ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ

Οι ιερές Ακολουθίες των τριών πρώτων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζονται Ακολουθίες του Νυμφίου και παίρνουν την ονομασία τους από την παραβολή των Δέκα Παρθένων, που αναγιγνώσκεται τη Μεγάλη Τρίτη. Ποια θέση έχει όμως μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα η παραβολή του Νυμφίου, καθώς σε ένα πρώτο βλέμμα δεν φαίνεται να έχει κάποια σχέση με τα Πάθη του Κυρίου;

Στην παραβολή των Δέκα Παρθένων ο Κύριος παρουσιάζει τον Εαυτό του ως Νυμφίο μας. Το κάνει, διότι εξαρχής ως Δημιουργός μας μας έπλασε όμοιους με τον Εαυτό του, «κατ’ εικόνα» και «καθ’ ομοίωσιν» δική Του. Αυτός ο δεσμός μας με τον Πλαστουργό μας παρουσιάζεται στη Γραφή με την εικόνα της συζυγικής ζωής, του Νυμφίου και της Νύμφης ψυχής. «Γιατί ο Θεός ονομάζει την ψυχή μας Νύμφη; Την ονομάζει Νύμφη, διότι την έχει μνηστευθεί ως Θεός Λόγος» (Μέγας Αθανάσιος).

Η σχέση αγάπης που είχαμε από τη δημιουργία μας με τον Θεό, ήταν αρραβώνας και πρόγευση αιώνιας κοινωνίας που θα ακολουθούσε. Όταν όμως οι Πρωτόπλαστοι έπεσαν, αρνήθηκαν τον Νυμφίο τους και Τον έδιωξαν από τη ζωή τους, πήραν διαζύγιο από Αυτόν. Γι’ αυτό και η ανθρωπότητα πλέον ήταν «μοιχαλίδα» (πρβλ. Ιεζ. ις΄ 38). Οι άνθρωποι απαρνήθηκαν τον αγαθό Νυμφίο και εγκατέστησαν στην ψυχή τους τον εχθρό διάβολο. Παραδόθηκαν έτσι θεληματικά σε φρικτή κόλαση και αργοπέθαιναν.

Ώσπου ο Δημιουργός τους, ο αληθινός Νυμφίος τους, «ο ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων» (Ψαλ. μδ΄ [44] 3), κατέβηκε στη γη ως άνθρωπος για να ενωθεί και πάλι μαζί τους, με τον καθένα μας.

Πώς όμως μπορούσε να γίνει αυτό; Η εικόνα του Δημιουργού μας είχε μέσα μας αμαυρωθεί. Οι ψυχές μας είχαν διαφθαρεί. Πώς μπορούσε ο άγιος Θεός να ενωθεί μ’ αυτές, που ήταν κατάστικτες από την αμαρτία; Έπρεπε πρώτα να καθαρίσουν, να γίνουν άγιες, ωραίες.

Αυτό το έργο εργάστηκε ο ενανθρωπήσας Θεός μας, σηκώνοντας στους δικούς Του ώμους τη δική μας αμαρτωλότητα. Το έκανε κυρίως εκείνες τις συγκλονιστικές και κοσμοσωτήριες ώρες της Μεγάλης Παρασκευής. Εκεί, πάνω στο ξύλο του Σταυρού ο Θεάνθρωπος Νυμφίος μας, το ωραιότερο και αγιότερο πρόσωπο του κόσμου, για να μας ξαναδώσει τη χαμένη μας ωραιότητα, πήρε πάνω τη δική μας ασχήμια. Φορτώθηκε Εκείνος τις δικές μας αμαρτίες! Όπως το είπε αιώνες πριν ο προφήτης Ησαΐας: «Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών αδυνάται» (νγ΄ 4).

Ο ιερός Χρυσόστομος μας παρουσιάζει τον Κύριο να φλέγεται από την αγάπη Του για τη Νύμφη, την Εκκλησία και να λέει: «Καν εμπτυσθήναι δέη, καν ραπισθήναι, καν εις αυτόν αναβήναι τον σταυρόν, ουδέ σταυρωθήναι παραιτήσομαι, ώστε την νύμφην λαβείν». Κι αν ακόμη χρειαστεί να εμπτυσθώ, να ραπισθώ, ακόμη και να ανέβω στο Σταυρό. ακόμη και το να σταυρωθώ δεν θα το αποφύγω προκειμένου να κερδίσω τη Νύμφη… Και την κέρδισε!

Μέσα από τη φρικτή εκείνη ατίμωσή Του ο Κύριος εργάστηκε τη δική μας ανάπλαση. Με το αίμα και το νερό που έτρεξε από την αγία Του πλευρά μας ανέπλασε. Το νερό της αγίας πλευράς Του είναι που μας λούζει στο Μυστήριο του αγίου Βαπτίσματος και μας ενώνει και πάλι μαζί Του.

«Ο Κύριος αγάπησε την Εκκλησία Του», λέει ο απόστολος Παύλος, «και παρέδωσε τον εαυτό του σε θάνατο για χάρη της, ώστε να την αγιάσει καθαρίζοντάς την με το λουτρό του ύδατος του Βαπτίσματος, προκειμένου να την παρουσιάσει ως Νύμφη Του άμωμη και ένδοξη, χωρίς κανένα σπίλο ή ρυτίδα» (Εφ. ε΄ 25-27). Αγάπησε ο Κύριος την Εκκλησία Του ως σύνολο, αγάπησε όμως με την ίδια αγάπη και τον καθένα μας, την καθεμιά ψυχή ξεχωριστά.

Τη Μεγάλη Εβδομάδα θα δούμε και πάλι τον Νυμφίο της Εκκλησίας μας. Πόσοι όμως από μας θα κατανοήσουμε ότι ο πληγωμένος Κύριός μας θέλει να είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας, για να μας προσφέρει ουράνια αγαλλίαση; Ναι! Ποθεί ο Κύριος να ενωθεί με μας, με μας που Τον προδώσαμε και απομακρυνθήκαμε από την αγάπη Του.

Ιδιαιτέρως λοιπόν τις άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας να τις ζήσουμε με μετάνοια και συντριβή, για να μη μείνουμε έξω του νυμφώνος Χριστού. Ας παρακαλέσουμε τον Κύριό μας να καθαρίσει με το τίμιο Αίμα Του την «δυσείμονα» (άσχημη) μορφή μας, να καθαρίσει «τον ρύπον» (βρωμιά) της ψυχής μας και να μας αξιώσει να ζήσουμε τα άχραντα Πάθη Του με συναίσθηση και βαθιά ευγνωμοσύνη για όσα έκανε για μας. «Τον Νυμφίον, αδελφοί, αγαπήσωμεν». Και με συγκίνηση ιερή να Τον υποδεχθούμε στα βάθη της υπάρξεώς μας, για να μας αναστήσει σε νέα ζωή και να μας αξιώσει να εισέλθουμε μαζί Του στους ουράνιους γάμους σε αιώνια κοινωνία αγάπης.