Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς προσφέρει μιὰ μεγαλειώδη ἀπόδειξη τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Μιὰ ἀπόδειξη πού πιστοποιεῖται μὲ τὴν πίστη τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ, ἀλλά καὶ μὲ τὴν πίστη χιλιάδων ἄλλων χριστιανῶν ἀπὸ τὴν ἀρχή τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας ἴσαμε σήμερα.
«Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων, ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. (Ἰωάν. κ’19).Ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἡ ἑπόμενη τοῦ Σαββάτου. Αὐτὸ εἶναι σαφὲς ἀπὸ τὸ κατὰ Μάρκον εὐαγγέλιο, ὅπου ἀναφέρεται:
«Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου… λίαν πρωΐ τῆς μίας σαββάτων» (Μάρκ. ιστ’ 1-2). Ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἡ Κυριακή, τότε πού ἀναστήθηκε ὁ Κύριος νωρὶς τὸ πρωί. Ἀργά τὸ βράδυ τῆς ἴδιας ἡμέρας λοιπόν, οἱ μαθητὲς εἶχαν μαζευτεῖ σ’ ἕνα σπίτι στὰ Ἱεροσόλυμα ὅλοι μαζί, ἐκτός ἀπὸ τὸν Θωμά.

Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ' όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.
Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.
Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΕΜΕΝΑ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ

«Σήμερα Πάσχα και λαμπρή, σήμερα αλλάζει ο κόσμος»!

Έτσι, όπως το λέει ο ποιητής μας, είδε ανέκαθεν ο λαός μας, ο διαποτισμένος από την Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, την Ανάστασητου Κυρίου. Έτσι ζούσε το μεγάλο γεγονός και πανηγύριζε το Πάσχα, την πιο μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας μας. Έτσι χαιρόταν τη Λαμπρή και έλαμπαν τα πρόσωπα των πιστών με μια αλλιώτικη χαρά. Και έδιναν και έπαιρναν συγχώρηση για τα τυχόν σφάλματά τους αρχίζοντας μια καλύτερη, προσεκτικότερη ζωή, αγαπητική σχέση αναμεταξύ τους. Έλιωναν οι πάγοι της ψυχρότητος και με το «αλλήλους περιπτυξώμεθα και συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει», που έψαλλαν οι ψάλτες, άνθιζαν τα άνθη της αγάπης στην καρδιά τους, γλύκαιναν τα πρόσωπα και ευφραίνονταν στις ώρες της συγγνώμης και αδελφοσύνης.

Μπορεί να μη γνώριζαν οι πατέρες πολλές θεολογικές έννοιες. Διαισθάνονταν όμως ότι με την Ανάσταση του Χριστού έγινε κάποια μεγάλη αλλαγή, μια αλλαγή που γέμισε με χαρά τον κόσμο και άρχισε πλέον μια νέα ζωή, την οποία προσπαθούσαν να ζήσουν κι αυτοί με τον τρόπο τους.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ, Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ