Η ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Αμερικανοί ψυχολόγοι έχουν θορυβηθεί τελευταία από τη διαπίστωση, ότι δεν χρειάζεται πια να ενηλικιωθεί κανείς -όπως άλλοτε ίσχυε- για να διαπράξει βαριά εγκλήματα! Η βία των ανηλίκων έχει ραγδαία εξάπλωση και σε πολλές περιπτώσεις συναγωνίζεται τη βία των ενηλίκων!

Στην Ευρώπη κανένα άλλο ζήτημα δεν προκαλεί και δεν αναγνωρίζεται απ' όλους ως τόσο σοβαρό, όσο η αυξανόμενη εγκληματικότητα των ανηλίκων. Ανάλογο είναι το πρόβλημα και στη χώρα μας: Κάθε τόσο συγκαλούνται πανευρωπαϊκά ή και παγκόσμια συνέδρια και διασκέψεις για την αντιμετώπισή του. Τόσο πολύ είναι προχωρημένο πια το πρόβλημα, ώστε να φθάσουμε στο σημείο όταν μιλάμε σήμερα για έγκλημα να εννοούμε τη νεολαία! 


Να μιλάμε για βία και να καταδικάζουμε παιδιά σαν στυγνούς εγκληματίες! Κάποτε το παιδί και ο φόνος στα σίγουρα ήταν σχήμα οξύμωρο. Δυστυχώς όχι πια σήμερα!

Ας το δούμε ...

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ

Ναι, η εγκληματικότητα των ανηλίκων παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια ραγδαία αύξηση. Οι μικροί παραβάτες του νόμου διαπράττουν σε σχέση με το παρελθόν σοβαρότερα αδικήματα. Το προφίλ του παιδιού ή του εφήβου που συλλαμβάνεται και παραπέμπεται έχει αλλάξει ριζικά. Ο αριθμός των ανηλίκων που κάνουν μικροκλοπές και άλλα πλημμελήματα μειώνεται συνεχώς. Αντίθετα, όλο και συχνότερα παραβαίνουν ειδικούς ποινικούς νόμους και διαπράττουν ληστείες, εμπρησμούς, διακεκριμένες φθορές. Και το πλέον ανησυχητικό: κατεβαίνει επικίνδυνα ο δείκτης της ηλικίας των παραβατικών παιδιών.

Διαβάζουμε κάθε τόσο στον τύπο:

• «Ανήλικοι εγκληματίες. Παιδιά διαλυμένων οικογενειών, από νωρίς στο περιθώριο, δέσμιοι των ναρκωτικών σε ένα μονόδρομο με κατάληξη τη φυλακή ... Ξαφνικά φθάνουν στο έγκλημα. Στο κρισιμότερο σημείο της ζωής τους αντιμέτωποι με το νόμο. Βυθίζονται στο σκοτάδι όταν λογικά θα έπρεπε να σχεδιάζουν το μέλλον τους, να κάνουν όνειρα. Γιατί;» (εφημερ. «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ»).

• «Το σύγχρονο έγκλημα οργανώνεται με νέες μεθόδους, με αδίστακτους εκτελεστές και με πρότυπα της μαφίας, και βρίσκεται απέναντι σε μια αστυνομία απαίδευτη, φοβισμένη και δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας» (εφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ»).

• «Συμμορίες νεαρών εξωσχολικών αλλά και μαθητών σπέρνουν τον πανικό στους Αμπελοκήπους».

Μια βδομάδα μετά το «χαράκωμα» της 15χρονης μαθήτριας στο Πολυκλαδικό Αμπελοκήπων, δέκα νεαροί εισβάλλουν στο 60 Τεχνικό Λύκειο της ίδιας περιοχής και ξυλοκοπούν άγρια 16χρονο μαθητή. "Παρόλο που ο άγριος ξυλοδαρμός έγινε μπροστά στα μάτια εκατοντάδων μαθητών, κανείς δεν βοήθησε το νεαρό μαθητή, φοβούμενος το μίσος των αγνώστων ... », αναφέρει το αστυνομικό δελτίο.

Το μίσος των αγνώστων, όμως, έχει γίνει ο εφιάλτης μαθητών, καθηγητών και γονιών, που νιώθουν τα παιδιά τους παραδομένα στους «χ ο ύ λ ι γ κ α ν", στους «Ρ ο κ α μ π ι λ ά δ ε ς", στους «σ κ ί ν Χ ε ν τα ", στους «ν ε ο φ α σ ί σ τ ε ς » και στους «τ ρ α µ π ο ύ κ ο υ ς". (εφημ. «ΕΘΝΟΣ,,).

Για το μεγάλο αυτό πρόβλημα, πραγματοποιήθηκε τελευταία στο Παρίσι η πρώτη διεθνής διάσκεψη με τη συμμετοχή 1.600 ειδικών από 70 χώρες με τίτλο «Διεθνής εβδομάδα για την πρόληψη της εγκληματικότητας και την ποινική δικαιοσύνη». Ακολούθησε δεύτερη διεθνής συνάντηση στα πλαίσια του Ο.Η.Ε. Στη σύνοδο αυτή έλαβαν μέρος 500 κυβερνητικοί εκπρόσωποι από 108 χώρες, μεταξύ τω οποίων 80 υπουργοί Δικαιοσύνης, Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέμα κι εξέδωσε τόμο 400 σελίδων στα αγγλικά (απ' τον οίκο KUGKLER). Στον τομέα της Ελλάδος κάλυψε με εμπεριστατωμένη μελέτη του το Τμήμα Νομικής του πανεπιστημίου Αθηνών με τη συμμετοχή 100 φοιτητών.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Αλλ' αξίζει να τα δούμε όλα αυτά μέσα απ' τις στατιστικές, που προσδιορίζουν κατά μοναδικό τρόπο το όλο πρόβλημα. Λοιπόν ...

• Σε παγκόσμιο επίπεδο η εγκληματικότητα γενικά αυξάνεται κατά 5 κάθε χρόνο και διπλασιάζεται κάθε 14 χρόνια!

• Περισσότερες από 24.000 δολοφονίες σημειώνονται γενικά στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα ο «εσωτερικός αυτός πόλεμος» να έχει απείρως περισσότερα θύματα απ' ό,τι οι κατά καιρούς πόλεμοι σε άλλες χώρες! Τα εγκλήματα στα τελευταία 20 χρόνια, έχουν αυξηθεί κατά 1.600!

• Στην ίδία χώρα οι ένοπλες ληστείες και οι ομαδικές επιθέσεις από «παιδιά» αυξήθηκαν κατά ποσοστό 100 από το 1986 μέχρι το 1994. Το ίδιο διάστημα, οι συλλήψεις εφήβων με «γ ε μ ι σ μ έ ν α» όπλα αυξήθηκαν κατά ποσοστό 700.

• Εκεί, «Π α ι δ ι ά » κάτω των 18 χρόνων, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να σκοτωθούν από όπλο κατά 240 περισσότερο απ' ότι το 1986!

• Ολοένα και περισσότερες αμερικανικές Πολιτείες κατεβάζουν το όριο ηλικίας από το οποίο ένα «παιδί» δικάζεται πλέον σαν ενήλικας για μια σειρά εγκλημάτων, ορίζοντας κατά μέσο όρο τα 13 χρόνια σαν το στάδιο που ένα «παιδί»- εγκληματίας αντιμετωπίζει τις ίδιες ποινές με τους ενήλικες!

• Στοιχεία της εφημερίδας «Ν ι ο ύ Γ ι ό ρ κ Τ ά ι μ ς» και του δικτύου CBS αποκάλυψαν πρόσφατα ότι για πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, ο φόβος για την αύξηση της εγκληματικότητας αντικατέστησε την ανησυχία του μέσου Αμερικανού πολίτη για την οικονομία σαν το πιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Ένα ποσοστό 73 των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση των δύο οργανισμών δήλωσε ότι, κατά τη γνώμη τους, το ποσοστό εγκληματικότητας στις ΗΠΑ έχει αυξηθεί δραματικά, ενώ ένα ποσοστό 57 δήλωσε ότι η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί στη δική τους γειτονιά. Σχεδόν οι μισοί είπαν ότι δεν περπατούν μόνοι τους το βράδυ ακόμα και σε περιοχές πολύ κοντά στο σπίτι τους.

• Το βίαιο έγκλημα αυξήθηκε εκεί από το 1960 μέχρι το 1992 κατά 371!

• Το 80-90 των νέων της Ευρώπης ηλικίας 14-21 χρόνων διέπραξε κάποτε στη ζωή 
του μία ή και περισσότερες αξιόποινες πράξεις (βανδαλισμός, χρήση μεταφορικού μέσου χωρίς πληρωμή, κλεπταποδοχή, οδήγηση αυτοκινήτου χωρίς άδεια ή ασφάλεια, ανάμειξη σε ομαδική συμπλοκή, προσβολή της δημόσιας τάξης, οπλοφορία - συνήθως μαχαίρι, χρήση ελαφρών ναρκωτικών κλπ.).

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ

Οι αιτίες είναι πάρα πολλές, απλώς θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε σε μερικές, όπως:

1. Ο κλονισμός του θεσμού της οικογένειας. «Οι λάθος γονείς και η αδιάφορη κοινωνία μπορούν να δημιουργήσουν έναν ανήλικο εγκληματία», υποστηρίζουν οι ειδικοί. Η ώθηση και ο πειθαναγκασμός στην επαιτεία, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, το άσχημο οικογενειακό περιβάλλον και βεβαίως η εγκατάλειψη, οδηγούν πολλά παιδιά σιγά σιγά στη σκιά της κοινωνίας.

2. Στη Στέγη Ανηλίκων του Περισσού, που υπάγεται στην ΕΠΑΑ, παιδιά διαφόρων ηλικιών ζουν μόνα, χωρίς οικογένεια, χωρίς τη γονική συμπαράσταση, την παρουσία της μάνας και τη στοργή του πατέρα. Ζουν μόνα περιμένοντας την ενηλικίωση για να τραβήξουν το δύσκολο δρόμο της ζωής.

Τα παιδιά αυτά έχουν προβληματικές οικογένειες και αρκετά έχουν κακοποιηθεί από αυτές. Όλα είναι κατ' ουσία εγκαταλειμμένα. Συχνά οι γονείς τους έχουν εξαφανιστεί, είναι στη φυλακή ή έχουν «Ξαναφτιάξει τη ζωή τους».

Υπάρχει περίπτωση που ο πατέρας είχε διαδώσει στη γειτονιά πώς είχε στείλει το γιο του, σε κολέγιο στην Ελβετία, ενώ ήταν στη Στέγη παιδιών στον Περισσό!

Κάθε ημέρα, εφημερίδες και περιοδικά δημοσιεύουν θλιβερές ιστορία «παιδιών» που χάθηκαν νωρίς στους δρόμους των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, μεγαλώνοντας χωρίς ελπίδα μακριά από την οικογένειά τους και κατά συνέπεια, χωρίς σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, ούτε καν τη δική τους.

Η περίπτωση του μικρού Αμερικανού Ρόμπερ Σάντιφερ που στα 11 χρόνια του είχε σκοτώσει μια 14χρονη γειτόνισσά του, είναι αποκαλυπτική. Στα 11 του χρόνια είχε προλάβει να γνωρίσει τις χειρότερες όψεις της ζωής: την έφηβο μητέρα του που τον κακομεταχειριζόταν, τον τοξικομανή πατέρα του, που έσβηνε τσιγάρα επάνω στο μικροκαμωμένο σώμα του και ένα σύστημα που αδιαφορούσε για την τύχη του και τον θυμόταν μόνο όταν διέπραττε κάποιο έγκλημα. Το σώμα του είχε βρεθεί με δύο σφαίρες στο πίσω μέρος του κεφαλιού του λίγες μέρες πριν, κάτω από σιδηροδρομικές γραμμές, πεσμένο στη λάσπη και εγκαταλειμμένο. Τον είχε σκοτώσει η ίδια η συμμορία του για άγνωστους λόγους.

Στην Αγγλία, έρευνα που έγινε σε 4.000 παιδιά αποκάλυψε ότι το 68 από αυτά είχαν κακοποιηθεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους -σε ένα 8 μάλιστα η βία είχε αφήσει τόσο έντονα ίχνη, που είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν ή εμφάνιζαν χρόνιες αρρώστιες, ... Τί περιμένουμε ύστερα να γίνουν αυτά τα παιδιά;

Στην αναφερθείσα έρευνα που έγινε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται ότι σε όλες τις χώρες η απουσία της γονεϊκής επίβλεψης συνδέεται στενά με την εγκληματικότητα των νέων.

Μια υπόθεση εγκλήματος από ανήλικους συγκλόνισε μέσα στο '90 την κοινή γνώμη στη χώρα μας, Τρεις νέοι, ανάμεσά τους και ο 18χρονος Π.Κ. πολτοποίησαν το κεφάλι 85χρονης στον Ταύρο, για μερικά χιλιάρικα. Όταν συνελήφθησαν απάντησαν κυνικά: «Θέλαμε λεφτά για τη δόση μας...». Ήταν η μικρή «σ υ μ μ ο ρ ί α» της γειτονιάς των εργατικών πολυκατοικιών. Εκκολαπτόμενοι διαρρήκτες που κατέληξαν στο έγκλημα, τόσο εύκολα όσο «άνοιγαν» τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών... Η γειτονιά αμείλικτη, ρίχνει την ευθύνη στους γονείς: «Ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τα παιδιά τους. Από μικρά γύρναγαν μόνα τους στους δρόμους ... Κάποτε θα γινόταν και αυτό».

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι σ' ένα μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων, οι οικογένειες είναι ατελείς ή διαλυμένες και παρατηρείται, κυρίως η απουσία του πατέρα.

Γι' αυτό και οι ειδικοί επισημαίνουν: «Πρέπει να προλάβουμε τον λάθος γάμο, το αταίριαστο σπιτικό, τους γονείς που «σκοτώνουν» τα παιδιά τους, τα παιδιά που δεν έχουν στήριγμα ... ».

3. Η απομάκρυνση των νέων από αξίες και ιδανικά: Μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον που ζούμε, θα περίμενε κανείς, τα πάντα (οικογένεια, σχολείο, τύπος, ραδιόφωνο, τηλεοράσεις, πανεπιστήμια, δημοσιογράφοι, πνευματικοί άνθρωποι κλπ) να οδηγούν τους νέους στο σύστημα αξιών που θα τους προστατεύει και θα τους αναδεικνύει. 
Και τέτοιο δεν μπορεί να είναι άλλο απ' το «σύστημα» του Ευαγγελίου. Κι όχι μόνο δεν γίνεται αυτό αλλά τα πάντα (όπως πιο πάνω τα περιγράφουμε) κάνουν τα πάντα ν' αποτρέψουν τα παιδιά απ' τον Χριστό και την Εκκλησία. Θεσμοί, όπως το Κατηχητικό 
Σχολείο, που ιδιαίτερα σήμερα θα έπρεπε με κάθε τρόπο να προβάλλονται, χλευάζονται και ποδοπατούνται! Μην απορούμε, λοιπόν, γιατί οι νέοι στρέφονται πότε στο έγκλημα, πότε στα ναρκωτικά, πότε στη βία, πότε στη διαφθορά, πότε στο νέο «φρούτο» του σατανισμού:

4. Η αυξανόμενη χρήση των ναρκωτικών: «Ενός κακού μύρια άλλα έπονται». Κι ας πάρουμε ένα απ' αυτά, τα ναρκωτικά. Η αλματώδης άνοδος της χρήσης ναρκωτικών είναι η αιτία σωρείας άλλων αδικημάτων. Εγκληματολογικές έρευνες που έχουν γίνει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη απέδειξαν, ότι όσο αυξάνονται οι παραβιάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών τόσο αυξάνονται οι κλοπές, οι ληστείες και οι ανθρωποκτονίες!

Ο καταλυτικός ρόλος της τηλεόρασης και του θεάματος γενικά, της «σύνχρονης» μουσικής, των κόμικς, των μυθιστορημάτων, των video- games κλπ. Το ότι η βία στη μικρή οθόνη μπορεί να ενθαρρύνει τη βίαιη συμπεριφορά είναι γνωστό από τη δεκαετία του '70 όταν έρευνες του Αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας έδειξαν ότι η βία στην τηλεόραση όντως οδηγεί σε εκδηλώσεις βίας μεταξύ 
των παιδιών. Το 1983 η Βρετανική Ψυχολογική Εταιρεία συμφωνούσε ότι τα παιδιά που παρακολουθούσαν περισσότερες ώρες τηλεοπτικά προγράμματα που περιέχουν σκηνές βίας είχαν πιο έντονη προδιάθεση όσον αφορά στην επιθετικότητα.

Την ίδια χρονιά στις ΗΠΑ σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «Psychological Reports» αναφέρονταν 58 βίαια περιστατικά που σημειώθηκαν μεταξύ 1970 και 1982 και που φαίνεται ότι «ε μ π ν ε ύ σ τ η κ α ν» από μια ταινία, τον «Ε λ α φ ο κ υ ν η γ ό».

Τελευταία το θέμα απασχόλησε εκ νέου τον βρετανικό Τύπο, με αφορμή τη δημοσίευση της έκθεσης Νιούσον για τη «Βία στις βιντεοταινίες και προστασία των παιδιών», στον τομέα της παιδικής ψυχολογίας και ψυχιατρικής, οι οποίοι παραδέχονται ότι είχαν «υποτιμήσει» τη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ των ταινιών που εμπεριέχουν βία και της εγκληματικότητας.

Για μεταφορά στην πραγματικότητα σκηνών από ταινίες έγινε συχνά λόγος ακόμη και εντός δικαστηρίων, με τελευταία την υπόθεση Μπάλτζερ στη Βρετανία.

Ο κίνδυνος τα παιδιά να «αντιγράψουν» τις πράξεις ηρώων ταινιών βίας ή τρόμου προέρχεται από το γεγονός ότι ερμηνεύουν διαφορετικά τη βία και τις συνέπειές της από ό,τι οι ενήλικες. Όντας μάρτυρες φυσικής και φραστικής βίας ως τηλεθεατές, τα παιδιά συν τω χρόνω «Π ε ί θ ο ν τ α ι» ότι η βία αποτελεί έναν αποδεκτό τρόπο επίλυσης των προβλημάτων που παρουσιάζονται στη ζωή.

Έρευνες που έγιναν σε Δημοτικά Σχολεία της Χώρας μας, αποκάλυψαν τούτο το φοβερό! Ενώ στη δεκαετία του '70 οι μικροί στην πλειοψηφία τους ήθελαν να γίνουν γιατροί, μηχανικοί και δικηγόροι, τώρα επιθυμούν να γίνουν νονοί και γκάνγκστερ (40), Μπάτμαν (30), τραγουδιστές του ροκ και εκδικητές του κακού (οι υπόλοιποι)!!!

Ναι, τα πιο πάνω μέσα έχουν παίξει τέλεια το ρόλο τους. Οι 8.000 φόνοι και οι 100.000 βίαιες επιθέσεις, που έχει δει ένα παιδί στις ΗΠΑ στην TV πριν καν τελειώσει το Δημοτικό, έχουν παίξει αναμφισβήτητα τον καταλυτικό τους ρόλο. Ανάλογοι είναι οι αριθμοί και στον υπόλοιπο κόσμο στη Χώρα μας!

Αξίζει να σημειωθεί ότι από μια σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης που έγινε στις ΗΠΑ από το «Ινστιτούτο Γκάλοπ» προέκυψε ότι 7 στα 10 άτομα που ρωτήθηκαν αποδίδουν τη μεγάλη αυτή αύξηση της εγκληματικότητας στη βία της TV. Επίσης ο Ιατρικός Σύλλογος της Καλιφόρνιας τονίζει ότι "η τηλεόραση είναι μια Σχολή βίας, ένα πραγματικό πανεπιστήμιο εγκλήματος. Αναφέρει δε πως απ' τους 100 νεαρούς που κατηγορήθηκαν για διάφορα αδικήματα, οι 22 παραδέχθηκαν ότι οδηγήθηκαν στην πράξη τους, αντιγράφοντας ανάλογες σκηνές που είδαν στηνTV.

Και σαν να μην έφθανε όλο τούτο το κακό της τηλεόρασης, έρχονται και τα υπόλοιπα να συμπληρώσουν το τοπίο! Αστυνομικά μυθιστορήματα, κόμικς, video-games, ακόμη και η μουσική με πρωταγωνιστή βέβαια το ροκ.

Λοιπόν, δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτή η έκρηξη της εγκληματικότητας την μεταπολεμική περίοδο. Είναι η εποχή που γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν όλα αυτά τα « φ ρ ο ύ τ α» !

5. Η κατάπτωση του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου: Παντοειδή συμφέροντα έδρασαν μανιασμένα, στο να μετατρέψουν τον φίλαθλο σε ποδοσφαιρόφιλο 
και αυτός σε οπαδό κάποιας ομάδας. Μετά απ' αυτό έγινε και το μεγαλύτερο κακό.

Μετέτρεψαν τον φανατισμένο, πια οπαδό σε χούλιγκαν. Που ζει για τη βία μέσα κι έξω απ' τα γήπεδα, χάριν της ομαδάρας! Μια τέτοια νεολαία πόσο μακριά βρίσκεται και 
από το έγκλημα;

Γράφει πολύ επιτυχημένα ο γνωστός συγγραφέας Σαράντος Καργάκος: «Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς έναν «κρίσιμο» ποδοσφαιρικό αγώνα: οι «μονομάχοι» δε βρίσκονται στο γήπεδο αλλά στις κερκίδες είναι οι νεαροί φίλαθλοι που μάχονται για το νέο «ιδανικό» ξύλο για το ξύλο»!

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Άραγε πώς η πολιτεία αντιμετωπίζει το πρόβλημα; Η απάντηση είναι εύκολη. Με τα δικαστήρια ανηλίκων, τα σωφρονιστήρια, τα αναμορφωτήρια, διάφορα άλλα ιδρύματα, την αστυνομία κλπ. Δηλαδή το βάρος έχει δοθεί στην καταστολή κι όχι στη ρίζα του κακού, που είναι η πρόληψη.

Ενδεικτικό αυτού είναι ο νόμος που ψηφίστηκε το 1994 όπου προβλέπει τη δημιουργία 100.000 νέων θέσεων για αστυνομικούς, την αύξηση των ελαχίστων ποινών φυλάκισης, την ισόβια κάθειρξη ατόμων που κρίθηκαν ένοχοι τρίτου εγκλήματος και την κατασκευή νέων φυλακών!

Κι όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ως τώρα δυνατό ν' αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα. Να σημειωθεί ότι ακόμη και τα εγκλήματα όπου προβλέπεται η ποινή του θανάτου, αυξήθηκαν στις ΗΠΑ κατά 54! Κι ακόμη. Παρ' όλο που οι αστυνομικές δυνάμεις αυξήθηκαν στις βιομηχανικές χώρες κατά 50 τα τελευταία χρόνια και στις φυλακές επικρατεί πλέον το αδιαχώρητο, για μικρά και μεγάλα αδικήματα, κανένα απ' τα μέτρα « Κ α τ α σ τ ο λ ή ς» του εγκλήματος δεν φαίνεται ν' αναχαιτίζει το ρεύμα της.

Έτσι όλοι οι ειδικοί συμφωνούν πια πώς δεν υπάρχει άλλη λύση απ' τη πρόληψη. Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις τους, πρώτη προτεραιότητα είναι η πρόληψη «που αποτελεί την καλύτερη απάντηση στην εγκληματικότητα και στην οποία πρέπει να δοθεί πρωταρχική σημασία, χωρίς να τίθεται σε κρίση ο ρόλος της ποινικής δικαιοσύνης». Η ποινική δικαιοσύνη έχει δείξει τα όριά της, δεδομένου ότι για μικρά 
αδικήματα, ο δρόμος της φυλακής είναι ο δρόμος του αδιεξόδου που οδηγεί ιδιαίτερα τους νέους σε οριστική περιθωριοποίηση. Ούτε η αστυνόμευση ούτε οι φυλακές κατάφεραν να ανακόψουν την εγκληματικότητα από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε ο Ίρβιν Γουάλερ, καθηγητής της εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα.

Μια άλλη διαπίστωση αφορά τις υπέρογκες δαπάνες που συνεπάγεται η αστυνομική και ποινική αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. «Απέναντι στο τεράστιο κοινωνικό και ανθρώπινο κόστος με τη χρήση ναρκωτικών, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά την πρόληψη», δήλωσε ο Ντέβιντ Κόντιφ, υπεύθυνος δίωξης ναρκωτικών στη Νέα Υόρκη.

Στη Διεθνή διάσκεψη που έγινε στο Παρίσι για την εγκληματικότητα, που αναφέραμε στην αρχή, προτάθηκε η δημιουργία «Διεθνούς Ινστιτούτου Πρόληψης της Εγκληματικότητας».