ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΒΡΕΦΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Πόση αγάπη δείχνουν οι γονείς για κάθε παιδί τους σε όποια ηλικία του! Ειδικότερα μάλιστα όταν αυτό βρίσκεται στην βρεφική ηλικία. Πόσες φροντίδες! Πόσες μέριμνες για το κάθε παιδί! Για την τροφή του, για τα ρούχα του, για την ψυχαγωγία και το παιχνίδι του, για το μέλλον του.

Συχνά όμως παρατηρείται μια βασικότατη παράλειψη. Ενώ φροντίζουν –και με υπερβολικό τρόπο- για όλα τα’ άλλα, αδιαφορούν ή υποβαθμίζουν την έγνοια του να δώσουν στο παιδί τους από αυτήν την βρεφική ηλικία μια ορθόδοξη αγωγή. Νομίζουν ίσως, εσφαλμένα, ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει να του δοθεί αργότερα ή, το ακόμη χειρότερο, αδιαφορούν τελείως για κάτι τέτοιο. Και βλέπει κανείς παιδιά να κολυμπούν κυριολεκτικά μέσα στα παιχνίδια, να υπάρχει μέριμνα να τους μιλούν είτε οι γονείς είτε οι άλλοι σε μια ξένη γλώσσα, για να συνηθίζουν. Να παρακολουθούν παιδικές εκπομπές και κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση και ταυτόχρονα να αποστερούνται μιάς ορθόδοξης εκκλησιαστικής αγωγής. Κι έτσι να στερείται το παιδί της Χάριτος και της ευλογίας του Θεού, ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν μα μεγαλώνουν μαζί του και τα ανθρώπινα πάθη.

Γονείς που ηθελημένα επιλέγουν ή αδιαφορούν να προσφέρουν μια τέτοια αγωγή, όχι μόνο θα δώσουν λόγο στον Θεό, αλλά και πικρά θα μετανιώσουν ίσως για την εξέλιξη του ίδιου του παιδιού τους. Αλήθεια, με ποιο δικαίωμα και με ποια καρδιά στερούμε από το μικρό παιδί την αγάπη και την ευλογία του Θεού; Να ξέραμε πραγματικά πόσο το ζημιώνουμε και από τι το στερούμε, όταν δεν το πηγαίνουμε στον ιερό Ναό, στη θεία Λειτουργία και δεν το οδηγούμε στην θεία Κοινωνία! Αν είσαι μάνα Χριστιανή. αν είσαι πατέρας πιστός. αν είσαι γιαγιά ή παππούς που αγαπά τον Χριστό, να ξέρεις ότι έχεις χριστιανικό καθήκον και ευθύνη για την ορθόδοξη αγωγή του παιδιού ή του εγγονού σου.

Πρωτίστως θα πρέπει να το εξοικειώσεις με τον χώρο του ιερού Ναού. Να μάθει το παιδί και να αισθανθεί την εκκλησία σαν σπίτι του. Να του μιλήσεις με αγάπη, με τρυφερότητα για τον Θεό που έρχεται μέσα μας με την θεία Κοινωνία, τον Θεό που μας αγιάζει και μας φωτίζει και από αγάπη πολλή θέλει να Τον κοινωνούμε. Να το προετοιμάσεις έτσι, ώστε χωρίς αντιδράσεις να προσέλθει στο Μυστήριο της θείας Κοινωνίας. Και να το συνηθίσεις ώστε τακτικά και από πολύ μικρή ηλικία να γεύεται το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο.το πανάγιο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Υιού του.

Να μάθει το παιδί από αυτή τη μικρή ηλικία να κάνει το σταυρό του πριν και μετά το φαγητό. Να δει πρώτα και συνεχώς εσένα να το πράττεις για να εντυπωθεί και χαραχθεί στην βρεφική του αντίληψη. Να συνηθίσει τον ήχο της εκκλησιαστικής υμνωδίας, να οσφρανθεί το θυμίαμα μπροστά στις άγιες εικόνες. Να μάθει να ξεχωρίζει και να προσκυνά τον Χριστό, την Παναγία, τον άγιό του, τον τίμιο Σταυρό. Να εξοικειωθεί με τον ιερέα, που ποτέ δεν πρέπει να τον ταυτίζουμε με αυτόν που θα το τιμωρήσει ή θα το μαλώσει, όταν δεν κάθεται φρόνημα ή δεν τρώει το φαγητό του. Θα πρέπει να του μάθουμε ότι ο ιερέας το αγαπά, ότι το ευλογεί, και γι’ αυτό θα πρέπει να του ασπάζεται το χέρι. Το χέρι που αγγίζει τον Ιησού Χριστό.

Άλλαξαν οι εποχές. Κάποτε τα περισσότερα παιδιά έτσι μεγάλωναν. Τα νανούριζαν και οι μανάδες και οι γιαγιάδες τους με ύμνους και τροπάρια της Εκκλησίας. Έπαιζαν στα προαύλια των Ναών. Άκουγαν και χτυπούσαν τα ίδια την καμπάνα, κι έτρεχαν να φιλήσουν το χέρι του ιερέα. Τώρα τερατόμορφα παιχνίδια αντικαθιστούν την ιλαρότητα των αγίων. Κινούμενα σχέδια εξάπτουν την φαντασία και σταλάζουν την πονηρία, την εκδίκηση και την βία στις παιδικές ψυχές. Όμως όσοι έχουν σχέση με μικρά παιδιά, ας αναλογισθούν τις ευθύνες και το χρέος τους. Ευθύνη και χρέος να διαφυλαχθεί το παιδί ως κόρη οφθαλμού, γιατί είναι δώρο Θεού και αυριανός πολίτης της Βασιλείας του.

Αξίζει ν’ ακούσουμε στους αλλοπρόσαλλους και αποστατημένους καιρούς μας την παιδαγωγική νουθεσία του αγίου Κοσμά του Αιτωλού για το πώς ασκείται αυτή η ορθόδοξη αγωγή. Αξίζει να σκεφθούμε πόσο κοντά ή μακριά είμαστε από το πνεύμα των αγίων μας. Λέει ο άγιος: «Να κάμης μίαν εικόνα του Χριστού, της Παναγίας, του Προδρόμου, να έχης και τον άγιον του παιδιού σου. και όταν το παιδί σου σηκώνεται από τον ύπνον να σου γυρεύη ψωμί, μην του δίνης, μόνο να πάρης το ψωμί να το βάλης εμπρός εις την εικόνα του Χριστού και να του ειπής. ‘‘Εγώ, παιδί μου, δεν έχω ψωμί. Ο Χριστός έχει. Σήκω να κάμης τον σταυρόν σου, να παρακαλέσωμε τον άγιόν σου να παρακαλέση τον Χριστό να σου το δώση’’. Και έτσι το παιδίον παρακινείται δια την αγάπην του ψωμιού και ευθύς όπου ξυπνά, τον άγιόν του βλέπει. Βλέποντας τότε ο διάβολος το παιδίον πως έχει την ελπίδα του εις τον Χριστόν και εις τον άγιόν του, κατακαίεται και φεύγει».

Έτσι συμβουλεύουν οι άγιοι. Έτσι ορίζουν να παιδαγωγούμε τα παιδιά μας, για να τα συνηθίσουμε να ζουν με τους αγίους, να ευχαριστούν τον Χριστό και να αποδιώχνουν τον διάβολο. Ας τους ακούσουμε, για να μη στερήσουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας από την ορθόδοξη αγωγή, την σωτηρία.