Η ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Ο αββάς Ζωσιμάς αναφέρει μια προσωπική του εμπειρία, στην οποία φαίνεται καθαρά πως η ανεξικακία και η ταπείνωση οδήγησαν τον ίδιο και έναν άλλο αδελφό στην αληθινή αγάπη. Ας δούμε τι λέει λοιπόν:

Είχα στη σκήτη έναν αδελφό υποτακτικό, ο οποίος προερχόταν από πλούσιο σπίτι, ήταν καλομαθημένος και είχε

ανάγκη από ιδιαίτερη πνευματική φροντίδα και κατανόηση, για να προχωρήσει στη μοναχική ζωή. Πράγματι λοιπόν, με τη Χάρη του Θεού, τον κατήρτησα πνευματικά στο πνεύμα του μοναχισμού και έφθασε ως το σημείο να λάβει από μένα το Μοναχικό, το Αγγελικό, Σχήμα.

Αυτός λοιπόν μια μέρα μου είπε:

- Αββά, σε αγαπώ πολύ.

Εγώ του απάντησα:

- Ακόμα δεν βρήκα κάποιον που να με αγαπά όπως τον αγαπώ. Τώρα μου λες ότι με αγαπάς και εγώ σε πιστεύω. Αν όμως συμβεί κάτι που να μη σου αρέσει, δεν θα παραμείνεις ο ίδιος. Εγώ όμως, με τη βοήθεια του Θεού, ό,τι και να πάθω από σένα, θα παραμείνω ο ίδιος απέναντι σου και τίποτε δεν θα μπορέσει να με απομακρύνει από την αγάπη σου.

Πέρασε, πραγματικά, λίγος καιρός και δεν γνωρίζω για ποιο λόγο ή τι του συνέβη –διότι δεν συγκατοικούσα πια μαζί- και ο αδελφός άρχισε να διαδίδει για το πρόσωπό μου πολλά φοβερά, ακόμη και αισχρά:

Εγώ, μόλις πληροφορήθηκα όλα όσα έλεγε εναντίον μου, είπα στον εαυτό μου:

- Αυτός ο άνθρωπος είναι «καυτήριο» του Ιησού και στάλθηκε για να θεραπεύσει την κενόδοξη ψυχή σου. Αυτός, πραγματικά, είναι ευεργέτης σου.

Και όντως τον θεωρούσα σαν γιατρό και θεραπευτή μου και προσευχόμουνα διάπυρα γι΄ αυτόν. Ενώ σ΄ αυτούς που μου μετέφεραν τα λόγια του, απαντούσα:

- Ο αδελφός γνωρίζει όσα ελαττώματά μου είναι φανερά, και όχι όλα, πολύ ελάχιστα. Αναφέρει λοιπόν όσα γνωρίζει. Έχω όμως και πολλά άλλα που διαφεύγουν την προσοχή του.

Μετά λοιπόν από αρκετό καιρό ο αδελφός αυτός με συνάντησε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Και κατά τη συνήθειά του με αγκάλιασε και με ασπάσθηκε αδελφικά. Και εγώ επίσης έκανα το ίδιο, σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Το ίδιο πράγμα επαναλήφθηκε πολλές φορές. Ενώ δηλαδή έλεγε τέτοια φοβερά λόγια εναντίον μου, κάθε φορά που με συναντούσε, με αγκάλιαζε θερμά και με ασπαζόταν. Και εγώ του ανταπέδιδα θερμό τον χαιρετισμό, χωρίς να του δίνω καμιά υποψία ότι έχω μάθει όσα διαδίδει για το πρόσωπό μου. Ούτε του φανέρωνα κάποια λύπη για τις συκοφαντίες του, αν και τίποτα απ΄ όσα έλεγε δεν ξέφευγε από τα αυτιά μου. Κάποια μέρα λοιπόν, ύστερα απ΄ αυτά, με ξανασυνάντησε και έτρεξε, ως συνήθως κοντά μου, αλλά αυτή τη φορά έπεσε στα πόδια μου, τα κράτησε σφιχτά, και μου είπε:

- Συγχώρεσε με Αββά, για την αγάπη του Κυρίου, γιατί πολλά φοβερά καταλάλησα εναντίον σου και εσύ είσαι καθαρός και άδολος.

Εγώ τότε τον σήκωσα επάνω, τον ασπάστηκα και του είπα χαριεντιζόμενος:

- Θυμάσαι, αδελφέ, που κάποτε μου είπες «σε αγαπώ πολύ» και εγώ σου απάντησα ότι «ακόμη δεν βρήκα κάποιον να με αγαπά όπως τον αγαπώ»; Θα θυμάσαι ασφαλώς και τα υπόλοιπα που σου έλεγα. Θέλω να ξέρεις ότι τίποτε δεν μου διέφυγε από όσα διέδιδες εναντίον μου. Μάθαινα τα πάντα, και το μέρος που τα έλεγες και σε ποιους τα έλεγες. Ουδέποτε βέβαια τα διέψευσα και ούτε είπα σε κανέναν «δεν είναι έτσι όπως τα λέει ο αδελφός». Ούτε παρασύρθηκα, με την Χάρη του Αγίου Θεού, να πω σε κάποιον κακό λόγο για το δικό σου πρόσωπο. Αλλά έλεγα σ’ αυτούς που μου μετέφεραν τις κατηγορίες σου, ότι «αυτά που λέει ο αδελφός τα λέει από αγάπη, γιατί θέλει να είμαι σωστός μοναχός». Και ουδέποτε έπαυσα να προσεύχομαι για σενα. Θα σου πω κάτι ακόμη, αδελφέ, για να καταλάβεις ότι η αγάπη μου παρέμεινε αναλλοίωτη προς το πρόσωπό σου. Όταν κάποτε πόνεσε το μάτι μου πάρα πολύ και κινδύνευσα να το χάσω, αμέσως, σε θυμήθηκα, έκανα το σημείο του σταυρού και είπα:

«Κύριε, Ιησού, Χριστέ, με τις ευχές του αδελφού μου (τάδε), κάνε με καλά».

 Και αμέσως θεραπεύτηκα.

Από τότε, συνέχισε ο αββάς Ζωσιμάς, ο αδελφός εκείνος απέκτησε τέλεια εμπιστοσύνη σε μενα, σταμάτησε να με κατηγορεί, με υπερεκτιμούσε και με αγαπούσε αληθινά.

Στη συνέχεια πρόσθεσε:

Εμείς δεν γνωρίζουμε πώς να κερδίσουμε την αγάπη και την εκτίμηση των αδελφών μας. Διότι, αν ταπεινωθεί κάποιος και ανεχθεί τον αδελφό του, ο αδελφός του θα συναισθανθεί την ταπείνωση και την ανεξικακία του και θα ανάψει μέσα στην καρδιά του ισχυρή αγάπη και εκτίμηση για το πρόσωπό του, αλλά θα κερδίσει ταυτόχρονα και την ψυχή του.