ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Πλησιάζουν και φέτος οι άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, οι ημέρες των Αχράντων Παθών του Κυρίου. Θα σπεύσουμε στους Ναούς μας οι Χριστιανοί, θα σπεύσουμε με συγκίνηση στις κατανυκτικές Ακολουθίες, θα παρακολουθήσουμε τα ιερά Αναγνώσματα που εξιστορούν όλα τα σχετικά γεγονότα, θα ακούσουμε τους υπέροχους ύμνους, θα συγκινηθούν και θα κλάψουν οι ψυχές μας, καθώς θα αντικρίσουμε στο κέντρο των Ναών μας τον Εσταυρωμένο να υποφέρει, να βασανίζεται, να υβρίζεται, να αφήνει εκεί την τελευταία του πνοή.

Η αμαρτία! Τι έκανε η αμαρτία! Έριξε στο χώμα τον άνθρωπο, έφερε στη γη τον Θεό. Για να πάθει, να σταυρωθεί για μας, να ανεχθεί τη δική μας ευθύνη, να πληρώσει το δικό μας χρέος, να μας λυτρώσει από τον θάνατο.

Μελετούμε με συγκίνηση τα Πάθη του Κυρίου. Τα παρακολουθούμε στους Ναούς μας κάθε φορά που φθάνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα. Τα ζούμε με συγκλονισμό ψυχής. Δεν αρκούν όμως όλα αυτά. Διότι η θεωρητική μελέτη, η απλή παρακολούθηση, η συγκινησιακή φόρτιση δεν αφήνουν ουσιαστικά και μόνιμα αποτελέσματα στα βάθη της ψυχής μας.

Υπάρχει και κάτι επιπλέον που πρέπει να γίνει τις ημέρες αυτές: να συμμετάσχουμε στα Πάθη του Χριστού. Αλλά τί σημαίνει αυτό;

Ένα τροπάριο, που ψάλλεται το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων, μας προτρέπει σχετικά, καθώς παρουσιάζει τον Κύριο να βαδίζει προς την υπέρτατη θυσία του Γολγοθά: «Δεύτε ουν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν». Μας καλεί ο ιερός υμνογράφος να γίνουμε ακόλουθοι του Κυρίου στην πορεία του Πάθους του. Όχι μόνο να το παρακολουθούμε. Ούτε μόνο να το μελετούμε και να συγκινηθούμε από αυτό. Αλλά και να συμπορευθούμε. Και όχι μόνο να συμπορευθούμε. Ο Κύριος δεν ζητεί απλούς συνοδοιπόρους, ευσυγκίνητους ίσως θεατές, που δεν τολμούν τίποτε περισσότερο. Ζητεί κοινωνούς των παθημάτων του. Να συμπορευθούμε και να συσταυρωθούμε. Αλλά και αυτό τι θα πει; Τι σημαίνει να σταυρωθούμε μαζί με τον Κύριο;

Η συνέχεια του τροπαρίου μας το εξηγεί: «Και νεκρωθέν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδοναίς». Χάριν της αφοσιώσεώς μας σ’ Εκείνον να νεκρωθούμε ως προς τις αμαρτωλές ηδονές της πρόσκαιρης ζωής μας. Να είμαστε όπως οι νεκροί, που δεν συγκινούνται από τα αμαρτωλά πράγματα, που δεν επιθυμούν το κακό, που δεν επηρεάζονται από οτιδήποτε αντίθετο προς το θέλημα του Θεού. Να σταυρώσουμε τα πάθη μας, να αρνηθούμε τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μας. Να παλέψουμε και μέσα μας, να θανατώσουμε και στο εσωτερικό μας το κακό, που με ποικίλες μορφές μολύνει και οδηγεί στο θάνατο την ψυχή μας. Δηλαδή να αρνηθούμε τα αμαρτωλά μας θελήματα, να νικήσουμε τα ιδιοτελή και εγωιστικά ελατήρια, να νεκρώσουμε τις κατώτερες επιθυμίες μας. Ακόμη και τον ακάθαρτο λογισμό να μην επιτρέψουμε να σκοτίσει το νου μας.

Μόνο τότε μπορούμε να κάνουμε Πάσχα. Μόνο τότε μπορούμε να ζήσουμε βαθιά την αγία χαρά της Αναστάσεως. Όταν γίνουμε άλλοι άνθρωποι, καινούργιοι, ελεύθεροι από την αμαρτία, χωρίς τα άθλια και ψυχοφθόρα πάθη, ανώτεροι από τις ανθρώπινες κακίες και μικρότητες, ξένοι προς τη νοοτροπία του κόσμου της ματαιότητος και απάτης. μόνο τότε είμαστε οι αναστημένοι άνθρωποι, άνθρωποι «ως εκ νεκρών ζώντες», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος (Ρωμ. ς΄ 13). Προσφέρουμε τον εαυτό μας ως θυσία στον Θεό, σαν άνθρωποι που αναστηθήκαμε εκ νεκρών και ζούμε νέα και αγία ζωή.

Αναστημένος είναι ο σταυρωμένος με τον Χριστό άνθρωπος. Αυτός καταλαβαίνει γιατί ο θάνατος του Χριστού είναι ζωοποιός. Αυτός ζει τον δικό του θάνατο ως προς την αμαρτία, ως θάνατο ζωοποιό. «Συσταυρώθητι, συννεκρώθητι, συντάφηθι προθύμως, ίνα και συναναστής, και συνδοξασθής, και συμβασιλεύσης» προτρέπει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και χαράσσει με ακρίβεια το μόνο δρόμο που οδηγεί στην ανάσταση, στη δόξα, στη Βασιλεία.

Αυτή τη νέκρωση και ανάσταση ζούμε όλοι στο μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως. Η ενώπιον του Πνευματικού ειλικρινής, ταπεινή και με συντριβή εξαγόρευση όλων των αμαρτιών μας δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει απόφαση, είναι ένας πόνος, ένας θάνατος. Θάνατος του αμαρτωλού εαυτού μας. Μόνο τότε όμως έρχεται η άφεση, η εσωτερική ανάπαυση, το φως και η ανάσταση στην ψυχή μας. Αν δεν περάσει κανείς την οδύνη του σταυρού, δεν φθάνει στη χαρά της αναστάσεως.

Τις μεγάλες ημέρες που έρχονται ο Κύριος ζητεί τη συμμετοχή μας στα μεγάλα γεγονότα που εξασφάλισαν τη σωτηρία μας. Να Τον ακολουθήσουμε με απόφαση να υποστούμε κι εμείς μια σταύρωση ζωοποιό και να πεθάνουμε. Για να ζήσουμε μια άλλη, καινή, ανώτερη, αναστημένη ζωή. «Αποθάνωμεν ουν, ίνα ζήσωμεν» προτρέπει ο Μ. Βασίλειος.