Η αιτία για την εισαγωγή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στην Εκκλησία είναι το εξής γεγονός: Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού, ο οποίος διαδέχτηκε στη βασιλική εξουσία τον Βοτανειάτη, έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο το Μέγα Βασίλειο,

ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ Η ΚΟΙΝΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας. Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάμε. Η αποτυχία αυτής της πραγματώσεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία του άνθρωπου. Αξίζει να δούμε πως νοούμε και πως φανταζόμαστε την αγιότητα. Πως στεκόμαστε απέναντι της, πως την αντικρύζουμε και πως τη ζούμε. Πως μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και ακόμη να την εκμεταλλευθούμε.

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ

Η ελληνική παιδεία και o πολιτισμός έχουν τη δική τους εορτή. Στις 30 Ιανουαρίου εορτάζουν μαζί με την Εκκλησία μας τη μνήμη τριών ξεχωριστών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας, των ισάριθμων Ιεραρχών, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Τιμώντας εκείνους, τιμούμε μαζί όλα τα

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Πολλοί άνθρωποι στρέφουν το δυναμισμό, τη σπουδή, τα ενδιαφέροντά τους στην εφήμερη δόξα. Επιθυμούν διαρκώς τα αξιώματα, τα μετάλλια, τις βραβεύσεις των Ακαδημιών και των διεθνών οργανισμών, την προβολή από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και τα όμοια.

Αλλά αυτή η δόξα δεν είναι πραγματική δόξα. Είναι σκιά δόξης. «Σκιά δόξης εστίν αυτή η δόξα». Είναι δόξα πρόσκαιρη και παροδική. Σήμερα λάμπει αστραφτερή και εντυπωσιακή, όπως λάμπει στον ουρανό η φωτοβολίδα, αλλά μετά από λίγο σβήνει και λησμονείται. Έρχεται και παρέρχεται. Εμφανίζεται κι αμέσως εξαφανίζεται. Κι αν δεν εξαφανίζεται αμέσως, το κέρδος που μας παρέχει είναι μηδαμινό.

Η ΕΦΗΜΕΡΗ ΔΟΞΑ