ΑΝΑΣΤΑΣΗ, Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

«Σήμερα Πάσχα και λαμπρή, σήμερα αλλάζει ο κόσμος»!

Έτσι, όπως το λέει ο ποιητής μας, είδε ανέκαθεν ο λαός μας, ο διαποτισμένος από την Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, την Ανάστασητου Κυρίου. Έτσι ζούσε το μεγάλο γεγονός και πανηγύριζε το Πάσχα, την πιο μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας μας. Έτσι χαιρόταν τη Λαμπρή και έλαμπαν τα πρόσωπα των πιστών με μια αλλιώτικη χαρά. Και έδιναν και έπαιρναν συγχώρηση για τα τυχόν σφάλματά τους αρχίζοντας μια καλύτερη, προσεκτικότερη ζωή, αγαπητική σχέση αναμεταξύ τους. Έλιωναν οι πάγοι της ψυχρότητος και με το «αλλήλους περιπτυξώμεθα και συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει», που έψαλλαν οι ψάλτες, άνθιζαν τα άνθη της αγάπης στην καρδιά τους, γλύκαιναν τα πρόσωπα και ευφραίνονταν στις ώρες της συγγνώμης και αδελφοσύνης.

Μπορεί να μη γνώριζαν οι πατέρες πολλές θεολογικές έννοιες. Διαισθάνονταν όμως ότι με την Ανάσταση του Χριστού έγινε κάποια μεγάλη αλλαγή, μια αλλαγή που γέμισε με χαρά τον κόσμο και άρχισε πλέον μια νέα ζωή, την οποία προσπαθούσαν να ζήσουν κι αυτοί με τον τρόπο τους.

Αυτή ακριβώς η αλλαγή, αυτή η έναρξη μιάς άλλης ζωής, αυτή η εμφάνιση και επικράτηση στον κόσμο μιάς καταστάσεως διαφορετικής από εκείνην που υπήρχε και επικρατούσε έως τότε, είναι το Α και το Ω της σημασίας του γεγονότος της Αναστάσεως και της επιδράσεώς του στη ζωή των ανθρώπων.

Τί επικρατούσε αλήθεια έως τότε; Πώς ζούσε ο κόσμος, πριν νικήσει το θάνατο ο Ιησούς Χριστός και πριν συντρίψει το κράτος του προαιώνιου εχθρού μας, του σατανά, ο οποίος έγινε η αιτία και η αφορμή όλων των δεινών μας και αυτού του θανάτου μας; Ζούσε μέσα στη θλίψη, στον πόνο, στην αγωνία εμπρός στον θάνατο και στην ταραχή της αμαρτωλής ζωής του. Γεύονταν διαρκώς ους, πικρούς καρπούς της αποστασίας του από τον Θεό, της παραβάσεως των εντολών του, και της υποδουλώσεώς του στα πάθη του χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Χωρίς να βλέπει φως εμπρός του, στο σκοτάδι της άγνοιας και της πλάνης, στην απελπιστική προοπτική του μέλλοντός του, καθώς συναντούσε στα βήματά του το φοβερό φάσμα του θανάτου.

Γι’ αυτό και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήλθε στον κόσμο «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιω. γ΄ 8), για να διαλύσει τα έργα του σατανά και να ελευθερώσει τους ανθρώπους από τα τυραννικά δεσμά του, το πρώτο που είπε στους ανθρώπους μετά τη θριαμβευτική Ανάστασή του από τον κόσμο των νεκρών ήταν η λέξη «χαίρετε»! (Ματθ. κη΄ 9). Χαρείτε πλέον. Αρκετά πονέσατε και θρηνήσατε τόσους αιώνες! Τέρμα η θρήνος σας!

Το τονίζει ωραιότατα αυτό και ένας ύμνος της Εκκλησίας μας που ακούγεται σ’ αυτή την αναστάσιμη περίοδο. «Το χαίρε ταις Μυροφόροις φθεγξάμενος τον θρήνον της προμήτορος Εύας τατέπαυσας, τη Αναστάσει σου, Χριστέ ο Θεός…». με το «χαίρετε» δηλαδή που είπε στις ευλογημένες Μυροφόρες γυναίκες, που είχαν πάει «όρθρου βαθέως» στον Τάφο του για να μυρώσουν το Σώμα του και αξιώθηκαν να ακούσουν πρώτες αυτές το μήνυμα της Αναστάσεώς του από το στόμα του αγγέλου, ο Κύριος σταμάτησε τα δάκρυα της Εύας και έδωσε μία φωτεινή και χαρμόσυνη προοπτική στη ζωή των ανθρώπων.

Με την Ανάστασή του άρχισε πλέον μια νέα ζωή. Μια ζωή χωρίς τον φόβο του θανάτου. Μετά την Ανάσταση ι θάνατος δεν είναι πλέον εγκλωβισμός στα σκοτεινά τάρταρα του Άδη, όπως ήταν έως τότε. Ο θάνατος τώρα έγινε ένα επεισόδιο της ζωής μας, ένας σταθμός μεταβάσεως από τα φθαρτά, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Το γνωρίζουν αυτό καλά οι πιστοί. Γι’ αυτό και δεν τρέμουν εμπρός στη σκέψη του θανάτου.αντιθέτωςτον αντιμετωπίζουν με πίστη και γενναιότητα, όπως όλοι οι άγιοι Μάρτυρες, άνδρες και γυναίκες.

Αλλά και όλες οι θλίψεις και τα δυσάρεστα της ζωής, οι δυσκολίες και οι άσχημες καταστάσεις, που προέρχονται συνήθως από την αμαρτία, αντιμετωπίζονται τώρα, μετά την Ανάσταση, με ελπίδα, με θάρρος και αισιοδοξία από τους πιστούς. Διότι νιώθουν δίπλα τους να τους ενθαρρύνει ο Νικητής, Εκείνος που ενίκησε τον Διάβολο και υποσχέθηκε και βεβαίωσε ότι θα είναι παρών διαρκώς στη ζωή των πιστών «έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. κη΄ 20).

Εκεί δε που πιο αισθητά γίνεται φανερή η αλλαγή στη ζωή του κόσμου και η νέα ζωή που άρχισε με την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, είναι ο νέος τρόπος ζωής των ανθρώπων. Εκεί όπου βασιλεύει έως τότε το μίσος, η κακία, η αμαρτία και η διαφθορά, άρχισε πλέον με τη Χάρη και τη δύναμη της Αναστάσεως μια ζωή αγιότητος, ζωή αγάπης, ζωή αγνότητος και καθαρότητος. Ζωή «χωρίς τα πάθη τα παλιά». Οι πιστοί που συνδέονται με τον αναστάντα Χριστό δια μέσου της Εκκλησίας του γνωρίζουν εκ πείρας «την δύναμιν της αναστάσεως αυτού», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος (Φιλιπ. γ΄ 10). Η παντοδύναμη Χάρη του Χριστού, του Νικητού του θανάτου, που είναι παρών διαρκώς στην Εκκλησία του, τους βοηθεί να ζουν μια καινούργια ζωή αναστημένη. να ζουν «εν καινότητι ζωής» (Ρωμ. στ΄ 4), μια «άλλη βιοτή», που αρχίζει από τον παρόντα κόσμο και επεκτείνεται στην ατελεύτητη αιωνιότητα, στους ουρανούς, στον πολυπόθητο Παράδεισο.

Αυτή η άλλη, η αγία ζωή ανέβλυσε από τον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου, ο οποίος, όπως ψάλλει η εκκλησία μας, «ζωής θησαυρός θείος αναδέδεικται». Εκείνος ο Τάφος αναδείχθηκε πηγή και θησαυροφυλάκιο, που χαρίζει την αγία και αιώνια ζωή.

Γιορτάζουμε, αδελφοί, και φέτος την Ανάσταση. Πανηγυρίζουμε το Πάσχα και τη Λαμπρή. Ας διερωτηθούμε όμως: ζούμε αυτή την αλλαγή που έφερε η Ανάσταση στον κόσμο; Νιώθουμε την αγιοποιό και ανακαινιστική δύναμη της Αναστάσεως; Εάν ναι, τότε γιορτάζουμε αληθινό Πάσχα. όχι Πάσχα επιφανειακό, κοσμικό και ανούσιο, αλλά «Πάσχα πανσεβάσμιον… Πάσχα το πύλας ημίν του παραδείσου ανοίξαν».το «Πάσχα» το «πάντας αγιάζον πιστούς».