Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΡΙΝΕΙ

Ο κόσμος κουράσθηκε από τα πολλά λόγια. Καλούμαστε να γίνουμε σιωπηλοί ιεροκήρυκες. Να μιλά η ίδια η ζωή μας. Η καθαρή ζωή μας θα δημιουργήσει αφετηρία ιεραποστολική. Δι’ ημών να γνωρίσει κάποιος τον Χριστό, εμπνεόμενος από τον ησύχιο και ωραίο βίο μας. Ελεημοσύνη δεν είναι να δώσεις μόνο χρήματα στον φτωχό. Ελεημοσύνη είναι και μια καλή σκέψη και μια προσευχή και μια κουβέντα και μια παρακίνηση από το παράδειγμά μας. « Ελεήμονα καρδιά καλούμαστε ν’ αποκτήσουμε» λέγει συνεχώς ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

Ο άσπλαχνος, ο άκαρδος, ο ανελεήμων δεν θα δει Θεού πρόσωπο. Η αγάπη της καρδιάς μας θα μας αξιώσει να συναντηθούμε με την πηγή της αγάπης, τον Χριστό. Αυτό θα μας κρίνει, αν λατομήσαμε την πέτρινη καρδιά μας, αν τη μαλακώσαμε με την προς τον Θεό και τον πλησίον αγάπη.

Μια πέτρινη καρδιά δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και δεν μπορεί να γνωρίσει τον Κύριο. Συχνά λέμε « τον κόσμο τον αγαπώ» και δεν αγαπούμε τη σύζυγο μας ή το παιδί μας, γιατί δεν μας φέρονται όπως θέλουμε. Δεν αγαπάμε αυθόρμητα, αγαπάμε με υπολογισμούς και προϋπολογισμούς. Βάζουμε αρκετές προϋποθέσεις στην αγάπη μας. Φαντασθείτε να’ κανε κάτι τέτοιο ο Θεός σ’ έμάς και να εξαντλούσε πάνω μας τη δικαιοσύνη του. Δεν μπορεί κάποιος ν’ αγαπά αληθινά και να μην υπομένει, ανέχεται, υποχωρεί, ελπίζει, μακροθυμεί και δεν αντιλέγει. Δεν μπορεί κάποιος ν’αγαπά και με το παραμικρό να γκρινιάζει, να παραπονείται, να τσακώνεται και να καυγαδίζει. Όταν συνηθίσει κανείς σ’ένα τέτοιο κλίμα, ψυχραίνεται και δεν ακούει μετά ούτε τα καλά λόγια. Δεν είναι έτσι; Τα παραλέω; Ο απόστολος Παύλος λέει να ξεκουράζει ο ένας τον άλλο και να σηκώνει το φορτίο του. Το κάνουμε; Είμαστε χριστιανοί; Απορούμε μετά γιατί δεν είμαστε χαρούμενοι και ειρηνικοί και γιατί δεν μιλά στις καρδιές μας ο Χριστός!

Τ’ότι είμαστε χριστιανοί κι έχουμε αγαθή καρδιά δεν θα το δείξουμε όταν μας κολακεύουν, αλλά όταν μας στενοχωρούν, όταν δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα θέλουμε, όταν δεν μας αναγνωρίζουν, όταν δεν περνάει το δικό μας. Κάτι παραμικρό μπορεί να το δεχθούμε, κάτι βαρύτερο αδυνατούμε. Λέμε « συγγνώμη» μόνο για να δείξουμε ότι είμαστε καλοί και να μας αγαπήσουν πιο πολύ. Άλλες φορές κάνουμε λίγη υπομονή και όχι πολύ. Το δικαιολογούμε κιόλας. « Ας κουνήσει και αυτός λίγο το χεράκι του, ας κάνει κάτι, όλο εγώ θα τον υπηρετώ, άνθρωπος είμαι κι εγώ». Δεν τα λέμε έτσι; Σκεφθείτε να’λεγε έτσι κι ο Θεός. «Βαρέθηκα τόσα χρόνια να υπομένω αυτό τον αμαρτωλό ας τον εγκαταλείψω».    

Από το βιβλίο: « Παθοκτονία»

του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου.