ΤΟ ΦΩΣ ΕΛΗΛΥΘΕΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

Αγαπητοί μου χριστιανοί,

Ημέρα και νύχτα, φως και σκοτάδι είναι δυο στοιχειά που εναλλάσσονται γύρω μας ακατάπαυστα. Δίνουν νόημα στο χρόνο που κυλά και διαμορφώνουν τον καθημερινό βίο. Επιθυμητό το φως. Η ημέρα που λάμπει. Ο ήλιος που φωτίζει τα πάντα και ζωογόνει την Κτίση. Αποκρουστικό, αντίθετα, το σκοτάδι. Η νύχτα που μας τυλίγει και εμποιεί φόβο στην ψυχή. Και όμως! Πόσες φορές, ενώ αναγνωρίζουμε το μεγαλείο και την ομορφιά του φωτός, δεν το περιφρονούμε! Δεν το εγκαταλείπουμε και κινούμαστε στο σκοτάδι! Και τότε, όταν η απογοήτευση έχει ποτίσει την καρδιά και τα χείλη μας, σπεύδουμε να φωνάξουμε: Φως! Όπως εναγώνια φώναξε τής τελευταίες στιγμές της ζωής του ο μεγάλος Γερμανός ποιητής Γκαίτε: «Φως, περισσότερο φως!».

Σήμερα ο Κύριος βαπτίζεται στον ποταμό Ιορδάνη από τον Πρόδρομο Ιωάννη. Τον φλογερό κήρυκα της μετανοίας. Τον ερημίτη της Ιουδαίας. Εκεί εφάνη η Αλήθεια. Εκεί έλλαμψε το Φως. Γι’ αυτό και η σημερινή εορτή ονομάζεται «Φώτα».

Το Φως λοιπόν, που ανέτειλε στον κόσμο, είναι ο Χριστός μας. «Φως μέγα», όπως το προείπε ο προφήτης Ησαΐας. «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν», καθώς το προφήτευσε ο Πρεσβύτης Συμεών. «Φῶς ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον», όπως το έγραψε ο Ευαγγελιστής  Ιωάννης. «Φῶς τοῦ κόσμου», όπως χαρακτήρισε τον εαυτό Του ο Κύριος. Είναι το άκτιστο και άδυτο φως. Ο ήλιος της δικαιοσύνης. Το «απαύγασμα της δόξης» του Πατρός. Είναι φως υπέρλαμπρο, που καμιά σκιά δεν μπορεί να επισκιάσει  και τίποτε να αμαυρώσει. Είναι, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας «Φῶς ἐκ Φωτός».

Ως φως ο Κύριος «ἔλλαμψε τῷ κόσμῳ». Ανέτειλε πάνω στο  πρόσωπο της γης. Φωτίζει τις καρδιές των ανθρώπων και δίνει νόημα στη ζωή μας. «Ἰδού δέδωκά σε…» είχε προφητεύσει πάλι ο Ἡσαΐας, «…εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». Χωρίς τον Χριστό παντού βασιλεύει σκοτάδι∙ σκοτάδι πηχτό και ανυπόφορο. Χωρίς τον Χριστό η γη μας μεταβάλλεται σε κόλαση. Χωρίς τον Χριστό η ζωή μας γίνεται κατάρα και συμφορά.

Φως ο Χριστός, πρώτον, διότι δίνει απάντηση στο μεγάλο ερώτημα που βασανίζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη: «Από που έρχομαι;». Ο Χριστός όμως μας δίνει την απάντηση ότι είμεθα δημιουργήματα του Θεού. Είμαστε πλάσματά Του. Παιδιά Του αγαπημένα. Στον κόσμο τούτο δεν βρεθήκαμε τυχαία. Δεν είμαστε δημιουργήματα της τύχης.

Φως ο Χριστός, δεύτερον, γιατί μας δείχνει πως πρέπει να πορευόμαστε στον κόσμο αυτό. Ήρθε για μας στον κόσμο. Ενανθρώπησε από ανέκφραστη αγάπη για να μας λυτρώσει. Ο Κύριος μας φανέρωσε την Αλήθεια Του. Μας παρέδωσε αλάθητο και αιώνιο κώδικα αληθινής ζωής το Ευαγγέλιο Του. Μας προσκάλεσε κοντά Του. Για να Τον ακολουθήσουμε. Για να ζήσουμε τη δική Του ζωή. Μια ζωή καινούργια, φωτεινή∙ ζωή αγάπης και δικαιοσύνης. Και δεν περιορίστηκε να κηρύξει μόνο την καινούργια ζωή. Αλλά θυσιάστηκε πάνω στο σταυρό για ν΄ αποκτήσουμε τη δυνατότητα της σωτηρίας.

Φως  ο Χριστός, τρίτον, γιατί Εκείνος δίνει απάντηση στη μεγάλη αγωνία που συνέχει το ανθρώπινο γένος διά μέσου των αιώνων: «Που πηγαίνω; Τι υπάρχει πέρα από το φοβερό μυστήριο του θανάτου;». Ο Χριστός μας λέει ότι δεν είμαστε πολίτες, αλλά οδίτες. Ταξιδιώτες στον κόσμο αυτό˙ «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. 13,14). Δεν είμαστε μόνιμοι εδώ, αλλά προσωρινοί. Γι’ αλλού προοριζόμαστε και δεν καταλήγουμε στο μηδέν. Ούτε τα πάντα σταματούν στην ταφόπετρα του νεκροταφείου. Η ζωή συνεχίζεται, γιατί ὁ άνθρωπος πλάστηκε με αθάνατη ψυχή. Πλέουμε τον αφρισμένο πόντο της παρούσης ζωής και κατευθυνόμαστε για το μεγάλο και γαλήνιο λιμάνι της ουράνιας Βασιλείας. Της Βασιλείας που δια του Κυρίου έφθασε. Που έχει ανοίξει τις πύλες της και περιμένει τον καθένα μας.

Φως, λοιπόν ο Χριστός μας. Και οι άνθρωποι; Είναι τραγική η διαπίστωση που κάνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. «Τό φῶς», παρατηρεί, «ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον καί ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς˙ ἦν γάρ πονηρά αὐτῶν τά ἔργα» (3,19). Το φως έχει την ιδιότητα να φωτίζει και να αποκαλύπτει. Εκείνος που τα έργα του, η ζωή του είναι σκοτεινή, μισεί το φως. Το φοβάται, το αποφεύγει. «Πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς», συνεχίζει ο ίδιος Ευαγγελιστής, «καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ». Έτσι δυστυχώς γίνεται και με πολλούς από εμάς. Αρνούμαστε εύκολα τον Χριστό. Τον περιφρονούμε. Τον διώχνουμε. Και αιτία είναι η αμαρτωλή ζωή μας. Τα σκοτεινά μας έργα. Τα πάθη που φωλιάζουν μέσα μας και που μας εμποδίζουν να πλησιάσουμε τον Κύριο και να ζήσουμε κοντά Του. Όμως τι φοβερό πράγμα, ο άνθρωπος να ζει μακριά από το φως του Χριστού! Τυλιγμένος στα πηχτά σκοτάδια της πλάνης και της αμαρτίας!

Τι χρειάζεται λοιπόν; Πρώτον, να πιστέψουμε στο Φως. Να πιστέψουμε ακλόνητα στο Χριστό, αν θέλουμε  να γίνουμε παιδιά του Φωτός. Παιδιά του Θεού. «Πιστεύετε –μας προτρέπει ο Κύριος- εἰς τό φῶς, ἵνα υἱοί φωτός γένησθε».

Και δεύτερον, ν’ ακολουθήσουμε το φως. Το φως του Χριστού να φωτίζει τα βήματά μας. Το φως του Χριστού, ο λόγος και η αλήθεια Του να καταυγάζει τη ζωή μας. Αυτό ακριβώς μας υποδεικνύει ο απόστολος Παύλος: «Ὡς τέκνα φωτός περιπατεῖτε».

Αδελφοί μου,

«Τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον». Ο Χριστός ήρθε, το αληθινό φως έλλαμψε, η αλήθεια φανερώθηκε. Δεν έχουμε παρά να το δεχτούμε, ή να το απορρίψουμε. Αν το δεχθούμε, θα ζήσουμε. Αν το αρνηθούμε, θα παραμείνουμε αλύτρωτοι. Δούλοι της αμαρτίας, δούλοι «τῶν ἔργων τοῦ σκότους». Σ’ εμάς, αδελφοί, εναπόκειται η μεγάλη επιλογή!

του μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνού