Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας πληροφορεί ότι, μετά την επίσκεψη των ποιμένων και όταν είχαν συμπληρωθεί επτά μέρες από τη γέννηση, έγινε η περιτομή του Ιησού. Κατά το μωσαϊκό Νόμο, όλα τα άρρενα τέκνα που θα γεννιούνταν έπρεπε, την όγδοη ημέρα από την γέννηση, να υποστούν την περιτομή. Η περιτομή σήμαινε την τήρηση της διαθήκης μεταξύ Θεού και Αβραάμ, που περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, στη Γένεση (Γεν. ιζ΄ 12).

Κατά την περιτομή δινόταν και το όνομα του παιδιού.

Η περιτομή ήταν μια ταπεινωτική πράξη για το Θείο Βρέφος. Έδειχνε όμως ο Θεάνθρωπος Ιησούς την άπειρη συγκατάβασή Του. Ψάλλει η Εκκλησία μας: « Ο πάντων Ποιητής και Δεσπότης του κόσμου, ο ών συν τω Πατρί και τω Πνεύματι άνω, ως βρέφος περιτέμνεται επί γης οκταήμερος». Και άλλο τροπάριο λέγει: «Συγκαταβαίνων ο Σωτήρ τω γένει των ανθρώπων κατεδέξατο σπαργάνων περιβολήν, ουκ εβδελύξατο σαρκός την περιτομήν, ο οκταήμερος κατά την Μητέρα, ο άναρχος κατά τον Πατέρα» (Ιδιόμελο Εσπερινού της εορτής).

Η περιτομή της τότε εποχής έχει και μια συμβολική σημασία και μεγάλη αναλογία με το δικό μας χριστιανικό Βάπτισμα. Η περιτομή ήταν τύπος της Βαπτίσεως. Ο περιτεμνόμενος τότε αφιερωνόταν στο Θεό και υποχρεωνόταν να διαφυλάττει τις διατάξεις του μωσαϊκού Νόμου. Ο βαπτιζόμενος σήμερα αναγεννάται σε νέο άνθρωπο και γίνεται μέλος της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Κύριος, αν και ήταν τελείως αναμάρτητος και υπεράνω του μωσαϊκού Νόμου, κατεδέχθη να υποβληθεί στις διατάξεις του Νόμου περί περιτομής από άπειρη συγκατάβαση ως τέλειος άνθρωπος.

Από το βιβλίο: Ο βίος και η Διδασκαλία του Σωτήρος Χριστού

του Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς Καλλίνικου Καρούσου