Ο ΝΥΜΦΙΟΣ Ο ΚΑΛΛΕΙ ΩΡΑΙΟΣ

Μέσα στους σκοτεινούς θόλους των Ιερών Ναών, Κυριακή των Βαΐων εσπέρας, προβάλλει από το ιερό Βήμα με λιτανευτική πομπή η σεβάσμια εικόνα του Νυμφίου Χριστού. Θα περιέλθει τους πιστούς κυκλοτερώς, για να πάρει τη θέση της στο κέντρο του ναού. Ο Κύριος έρχεται προς το Πάθος. Η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει.

Τα πλήθη των πιστών θα προσέλθουν για να ασπασθούν την ιερά εικόνα. Θα προσκυνήσουν με ευλάβεια πολλή, με κατάνυξη ψυχής και αισθήματα ιερά τον Κύριο ως Νυμφίο. Και θα ατενίσουν την αγία μορφή του στην έσχατη ταπείνωσή της: με την τιμία κεφαλή γερμένη, τους άχραντους οφθαλμούς του σβησμένους, τον ακάνθινο στέφανο και την κόκκινη χλαμύδα, τον περιπαικτικό κάλαμο στα άχραντα χέρια του, δεμένα ως κακούργου.

Οι πιστοί θα προσκυνούν, ενώ συγχρόνως τους θόλους του ναού θα γεμίζει το κατανυκτικό τροπάριο από τον χορό των ιεροψαλτών: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός...». Και αργότερα, και την επομένη ημέρα, και άλλα ακόμη τροπάρια για τον Νυμφίο: «Τον Νυμφίον, αδελφοί, αγαπήσωμεν ... », «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον ... », και εκείνο το απαράμιλλο σε ποιητική έξαρση: «Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους, ο συγκαλέσας ημάς προς εστίασιν πνευματικήν του νυμφώνος σου ... ».

Είναι τα άχραντα Πάθη του Κυρίου. Είναι ο Νυμφίος Χριστός στο κέντρο της
εκκλησίας που δέχεται τη λατρευτική προσκύνηση των πιστών ...

Στην όλη αυτή διευθέτηση του τελετουργικού από την αγία μας Εκκλησία υπάρχει μια παραδοξότητα. Βεβαίως την ονομασία «Νυμφίος» για τον Χριστό δεν την δώσαμε εμείς σ' Εκείνον. Ο Ίδιος την χρησιμοποίησε για τον Εαυτό του επανειλημμένως, φανερώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι Αυτός είναι ο Νυμφίος, και η Εκκλησία του, όπως και κάθε ψυχή πιστού, η Νύμφη, με την οποία θέλει να συναφθεί άρρηκτα σε γάμο αιώνιο, πνευματικό.

Το παράδοξο όμως βρίσκεται στη στιγμή που η Εκκλησία επιλέγει για να Τον ονομάσει Νυμφίο της και να Τον προσκυνήσει και να ψάλει τα πιο λυρικά της άσματα στην ωραιότητά του. Κι αυτή είναι η στιγμή της εσχάτης ταπεινώσεως του Κυρίου, της τελείας αδοξίας του. Είναι η στιγμή που ο Πιλάτος Τον εξάγει στον εξώστη για να Τον δει ο όχλος μετά από όλη την ταλαιπωρία του μαστιγώματος και των βασανιστηρίων στα οποία Τον υπέβαλαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες. Η στιγμή του «ίδε ο άνθρωπος» (Ιω. ιθ' 6). κοιτάξτε που κατήντησε ο Άνθρωπος…

«Ίδε…»!

«Και είδομεν αυτόν», μας πληροφορεί ο προφήτης Ησαΐας με το προφητικό του βλέμμα 800 χρόνια πριν απ’ τον Χριστό. Και Τον περιγράφει: «Και ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος» - δεν είχε καν πρόσωπο ανθρώπινο, ούτε ομορφιά επάνω του· «άλλα το είδος αυτού άτιμον και εκλείπον παρά πάντας τους υιούς των ανθρώπων» - το πρόσωπό του ήταν ατιμασμένο και αφανισμένο, ταπεινωμένο περισσότερο απ’ όλους
τους ανθρώπους (Ησ. νγ' 2-3).

Αυτό τώρα το πρόσωπο παίρνει η Εκκλησία, αυτή τη μορφή απαθανατίζει και την θέτει απέναντί της λέγοντας προς Εκείνον: «Είσαι ο Νυμφίος ο πιο ωραίος απ' όλους τους ανθρώπους... ».

Δεν είναι φοβερά παράδοξο;

Άλλα έτσι συμβαίνει. Πρόκειται εδώ για παραφορά. Παραφορά αγάπης, μέθη πνευματική εκστάσεως ενθουσιαστικής της Νύμφης προς τον Νυμφίο. Κατ' αυτήν, τα τραύματα του Νυμφίου της φαντάζουν για στολίδια, οι μώλωπές του για εγκαλλωπίσματα, η εσχάτη ομορφιά του για ύψιστη ωραιότητα. Και ο λόγος αυτής της εκστάσεως και αλλοιώσεως των οφθαλμών της Νύμφης Εκκλησίας και της Νύμφης ψυχής του χριστιανού είναι ότι τους μώλωπες αυτούς και τα τραύματα ο Νυμφίος Χριστός τα δέχθηκε επάνω του για χάρη της. Τα δέχθηκε όλα αυτά, «ίνα αυτήν αγιάση ... ίνα παραστήση αυτήν εαυτώ ένδοξον την εκκλησίαν, μη έχουσαν σπίλον ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλ' ίνα η αγία και άμωμος» (Εφ. ε' 26-27). Και όπως σχολιάζει ο ιερός Χρυσόστομος: Γνωρίζει η Εκκλησία ότι «ακάθαρτος ην, μώμον (=ψεγάδι, ασχήμια) είχεν, άμορφος ην, ευτελής. Αλλ' όμως ως υπέρ ωραίας, ως υπέρ αγαπωμένης, ως υπέρ θαυμαστής, ούτως εαυτόν εξέδωκεν υπέρ της αμόρφου». Η ίδια ήταν η άσχημη και ακάθαρτη λόγω της αμαρτίας, της
αποστασίας της από τον Θεό. Κι όμως ο Νυμφίος παρέδωσε τον Εαυτό του σε όλον ετούτο τον εξευτελισμό, σα να 'ταν αυτή καμιά άξια, θαυμαστή, υπερβολικά ωραία. Έγινε ο Ίδιος άμορφος, για να καταστήσει την άμορφη πανέμορφη.
Και να την παραστήσει δίπλα του, να τη στήσει κοντά του ένδοξη, αψεγάδιαστη, εξαιρετικής ωραιότητος Νύμφη.

Αυτόν προσκυνεί τώρα η Εκκλησία. Και πώς λοιπόν να μην εκλείπει, να μη λιώνει από ευγνωμοσύνη μπροστά του; Πώς να μην αισθάνεται να της ανεβαίνει ο πυρετός της προς Αυτόν αγάπης; Πώς να μην Του αφοσιώνεται και η ίδια μέχρι θανάτου; Και πώς να μην Του μελωδεί τα γλυκύτερα, τα θερμότερα, τα πιο εγκάρδια, τα πιο τρυφερά άσματά της; Υπάρχει άλλος τέτοιος Νυμφίος; Άλλος Νυμφίος σαν τον Χριστό υπάρχει; Άλλη ομορφιά μεγαλύτερη από αυτήν που φέρει τώρα το πανάγιο πρόσωπό του μπορεί, όχι απλώς να υπάρξει, αλλά έστω και να νοηθεί;

Έλα, Νύμφη, στον Νυμφίο σου. Προσκολλήσου, ψυχή μου, επάνω του. Αφοσιώσου ολοκληρωτικά σ' Αυτόν. Είναι δικός σου «ο κάλλει ωραίος». Γίνε ολοδική του. Σε μια ένωση αδιάσπαστη. Σ' ένα δοξασμό αιώνιο!...