ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΙΔΙ

Προχωρούν στο γάμο τους οι νέοι άνθρωποι με συγκίνηση και χαρά, με όνειρα και προσδοκίες. Μια νέα ζωή αρχίζει για τους νεόνυμφους, που την ενισχύει η αγία μας Εκκλησία με τις ευχές και τη χάρη του Ιερού Μυστηρίου του Γάμου.

Ήταν ο καθένας τους μόνος μέχρι λίγο πριν, και τώρα ζουν μαζί. Συνδέονται με δεσμά αγάπης τόσο βαθιάς και ξεχωριστής που μπροστά σ' αυτή τη νέα κατάσταση εξασθενούν όλες οι παλαιότερες διαπροσωπικές σχέσεις, ακόμη και αυτοί οι δεσμοί που τους συνέδεαν με την πατρική τους οικογένεια. Τώρα ο ένας για τον άλλον είναι κάτι μοναδικό. Και οι δυό μαζί αισθάνονται πως είναι ένα, που τίποτε δεν μπορεί να τους χωρίσει. Απολαμβάνουν με μια χαρά τελείως ιδιαίτερη αυτή τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και με πρωτόγνωρα αισθήματα τη ζουν: Αποτελούν οι δυο τους μια νέα οικογένεια!

Και σε λίγο, όπως συνήθως συμβαίνει, οι δύο γίνονται τρεις. Μια νέα μικροκαμωμένη, χαριτωμένη ύπαρξη αρχίζει τη ζωή της ανάμεσά τους. Τους κοιτά έκπληκτη με τα μικρά της αθώα μάτια, απλώνει τα αδύναμα χεράκια της να στηριχθεί επάνω τους, αρχίζει από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες να τους χαμογελά. Και αυτοί δεν πιστεύουν στα μάτια τους, δεν το χωρά ο νους τους. Μέχρι χθες ήταν σύζυγοι. Και τώρα έγιναν γονείς!

Πώς έγινε αυτό; Πώς ένας καινούργιος άνθρωπος παρουσιάσθηκε ανάμεσά τους και προήλθε από αυτούς; Πώς μέρα με τη μέρα μεγαλώνει, για να γίνει αυτό το μικρό και αδύναμο βρέφος ένα νήπιο αύριο, ένα χαριτωμένο παιδί στη συνέχεια, ένας ανήσυχος έφηβος μετά, και τελικά ένας ώριμος άνδρας, μια ώριμη γυναίκα, που θα προσφέρουν τα δικά τους χαρίσματα στη ζωή των άλλων και θα έχουν αποφασιστική συμμετοχή στη ζωή του κόσμου γενικότερα;

Ένα θαύμα είναι η ζωή, ένα μυστήριο, που και η επιστήμη δεν μπορεί να εξιχνιάσει. Πώς συλλαμβάνεται ο άνθρωπος στα μητρικά σπλάχνα, πώς ζει και αυξάνεται εκεί, πώς κατόπιν γεννιέται και μεγαλώνει, πώς υποκύπτει στη συνέχεια στη διαδικασία της φθοράς και φθάνει στο τέλος; Και ακόμη περισσότερο· πώς μαζί με τη ζωή του χαρίζεται και η αθάνατη ψυχή; Πώς επηρεάζεται ο ψυχικός του κόσμος από τον καιρό ακόμη της κυοφορίας, πώς κληρονομούνται τα ψυχικά ιδιώματα των γονέων, πώς αναπτύσσεται σιγά σιγά και ολοκληρώνεται η προσωπικότητά του;

Μυστήριο ο άνθρωπος! Μυστήριο η ζωή! Και οι γονείς διακονούν ταπεινά αυτό το μυστήριο, υπηρετούν το θαύμα, συμμετέχουν στη γέννηση μιας αθάνατης υπάρξεως, ενός νέου άνθρωπου, που φέρει την εικόνα του Θεού μέσα του και είναι προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα.

Η αποστολή τους μεγάλη και υψηλή, ζηλευτή και αγία.

Γι' αυτό και προκαλεί την απορία η άρνηση κάποιων νέων συζύγων να προχωρήσουν σ' αυτή την αποστολή.

Ο κύριος δισταγμός τους είναι μήπως μπροστά στο μέγεθος της ευθύνης; Τότε θα ήταν κατανοητός. Ποιος είναι άξιος και ικανός, ποιος είναι τόσο δυνατός, ώστε να μπορεί να σηκώσει έναν άνθρωπο στα χέρια του; Αλλά ο άνθρωπος είναι πλασμένος από τα χέρια του Θεού, και τα παντοδύναμα χέρια που κρατούν μέσα τους όλο τον κόσμο, αυτά τα χέρια είναι που σηκώνουν τελικά τον άνθρωπο. Με τη δική του δύναμη οι σύζυγοι γίνονται γονείς, με τη δική του βοήθεια θα μεγαλώσουν και τα παιδιά τους.

Όμως άλλο είναι ο δισταγμός που γεννά η αίσθηση της ευθύνης και άλλο η άρνηση που γίνεται για τους λόγους που επικαλούνται οι νέοι σήμερα.

Τώρα πρέπει να γνωρισθούμε καλύτερα οι δυο μας, λένε. Τώρα έχουμε να τελειώσουμε το σπίτι μας. Θέλουμε να ζήσουμε και λίγο ανέμελα, να χαρούμε τη ζωή μας, να μην μπούμε αμέσως σε φροντίδες. Έχει έξάλλου και έξοδα ένα παιδί, 
και σήμερα δεν υπάρχει η απαιτούμενη οικονομική άνεση. Δεν αντέχουμε τέτοια 
βάρη από τώρα. Βέβαια, δεν λέμε όχι. θέλουμε ένα παιδί. Αλλά αργότερα. Θα το 
σκεφθούμε και θα το προγραμματίσουμε αργότερα, με την άνεσή μας.

Τί θα απαντήσουμε σ' όλα αυτά;

Λένε ότι θα το σκεφθούν αργότερα και θα το πραγματοποιήσουν τότε που εκείνοι θέλουν. Και πώς είναι βέβαιοι γι' αυτό; Όλοι όσοι το αποφασίζουν, το κατορθώνουν; Μόνο από αυτούς που το θέλουν εξαρτάται; Δεν υπάρχει και κάποιος Άλλος που ρυθμίζει αυτά τα πράγματα; Αλλά και μόνο ανθρώπινα να το δει κανείς, δεν είναι γνωστό ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο περιορίζονται οι πιθανότητες, όσο προχωρούν τα χρόνια, τόσο λιγοστεύουν οι αντοχές που απαιτούνται για να μεγαλώσει ένα παιδί;

Έχει έξοδα ένα παιδί. Ναι, έχει. Αλλά είναι προτιμότερο να ζουν άνετα οι δυο 
και να είναι μόνοι, από το να περιορίσουν λίγο τις ανέσεις τους και να έχουν και 
παιδιά ανάμεσά τους, να ζεσταίνουν την καρδιά τους και να δίνουν χαρά στη ζωή 
τους;

Υποστηρίζουν ακόμη πως το παιδί, καθώς θα έλθει ανάμεσά τους, θα εξασθενήσει τον μεταξύ τους σύνδεσμο. Βέβαια θα τους απασχολεί, αλλά στο πρόσωπό του θα συναντώνται πιο ουσιαστικά, στην παρουσία του θα χαίρονται βαθύτερα τον σύνδεσμό τους. Ενώνουν τα παιδιά, δεν χωρίζουν τους γονείς όταν υπάρχει βαθιά, αληθινή αγάπη.

Όσο για το σπίτι που πρέπει να ετοιμαστεί καλύτερα, ασφαλώς καταλαβαίνουμε πως τα άψυχα δεν συγκρίνονται με τον άνθρωπο. η αξία τους είναι μηδαμινή μπροστά στην αξία της ζωής και της αθάνατης ψυχής ενός ανθρώπου. Πόσα παλάτια παραμένουν ψυχρά, παγωμένα, να φιλοξενούν ανθρώπους μοναχικούς, βυθισμένους στη θλίψη και στη μελαγχολία! Και πόσα φτωχά σπίτια είναι όμορφες γωνίες του παραδείσου, γιατί μέσα τους φιλοξενούν αθώες παιδικές υπάρξεις και αντιλαλούν από τις χαρούμενες φωνές τους!

Έχουν κόπο τα παιδιά, ζητούν φροντίδες και επιμέλεια. Αλλά έτσι αξίζει η ζωή. Τί να την κάνεις μια ζωή με άνεση και καλοπέραση, όμως χωρίς συνέχεια και προοπτική, χωρίς δημιουργικότητα και θυσία, δηλαδή χωρίς αγάπη, χωρίς χαρά;

Όταν ο Θεός συνέστησε το πρώτο ζεύγος, «ευλόγησεν αυτούς λέγων- αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. α' 28).

Αυτή είναι η Αποστόλη του άνθρώπου, αυτή είναι η δόξα του. Αυτό ευλόγησε ο Θεός.

Ας προχωρούν οι νέοι σύζυγοι με πίστη και αποφασιστικότητα. Για να είναι χαρούμενη και ευλογημένη η ζωή τους, μέσα στο άγιο θέλημα του Θεού και κάτω από το στοργικό του βλέμμα.