η αγάπη προς τον Χριστό αυξηθεί, έχουμε πάντοτε θαυμαστές εκδηλώσεις και πράξεις αξιοζήλευτες τιςοποίες ο Θεόςπάντοτε αμείβει...

3. «Η ανδρεία γυναίκα είναι τιμιωτέρα λίθων πολυτελών» (Παροιμ. λα', 10).

Όλα αυτά ταπρόσωπα αποτελούν λαμπρά παραδείγματα γενναιότητας και ομολογίας, τόσοαπαραίτητα για την εποχή μας... «Τη αυτή ημέρα Κυριακή, τρίτη από του αγίου Πάσχα, μνήμην επιτελούμεν ομαδικά πάντων των εν Θεσσαλονίκη διαλαμψάντων Αγίων», δηλαδή την Κυριακή αυτή των Μυροφόρων, εορτάζονται ομαδικά οικατωτέρω Άγιοι που διέλαμψαν στη Θεσσαλονίκη ήσυνδέονται ιστορικά μ' αυτήν:

α. Απόστολοι

(1) Παύλος, Απόστολος των Εθνών, 29 Ιουνίου.

(2) Αρίσταρχος εκ Θεσσαλονίκης , 14 Απριλίου.

(3) Σίλας ή Σιλουανός, συνεργός Απ. Παύλου) και στη Θεσ/νίκη, 30 Ιουλίου.

(4) Τιμόθεος, συνεργός Απ. Παύλου) και στη Θεσ/νίκη, 30 Ιουλίου.

(5) Ουρβανός, επίσκοπος Μακεδονίας, 29 Νοεμβρίου.

(6) Ιάσων και Σεκούνδος, συνεργοί Απ. Παύλου) εκ Θεσ/νίκη, 29 Απριλίου.

β. Ισαπόστολοι

(1) Κύριλλος ( 869)

(2) Μεθόδιος (885) Φωτιστές των Σλαύων, 11 Μαΐου.

γ. Αρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης

(1) Οι Όσιοι Αλέξανδρος και Αχόλιος (Δ' αιών).

(2) Ιωσήφ ο Ομολογητής (832), 14 Ιουλίου.

(3) Βασίλειος ο Ομολογητής (870), 1 Φεβρουαρίου.

(4) Γρηγόριος ο Παλαμάς (1359) Β' Kυp. Νηστ., 14 Νοεμβρίου.

(5) Νηφων (1460), 11 Αυγούστου.

(6) Θεωνάς (Στ' αι.), 4 Απριλίου.

δ. Αρχιεπίσκοποι εκ Θεσ/νίκης

(1) Παύλος Αρχ/πος Κων/πόλεως (1349).

(2) Παύλος ο Ομολογητής (350), 6 Νοεμβρίου.

(3) Πορφύριος Γάζης (420), 26 Φεβρουαρίου.

(4) 'Ισίδωρος Αρχ/πος Κων/πόλεως (342) .

(5) Φιλόθεος Κόκκινος Αρχ/πος Κων/πόλεως (1376).

ε. Μεγαλομάρτυρες (Δ' αιών)

(1) Δημήτριος (305), 26 Οκτωβρίου.

(2) Αναστασία η Φαρμακολύτρια (304), 22 Δεκεμβρίου.

στ. Μάρτυρες εκ Θεσ/νίκης

(1) Φλωρέντιος (208), 13 Οκτωβρίου.

(2) Ελικωνίς (244), 28 Μαΐου.

(3) Αλέξανδρος (298), 7 Νοεμβρίου.

(4) Δομνίνος (298), 1 Οκτωβρίου.

(5) Θεόδουλος και Αγαθόπους (303), 4 Απριλίου.

(6) Θεοδότη και οι θυγατέρες της Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία, 16 Απριλίου

(7) Ματρώνα (Δ' αιών), 27 Μαρτίου. 
(8) Ανυσία, 30 Δεκεμβρίου.

ζ. Μάρτυρες που άθλησαν στη Θεσ/νίκη

(1) Χρυσόγονος (298), 30 Δεκεμβρίου.

(2) Νέστωρ και Λούπος (305), 27 Οκτωβρίου. 
(3) Ευτυχία και Φιλίππα.

(4) Αϋκτος, Ταυρίων και Θεσσαλονίκη, 7 Νοεμβρίου. 
(5) Κυράννα (1751), 28 Φεβρουαρίου.

η. Οσιομάρτυρες

(1) Μακάριος (1527), 14 Σεπτεμβρίου.

(2) Κύριλλος εκ Θεσ/νίκης (1566), 6 Ιουλίου. 
(3) Αββακούμ ο Νέος (1628), 6 Αυγούστου. 
(4) Ακάκιος εκ Θεσ/νίκης (1813), 1 Μαΐου. 
(5) Δαυίδ ο Νέος (1813), 26 Ιουνίου.

θ. Όσιοι

(1) Συμεών και Θεόδωρος (Δ' αιών) εκ Θεσ/νίκης, 18 Οκτωβρίου.

(2) Δαυίδ (548), 26 Ιουνίου.

(3) Θεοδώρα (892), 29 Αυγούστου. 
(4) Θεοδώρα, 5 Απριλίου.

(5) Ευθύμιος (898), 15 Οκτωβρίου. 
(6) Νικόλαο, 29 Νοέμβριου.

(7) Φαντίνος ο θαυματουργός, 30 Αυγούστου.

(8) Νικάνωρ εκ Θεσ/νίκης (ΙΣΤ΄ αιών), 7 Αυγούστου.

(9) Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης και Ιωσήφ ο Υμνογράφος, 3 Απριλίου.

Ι. Νεομάρτυρες εκ Θεσ/νίκης

(1) Αλέξανδρος (1794), 26 Μαΐου.

(2) Ιωάννης ή Νάννος (1802), 29 Μαΐου. 
(3) Αργυρός (1806), 11 Μαΐου.

ια. Νεομάρτυρες που μαρτύρησαν στη Θεσ/νίκη 
(1) Μιχαήλ ο Μαυρουδής (1544), 21 Μαρτίου. 
(2) Αθανάσιος (1774), 8 Σεπτεμβρίου.

(3) Χριστόδουλος (1777), 27 Ιουλίου.

(4) Αναστάσιος (1794), 8 Αυγούστου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Την τέταρτη Κυριακή η Εκκλησία μας εορτάζει το θαύμα της θεραπείας του Παραλύτου από τον Κύριο. Το θαύμα έγινε σεμία στέρνα εντός τουΝαού του Σολομώντα, που λεγόταν ΠροβατικήΚολυμβήθρα, προφανώς επειδή σ' αυτήν έπλεναν τα εντόσθια των θυσιαζόμενων προβάτων καιλοιπών ζώων. Ενδεχομένως η ονομασία να προέρχεται από την Προβατική πύλη των τειχών τηςΙερουσαλήμ από την οποία εισέρχονταν ταζώα προς θυσία. Αυτής της κολυμβήθρας το νερό,Άγγελος Κυρίου ετάρασσε κατά διαστήματα και όποιος άρρωστος έμπαινε πρώτοςσ' αυτήν, θεραπευόταν. Ο επί 38 χρόνια παράλυτος ανέμενε ανέλπιστα, ελλείψει βοηθού, σε μία απότις πέντε στοές πουυπήρχαν γύρω από την πεντάγωνη αυτή κολυμβήθρα. Αυτόν διάλεξεο Χριστός μεταξύ των άλλων ασθενών το Σάββατο εκείνο κατά τιςημέρες του Πάσχα και τον ερώτησε:«Θέλεις να γίνεις υγιής;» Και εκείνος αποκρίθηκε: «Κύριε, άνθρωπο δεν έχω για να με βάλει στην κολυμβήθρα, όταν ταραχθεί το νερό»4(Ιω. ε', 7). Αυτόν διάλεξε, διότι, όπως λένε οιΠατέρες,πολλά χρόνια υπέφερε και αγόγγυστα ανέμενε τη λύτρωσή του, χωρίς να ζηλεύει ή να φθονεί τουςάλλους αρρώστους, οιοποίοι κάθε τόσογίνονταν καλά. Αυτή την υπομονή και την ανεξικακία τουαμείβει ο Χριστός, τονίζοντάς του όμως ότι στο μέλλον πρέπει να πάψει ν' αμαρτάνει, διότι θατου συμβούνπολύ χειρότερα. Μηνύματα σπουδαία και επίκαιρα...

4. Λέγει ο Κύριος με το στόμα του υμνωδού της ημέρας: Πώς λέγεις άνθρωπο δεν έχω, εφ' όσονεγώ γι' αυτόέγινα άνθρωπος;», για να μας δείξει και τονίσει ότιδε δικαιολογούμαστε όταν λέμε:«άνθρωπο ουκ έχω», σαντον Παράλυτο. Διότι υπάρχει ο Χριστός, ο οποίος για μας έγινε άνθρωπος - Θεάνθρωπος και μας αναμένει... Θέλεις, λοιπόν, υγιής γενέσθαι; Υπάρχει λύση καιμάλιστα σωτήρια!

ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Μετά τη θεραπεία του Παραλύτου που έγινε το Πάσχα του 32 μ .Χ., οι άρχοντες των Ιουδαίων ζητούσαν ευκαιρία να συλλάβουν τον Ιησού με πρόφαση τη μη τήρηση του Σαββάτου. Γι' αυτό ο Χριστός ανεχώρησε τότε στη Γαλιλαία και επανήλθε το Σεπτέμβριο, στο μέσο της εορτής της Σκηνοπηγίας5. Επειδή κατά την επάνοδό του αυτήν ο Χριστός είπε για τον Παραλυτικό, αυτά που ιστορούνται την Κυριακή του Παραλύτου και επειδή η σημερινή ημέρα είναι το μέσο, όχι της εορτής της Σκηνοπηγίας, αλλά το μέσο των πενήντα ημερών μεταξύ Πάσχα καιΠεντηκοστής, οιΠατέρες έταξαν τον εορτασμό, μετά την Κυριακή του Παραλύτου, της Μεσοπεντηκοστής, σαν σύνδεσμο των δύο αυτών μεγάλων εορτών και κατά κάποιο τρόπο την ένωσή τους σε μία: του ΠΑΣΧΑ και της ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ. Και την περικοπή του Ευαγγελίου που αναφέρεται στο μέσο της εορτής της Σκηνοπηγίας, την εφάρμοσαν σ' αυτή την Τετάρτη κατά γράμμα. Η υπόθεση της Δεσποτικής αυτής εορτής είναι η θεία προέλευση της διδασκαλίας καιτης καταγωγής του Κυρίουκαι η θεότητάΤου. Στην υμνολογία της ημέρας γίνεται μνεία των θαυμάτων Του, διότι και αυτά αποτελούν απόδειξη της θεότητάς Του. Προτρεπόμεθα λοιπόν «γνησίως φυλάξωμεν τας εντολάς του Θεού, ίνα άξιοι γενώμεθα και την Ανάληψιν εορτάσαι και της παρουσίας τυχείν του ΑγίουΠνεύματος» (Δοξαστικό των Αίνων).

5. Τρεις ήσαν οι μεγαλύτερες εορτές των Ιουδαίων το Πάσχα, η Πεντηκοστή και η Σκηνοπηγία.Το Πάσχα το εόρταζαν στις 15 Μαρτίου, σ' ανάμνηση της εξόδου τους από τη δουλεία της Αιγύπτου. Λεγόταν και εορτή των άζύμων, γιατί ψωμί άζυμο έτρωγαν στις επτάημέρες εορτασμού της.

Την Πεντηκοστή την εόρταζαν πενήντα ημέρες μετάτο Πάσχα (α) διότι τότε, κατά τηνΙουδαϊκή παράδοση, έφθασαν στο όρος Σινά όπου έλαβαν από τον Θεό τιςπλάκες του Νόμου και (β) σ' ανάμνηση της εισόδου τους στη γητης επαγγελίας μετάτα 40 χρόνια περιπλανήσεων στην έρημο όπου ετρέφοντο με το μάννα.

Τη Σκηνοπηγία την εόρταζαν από 15- 22 Σεπτεμβρίου ζώντες κάτω από σκηνές, για ναθυμούνται ταπαραπάνω 40 χρόνια ζωής στην έρημο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Το φρέαρ του Ιακώβ, στο οποίο κάθισε τις μεσημβρινές ώρες της ημέρας εκείνης ο Ιησούς Χριστός κουρασμένος από την οδοιπορία, βρισκόταν πλησίον της παλαιότατης πόλεως Συχέμ,στους πρόποδες του όρους Γαριζίν. Πριν κτισθεί η Σαμάρεια,6 η Συχέμ εχρημάτισε και Μητρόπολη του βασιλείου των δέκα φυλών.Επειδή όμως ο λαός της περιοχής εστράφη στην ειδωλολατρία, οι Ιουδαίοι μετονόμασαν την πόλη τους σεΣιχάρ, πουσημαίνει μέθη ή σκοτάδι. Το 1887 π.Χ. περίπου ο Ιακώβ επιστρέφοντας από τη Μεσοποταμία, αγόρασε έξω από την πόλη αυτή ένα υποστατικό όπου υπήρχε και πηγάδι, σωζόμενο μέχρι τις ημέρες του Χριστού, το λεγόμενοφρέαρ του Ιακώβ.

Σ' αυτό το φρέαρ ο Ιησούς περίμενε τη Σαμαρείτιδα, με την οποία διεξοδικά παράδοξα και αποκαλυπτικά συνομίλησε και εζήτησε νερό, «ο εν ύδασι την γην κρεμάσας», διότι ήθελε να ελκύσει αυτήν που καταδίωκε ο διάβολος και να την ποτίσει με το ύδωρ της ζωής. Και τότε αφού αυτή άκουσε τις αποκαλύψεις του Χριστού για τη ζωή της, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσει το βάρος και τις συνέπειες της αμαρτίας της, επίστευσε σ' Αυτόν. Ονομάστηκε Φωτεινή εκήρυξε το Χριστιανισμό στη Β. Αφρική και Ιταλία, μαρτύρησε στη Ρώμη - επί Νέρωνος - μαζί με τις τέσσερις αδελφές και τα δυο παιδιά της και ανακηρύχθηκε Ισαπόστολος. Αυτά είναι τα θαυμαστά αποτελέσματα της πίστεως!

Γι' αυτό προβάλλεται σ' όλους μας η Μεγαλομάρτυς αύτη και σήμερα - διότι η μνήμη της εορτολογικά τιμάται στις 26 Φεβρουαρίου - τόσογια να την μιμηθούμε, όσοκαι για να μην ξεχνάμε ότι ΟΛΟΥΣ μας περιμένει ο Χριστός σε κάποιο «φρέαρ», όπουπρέπει και είθε κάποτε ναμας συναντήσει...

56. Το έτος 722 π.Χ. ο βασιλέας των Ασσυρίων Σαλμανάσαρ αιχμαλώτισε τις δέκα φυλές του Ισραήλ που κατοικούσαν την περιοχή, (οι άλλες δύο φυλές αποτελούσαν το νότιο βασίλειο) και τις μετέφερε στη Βαβυλωνία καιΜηδία. Και παίρνοντας ειδωλολάτρεςαπό εκεί τους εγκατέστησε στη Σαμάρεια. Αυτά τα μεταφερθέντα έθνη διδάχθηκαν και την ιουδαϊκή πίστη, πίστευαν στον αληθινό Θεό, αλλά λάτρευαν και τα είδωλα. Δέχονταν μόνο την Πεντάτευχο του Μωυσέως και θεωρούσαν τους εαυτούς τους απογόνους του Αβραάμ και του Ιακώβ. Αυτούςλοιπόν πουιουδάιζαν και συγχρόνως ειδωλολατρούσαν, οι Ιουδαίοι τουςονόμαζαν Σαμαρείτες και γι' αυτό τους αποστρέφονταν ως εθνικούςκαι αλλοφύλους. Δεν είχαν καμία επικοινωνία μαζί τους και εξαιτίας αυτού του γεγονότος είχε καθιερωθεί να λέγεται το περίφημο «ου συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις». Αυτός είναι ο λόγος γιατον οποίο σε πολλά σημεία της ευαγγελικής ιστορίαςαναφέρεται περιφρονητικά το όνομα Σαμαρείτης.

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Από το Ιερό του Ναού του Σολομώντα έβγαινε ο Χριστός, ημέρα Σάββατο πάλι, καιπροχωρώντας συνάντησε «τον εκ γενετής τυφλό εκ κοιλίας μητρός». Άλειψε τους οφθαλμούς του μεπηλό7, που έφτιαξε, αφού έφτυσε στο χώμα και του είπε να πάει να πλυθεί στην κολυμβήθρατου Σιλωάμ (απεσταλμένος). Όχι επειδή το νερό αυτό είχε τέτοια δύναμη, αλλά για να δοκιμαστεί η πίστη του - εφ' όσον θα έκανε υπακοή - και γιανα γίνει πιο γνωστό το θαύμα καιαναμφίβολο. Επίστευσε λοιπόν ο τυφλός στα λόγια του Χριστού, πήγε, πλύθηκε και γύρισε, Όχι τυφλός, αλλάυγιής και βλέπων. Στη συνέχεια της περικοπήςβλέπουμε με πόση παρρησία ομολογεί το θαύμα και υπερασπίζεται το θεραπευτή του. Προτιμά τις διώξεις και τις ύβρειςγια να μαρτυρήσει την αλήθεια παρά να συμφωνήσει με τους Φαρισαίους και τους Άρχοντες: «Ει αμαρτωλός έστιν ουκοίδα εν οίδα, ότι τυφλός ών άρτι βλέπω» (Ιω. θ' 25)!

Έτσι σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει από τη μία το σπουδαίο παράδειγμα της ομολογίας του τυφλού, τόσο απαραίτητο και στις ημέρες μας, παρά τις διώξεις του κατεστημένου. Και από την άλλη την υποκρισία των Ιουδαίων (σαν παράδειγμα προς αποφυγή), οι οποίοι, ενώ είχαν μάτια δενήθελαν να δουν την Αλήθεια καιτο Φως.

7. Ο Κύριος χρησιμοποίησε πηλό για να δείξει, ότιείναι ο ίδιος ο Δημιουργός που έπλασε τον άνθρωπο.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

(Απόδοση της εορτής του ΠΑΣΧΑ)

Η Ακολουθία της ημέρας είναι όμοια (σχεδόν) προς την Ακολουθία που έγινε το βράδυ της Αναστάσεως και τις επόμενες ημέρες της Διακαινησίμου. Την ημέρα αυτή κάθε χρόνο ακούγεταιγια τελευταία φορά το «Χριστός Ανέστη».

Όσοι Ναοί, Τρίτη βράδυ, κάνουν «αγρυπνία», δίνουν τη δυνατότητα στους πιστούς να απολαύσουν πλήρως, (χωρίς βιασύνες), την ωραιότατη Αναστάσιμη ακολουθία (Εσπερινού -Όρθρου - Θ. Λειτουργίας). Είναι μία σπάνια ευκαιρία και γι' αυτούς, οιοποίοι μετά το «Χριστός Ανέστη» το Μεγ. Σάββατο βράδυ γιαδιάφορους λόγους ... διασκορπίζονται.

ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Επί σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση, ο Χριστός εμφανιζόταν συνεχώς στους Μαθητές Του,με τους οποίους συνομιλούσε, συνέτρωγε και συνέπινε, για να κάνει βεβαιότερη την ΑνάστασήΤου. Την 40η ημέρα απότου ΠΑΣΧΑ, εμφανίστηκε πάλι, έδωσε τις τελευταίες εντολές (Κηρύξατε, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, αναμείνατε στην Ιερουσαλήμ για να λάβετε το Άγιο Πνεύμα) και «τους εισήγαγε εις το όρος των ελαιών».

Εκεί μπρος στα μάτια όλων και της Παναγιάς Μητέρας Του, αφού τους ευλόγησε ΑΝΕΛΗΦΘΗ(ως Θεάνθρωπος, αναβιβάζων μαζί Του και την ανθρώπινη φύση - διότι ως Θεός ήταν πάντοτε και στους ουρανούς) «καθήμενος επί νεφέλης». Τότε παρουσιάστηκαν δύο άγγελοι, σαν νέοι λευκοφορούντες και είπαν: «Άνδρες Γαλιλαίοι, τί έστηκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ' υμών εις τον ουρανόν ούτως ελεύσεται...» (Πρ. α', 11). Και οι Μαθητές μετά ταύτα επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ «μετά χαράς μεγάλης». Είθε η χαρά αυτή να γίνει βίωμα και μόνιμη κατάσταση των Ψυχών όλων μας...

Ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης υμνεί ωραιότατα τησημερινή εορτή ως έξης: «Εφθάσαμε και εις την ένδοξον Ανάληψιν τουΚυρίου ημών Ιησού Χριστού.Και καθώς ο Ευαγγελισμός είναι ηαρχή όλων των Δεσποτικών εορτών, αύτη (η Ανάληψις) είναι το τέλος. Και εκείνη μεν ήταν η κατάβασις του Θεού εις την γην, αύτη δε είναι η ανάβασιςτου αυτού Θεού Λόγου από την γην εις τον Ουρανόν. Τότε μεν εκατέβη γυμνός απόσάρκα, τώρα δε αναβαίνει φορώντας την ανθρωπίνην φύσιν... Δια τούτο ας ευφρανθώμεν σήμερον αδελφοί, βλέποντες την φθαρτήν και θνητήν ημών φύσιν, την κρημνισθείσαν από τον Παράδεισον, να αναβαίνη εν τω Χριστώ άφθαρτοςκαι αθάνατοςκαι μετά δόξης μεγάλης εις τους Ουρανούς ας πανηγυρίσωμεν λαμπρώς και ας εορτάσωμεν ... ». Δι' αυτό, σύμφωνα με ορισμένους Διδασκάλους, η Ανάληψη είναι η μεγαλυτέρα όλων των Δεσποτικών εορτών, επειδή πραγματοποιήθηκε ο σκοπός της ενσάρκου οικονομίας, δηλ.«η αναβίβασις εις τους ουρανούς της καταπεσούσης ανθρωπίνης φύσεώς μας ».

Χαιρόμαστε λοιπόν γιατί παρ' ότι ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς, θα παραμένει μαζί μας «πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματ. κη', 20) με το Άγιο Πνεύμα τοοποίο μας χορηγεί τα ποικίλα Χαρίσματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Την έβδομη Κυριακή από του ΠΑΣΧΑ, η Εκκλησία μας τιμά τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνοδού, την οποία συνεκάλεσε ο πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτωρ Άγιος Κων/τίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, το 325, στη Νίκαια. Αφορμή της συγκλήσεως υπήρξε ο Πρωτοπρεσβύτερος της Αλεξανδρείας Άρειος, ο οποίος από το 315 άρχισε να βλασφημεί τον Υιό του Θεού, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι Θεός, άλλά κτίσμα, ξένος της ουσίας και της δόξης του Πατρός. Παρά την καθαίρεσή του από Σύνοδο της Αλεξανδρείας το 321, αυτός συνέχισε να διαδίδει την αίρεσή του, με αποτέλεσμα η πλάνη αυτή ν' αυξάνει και να σπαράσσει την Εκκλησία.

Γι' αυτό συγκεντρώθηκαν στη Νίκαια οι Ποιμένες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, οι οποίοι με ένα στόμα ανακήρυξαν τον Υιόν και λόγον του Θεού ομοούσιον με τον πατέρα Του και Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, διατυπώσαντες και τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.(Τα υπόλοιπα άρθρα 8-12 τα συμπλήρωσε η Β' Οικ. Σύνοδος το 381). Τον δε Άρειο και τους ομόφρονές του τους αναθεμάτισαν και απέκοψαν από το σώμα των πιστών.

Η μνήμη της εορτής αυτής καθορίστηκε να τιμάται σήμερα, διότι αυτό που φανερώνει η Ανάληψη του Κυρίου, αυτό ανακήρυξαν και ομολόγησαν οι Πατέρες της Α' Οικ. Συνοδού: Ότιαληθώς ο Υιός του Θεού, τέλειος ών Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο αναληφθείς στους ουρανούςμετά την Ανάστασή Του, είναι ομοούσιος και ομότιμος προς τον Πατέρα Του.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 
(Σάββατο τωνΨυχών ή Ψυχοσάββατο)

Είναι το δεύτερο του έτους. Γιατο πρώτο είπαμε όσα μειώσαμε στο Σάββατο προ της 'Απόκρεω (σελ. 158). Ισχύουν και εδώ ακριβώς τα ίδια. Σήμερα καθορίστηκε η τέλεση μνημόσυνων υπέρ των κεκοιμημένων, επειδή αύριο θαεπικαλεστούμε για εμάς το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος κάνουμε λοιπόν σήμερα το ίδιο και γι' αυτούς, να αναπαύσει τις ψυχές τους.

Δεν πρέπει όμως να προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους μας μόνο αυτέ τις δύο ημέρες. Οι μόνοι που μπορούμε να προσφέρουμε κάποια βοήθεια σ' αυτούς είμαστε εμείς οι ζώντες. Γι' αυτόμε Προσευχές («Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσε τους δούλους σου») καιμε Ελεημοσύνες,μπορούμε να τους βοηθούμε καινα τους αναπαύουμε πολύ (...αι προσευχαίκαι αι ελεημοσύναι σου ανέβησαν εις μνημόσυνον ενώπιον του Θεού» Πράξ. ι', 4,« ... εισηκούσθη σου η προσευχή και αι ελεημοσύναι σου εμνήσθησαν ενώπιον του Θεού» Πράξ. ι' ,31). 8

58. Ο ΆγιοςΙωάννης ο Χρυσόστομος στην ερμηνεία της επιστολής προς Φιλιππησίους γράφειμεταξύ άλλων: «Στη διαθήκη σου βάλε συγκληρονόμο όχι μόνο τα παιδιά σου και τους συγγενείς σου, άλλά και το όνομα του θεού και το χαρτί (της διαθήκης) ας έχει μέσα καικάτι γιατους πτωχούς και εγώ σου γίνομαι εγγυητής γι' αυτές τις θεάρεστες επιλογές σου».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Οι παρευρεθέντες στην Ανάληψη του Κυρίου που έφθαναν τους 120, (11 Απόστολοι, 70 οι λοιποί Απόστολοι, οι Μυροφόρες γυναίκες, η Παναγία Μητέρα Του, οι αδελφοί και αδελφές Του), επέστρεψαν στο Υπερώο, «προσκαρτερούντες τη προσευχή και τηδεήσει» και αναμένοντας την εκπλήρωση της επαγγελίαςτου Διδασκάλου, για την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.9 Αυτό πράγματι έγινε δέκα ημέρες μετά την Ανάληψη και πενήντα ημέρες μετά το ΠΑΣΧΑ, την ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ώρα 9η πρωινή. Αυτό το μέγα γεγονός εορτάζεται σήμερα.

Το Πανάγιο Πνεύμα, την Πεντηκοστή, με βοή ισχυρού ανέμου και όψη πύρινων γλωσσών,εκάθησε στα κεφάλια των Απόστολων, οι οποίοι έτσι φωτίστηκαν, έγιναν Πνευματοφόροι και απόκτησαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Όταν, αμέσως μετά, στα πλήθη των προσκυνητών της Ιερουσαλήμ, («Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται ... Κρήτες καιΆραβες... » (Πράξ. β', 9, 10) που συγκεντρώθηκαν από τηδημιουργηθείσα βοή, ομίλησε ο Απόστολος Πέτρος και τους εξήγησε το φαινόμενο της επιφοιτήσεως, ως εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, που προείπε ο ΠροφήτηςΙωήλ, συγκινήθηκαν, δέχτηκαν το λόγο των Αποστόλων πουτους μιλούσαν μάλιστα και στημητρική τους γλώσσα, (όλοι ήσαν Ιουδαίοι, αλλά από διάφορους τόπους), βαπτίστηκαν καιδημιούργησαν αυτή την ημέρα την πρώτη Εκκλησία του Χριστού (3.000 Ψυχές)60. 10

Οι αγράμματοι Απόστολοι, με μιας έγιναν σοφοί. Εθεολόγησαν θαυμασίως, έγιναν κήρυκες της Αληθείας και διδάσκαλοι της Οικουμένης!

Η Πεντηκοστή που θεωρείται η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας μας με τησημερινή της μορφή,δεν είναι ένα γεγονός που συνέβη μία φορά μονάχα. Δεν είναι ένα γεγονός που απλώς το αναθυμόμαστε σήμερα και το τιμάμε. Είναι η ίδια η ζωή της Εκκλησίας, μία ζωή αδιάκοπης κοινωνίας του ΑγίουΠνεύματος.

Αυτό το Άγιο Πνεύμα φωτίζει και σήμερα όλους αυτούς, που τηρούντες τις εντολές του Χριστού«προσκαρτερούν» με υπομονή στο δικό τους υπερώο, «μηδέν αμφιβάλλοντες» για τιςυποσχέσεις Του. Μετά τηΘεία Λειτουργία της ημέρας, ακολουθεί ο Εσπερινός του απογεύματος,ο οποίος για λόγους οικονομίας τελείται πρωί. Είναι ο Εσπερινός της Δευτέρας του Αγίου Πνεύματος.11 Στο μέσο περίπου της ακολουθίας; γονατίζουμε όλοι οι πιστοί και απευθύνουμεστην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, ευχές δοξολογίας, ικεσίας καιευχαριστίας για μας και για τους κεκοιμημένους μας. Ζητάμε με τις ευχές και τη γονυκλισία το Άγιο Πνεύμα ναμείνει πάντα πάνω μας και μέσα μας έως της συντελείας των αιώνων.

9. Εκεί, τότε εξέλεξαν με κλήρο και το Ματθία και τον συναρίθμησαν με τους ένδεκα Αποστόλους. 10

10. «Σήμερακατατάχθηκαν στο στρατόπεδο του Χριστού οι πρώτοι οπλίτεςΤου. Σήμερα τοσκάφος της Εκκλησίας γλίστρησε από τα σκαριά για το μεγάλο του ταξίδι με πλοηγό τον Χριστό. Σήμερα οι Απόστολοι από το υπερώο άνοιξαν τα πτερά τους και πέταξαν σαν χελιδόνια κομίζοντεςτο μέγα μήνυμα στην οικουμένη. Σήμερα η γη από έρημος εξορίας έγινε προαύλιο του Παραδείσου».

11. Όπως προείπαμε τιςΚυριακέςδε γονατίζουμε. Σήμεραόμως παρ' ότι Κυριακή «κλίναντες τα γόνατα» προσευχόμαστε γονατιστοί, διότι είναι Εσπερινός της επομένης, δηλ. Εσπερινός τηςΔευτέρας, που τελείται πρωί.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Κατά την ημέρα αυτή, Δευτέρα της Πεντηκοστής, «αυτό το Πανάγιον και Ζωοποιόν και Παντοδύναμον εορτάζομεν Πνεύμα, τον ένα της Τριάδος Θεόν, τον ομότιμον και ομοούσιον και ομόδοξον τω Πατρί και τω Yιώ».

Το ΆγιοΠνεύμα, σύμφωνα με την αψευδή υπόσχεση του Κυρίου μας, παραμένει συνεχώς στην Εκκλησία και την οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν». Την κυβερνά πάνσοφα, την προστατεύει από τους ποικίλους κινδύνους που διατρέχει στην πορεία της δια μέσου των αιώνων και τοιουτοτρόπωςτην καθιστά απόρθητη, ακατάλυτη από τις δυνάμεις του σκότους και πάντοτε νικήτρια!

Κάποτε ο Καίσαρ της Ρώμης έκαμνε θαλάσσιο περίπατο με μικρό πλοιάριο. Όταν σε λίγο η αιφνίδια τρικυμία ετάρασσε το πλοίο, ο πηδαλιούχος καταλήφθηκε από μεγάλο φόβο. Τότε οΚαίσαρ εκραύγασε προς αυτόν αισιόδοξα:

- Τί φοβάσαι; Καίσαρα φέρεις!

'Έτσι ακριβώς λέμε και εμείς.Τί φοβάσαι Ορθοδοξία; Το Πνεύμα το Άγιο, δηλ. τον Βασιλέα του σύμπαντος φέρεις εντός σου!

Αυτό το Άγιο Πνεύμα θαμας ακολουθεί, θα μας προφυλάσσει από κάθε φθορά και αποσύνθεση και θα μας διδάσκει πάντοτε «πάσαν την Αλήθειαν». Αυτό, ως Ψυχή, θα μένει στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία (εντός μας) και θα την φυλάττει ακέραιη, σώα και ανεπηρέαστη από κάθε επίβουλη.

Την Εβδομάδα αυτή γίνεται κατάλυση Τετάρτη - Παρασκευή (όσοι θέλουν μπορούν να φάνε και κρέας).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Η τελευταία εορτή της περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι η Κυριακή των Αγίων Πάντων, κατά την οποία, λόγω των γενεθλίων της προηγούμενης Κυριακής, τιμούμε όλους τους φίλους του Χριστού, τους Αγίους, ως απαρχές και φωτογεννήματα της Εκκλησίας, ως φύλακες των εντολών Του, λαμπρά παραδείγματα αρετής και μεγάλους ευεργέτες μας. Σταοστά των Μαρτύρων θεμελιώθηκε η Εκκλησία και με το αίμα τουςποτίστηκε και αυξήθηκε.

Επειδή όμως υπάρχουν πολλοί άγνωστοι και συνεχώς ο αριθμός τους αυξάνει στο διηνεκές, γι' αυτό μία φορά το χρόνο με την εορτή αύτη, τελούμε τη μνήμη πάντων των Δικαίων, Προφητών,Απόστολων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Ποιμένων, Διδασκάλων και Οσίων, ανδρών και γυναικών, γνωστών και αγνώστων από Αδάμ μέχρι των ημερών μας. Μαζί τους επίσης τιμούμε τα Τάγματα των Αγγέλων και προ πάντων την Υπεραγία Θεοτόκο, την αειπάρθενο Μαρία, τη Μητέρα του Κυρίου μας.

Γι' αυτούς τους Αγίους ο κορυφαίος Ορθόδοξος Σέρβος Θεολόγος και Ομολογητής π. ΙουστίνοςΠόποβιτς έγραψε:

«Οι Άγιοι είναι οι άνθρωποι που ζουν στη γη τις άγιες, αιώνιες και θείες αλήθειες. Γι' αυτό οιΒίοι των Αγίων:

- Αποτελούν την εφηρμοσμένη Δογματική και δεικνύουν ότι τα δόγματα δεν είναι θεωρητικέςμόνον αλήθειες αλλά έχουν γίνει βίωμα στη ζωή αυτών των Αγίων.

- Περιέχουν ολόκληρη την Ορθόδοξη εφαρμοσμένη Ηθική, η οποία στους βίους των Αγίων είναι μία εφαρμοσμένη Δογματική.

- Είναι η μοναδική Παιδαγωγική της Ορθοδοξίας, με την οποία καταδεικνύεται πώς διαπλάσσετεο απλοί άνθρωπος σε τέλειο άνθρωπο με τα άγια μυστήρια, τη χάρη του Θεού και τις άγιες αρετές.

- Είναι μία ιδιόμορφη Ορθόδοξη Εγκυκλοπαίδεια στην οποία βρίσκει μία διψασμένη ψυχή, ό,τιχρειάζεται για να φθάσει στην αιώνια Αλήθεια.

- Δείχνουν τον ασφαλή δρόμο φωτισμού, αγιασμού και σωτηρίας, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κατανικά κανείς την αμαρτία, το πάθος, το δαίμονα, το θάνατο. Δείχνουν επίσης πώς κανείς από ληστής, πόρνος, μέθυσος και άσωτος, γίνεται Άγιος.

- Αποδεικνύουν ότι ο κάθε Άγιος είναι ο Χριστός επαναλαμβανόμενος.

Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να γίνουμε και εμείς, εφαρμόζοντας την επιταγή των Απόστολων και όλων των Αγίων. Και επειδή την αγία ζωή πρέπει να τη ζούμε «σύν πάσι τοίς αγίοις», με τη βοήθεια και καθοδήγησή τους, γι' αυτό και της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ένδοξου,Δεσποίνης ημών, Θεοτόκου και Αειπάρθενου Μαρίας μετά πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες,εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τωΘεώ παραθώμεθα »!

Ο Απόστολος Παύλος απαριθμώντας τα κατορθώματα των Αγίων Μαρτύρων και προβάλλοντάς τους για παράδειγμα στον καθημερινό μας αγώνα, γράφει για να αποστραφούμε τα γήινα και την αμαρτία και να μιμηθούμε την υπομονή και την ανδρεία τους: «Τοιγαρούν και ημείς, τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων, όγκον αποθέμενοι (ας πετάξουμε) πάντα και την ευπερίστατον αμαρτίαν (που εύκολα μας παρασύρει), δι' υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» (Έβρ. ιβ, 1).